Philip Kooke: "Het snelle verloop van de ziekte haalde ons in."
'Ik had eerst schroom dit boek te schrijven.Het is zo intiem. Maar ik wil voor hem opkomen, zijn stem vertolken. De Stichting Alzheimer Nederland zegt dat misbruik zeer frequent voorkomt."
"Er is zo veel schaamte over, dat het vaak wordt verzwegen. Mensen die financieel misbruik maken van een Alzheimerpatiënt hebben maar één grote vijand en dat is openheid."
Op indringende wijze verhaalt sportcommentator Philip Kooke over zijn vader,
bij wie op zijn 64e de ziekte van Alzheimer werd vastgesteld. Eerder was al
duidelijk dat hij steeds vergeetachtiger werd. Op zijn sierlijstenfabriek
sloot hij zich op in de directiekamer. Thuis maakte hij briefjes om de meest
simpele huishoudelijke zaken niet te vergeten. Zijn huwelijk was toen al
voorbij. In Ierland ontmoette Kooke's vader jaren eerder de liefde van zijn
leven, Debby. De stapel liefdesbrieven bewaarde hij in zijn kantoorkluis.
Van samenwonen kwam het niet. De Ierse bleef bij haar gezin.
Iedereen kende hem als gesloten, autoritaire man, voorzitter van de
hockeyclub en bestuurslid van de hockeybond. Philip Kooke: "Hij was de
kostwinner en had weinig aandacht voor zijn kinderen. Pas nadat ik het huis
uit ging, leerde ik hem opnieuw kennen. Toen bleek dat we goed door één deur
konden. We gaven elkaar de ruimte om te vertellen wat ons bezighield. Mijn
vader liet me zelfs de kluis zien met liefdesbrieven. In die brieven zat
zijn hele leven, zei hij. Daarmee kon ik zijn levensverhaal opschrijven."
Op een receptie leerde zijn vader de in Nederland wonende Poolse Magda kennen.
Ze gingen samenwonen, maar waren na een jaar ruzie al uit elkaar. Zijn vader
kocht een huis aan de Friese meren, Magda ging enkele straten verderop
wonen. Toen de ziekte toesloeg, zocht Magda hem weer op. Ze verzorgde hem
maar hield thuiszorg en Tafeltje Dekje buiten de deur.
Zijn zoons
en schoondochters, die samen met vrienden en de huisarts een zorgteam rond
hem hadden opgezet, waren aanvankelijk blij met Magda's hulp. Philip Kooke
nam zijn vader nog twee keer mee op vakantie. "De laatste keer was
eigenlijk niet verantwoord. Zo bestelde hij in een restaurant krab en stak
de poten met schaal en al in zijn mond."
Thuis kreeg de hulp
van Magda al gauw een grimmig kantje. "Ik had een goed contact met de
accountant die al jaren zijn administratie regelde", zegt Philip Kooke.
"Hij vertelde dat Magda een vergoeding voor haar werk wilde hebben. Ik
vond dat een redelijk verzoek. Vader had een boot van ongeveer 20.000 euro.
Die zou verkocht worden en dat geld zou dan naar Magda gaan. Maar hoe
afhankelijker hij van haar werd, hoe meer eisen zij ging stellen. Wij
moesten haar als vaste partner erkennen en hij moest haar zien als erfgenaam.
"
Al gauw mocht zijn vader alleen nog maar met zijn kinderen
bellen als Magda er bij was. Dat kon ook niet anders, want de
voorkeurtoetsen met hun nummers deden het ineens niet meer.
Kooke:
"Mijn vader wilde nog een keer zijn Ierse Debby zien om afscheid te
nemen. Een vriend heeft toen namens hem een warme brief in het Engels
geschreven, want dat kon hij zelf niet meer. Magda vond die brief en
ontplofte. Hij moest Debby bellen en zeggen dat het uit was, anders zou hij
niet meer verzorgd worden."
Later vond Magda de sleutel van
de kluis met liefdesbrieven, zegt Kooke. "Ze stuurde ze één voor één
naar Debby's echtgenoot."
Een maand nadat zijn vader had
verteld dat de telefoon het niet meer deed, ging hij bij hem op bezoek. "
Eerst zei hij dat hij een verschrikkelijke ruzie met Magda had gehad, maar dat
het weer goed was en dat hij me iets moest vertellen. Wat dat was, wist hij
niet meer. Totdat hij uit zijn borstzak een briefje pakte. 'Ik hou echt van
Magda. Ik wil haar niet missen' stond er op. Het was alleen niet in zijn,
maar in haar handschrift. Terwijl hij dat bij zijn volle verstand nog nooit
had gezegd."
"Toen Magda aankondigde dat ze gingen
trouwen, waren wij in shock. We hebben uitgezocht of dat wel kon en hebben
onder andere de notaris gebeld. Ik was voor mijn werk bij de Olympische
Spelen in Athene toen ik door mijn broer werd gebeld: of ik wist dat ze al
getrouwd waren? Dat had Magda zich laten ontvallen toen mijn vader voor een
operatie was opgenomen in het ziekenhuis."
Achteraf kan hij
zich de haren uit zijn hoofd trekken, zegt hij. "Natuurlijk had ik met
mijn vader al eens besproken of hij zich niet onder curatele moest laten
stellen. Hij reageerde zo emotioneel dat ik dacht: dan wachten we nog maar
even. Het snelle verloop van de ziekte haalde ons in."
Na een
mislukte verzoeningspoging trok de huisarts zich terug, zegt Kooke. "Ik
neem hem niets kwalijk, maar daardoor kreeg Magda wél vrij spel."
Ook de accountant reageerde niet meer. "Vader wist het niet meer als je
twee dagen eerder bij hem langs was geweest. Hij heeft ongetwijfeld tegen
zijn accountant gezegd dat ik hem in de steek heb gelaten en dat hij me niet
meer hoefde te bellen. Die man heeft me niet één keer meer teruggebeld.
"
Zijn vader is nu 69 en vegeteert in een
verpleeghuis. "Hij had een euthanasieverklaring voor het geval hem dit
zou overkomen. Die blijkt alleen te gelden voor lichamelijk lijden. Daar
blijkt dit niet onder te vallen."
Pas na zijn dood kunnen ze
proberen het huwelijk te laten ontbinden, zegt Kooke. "Uit een kopie
van de huwelijksakte blijkt dat bij overlijden zijn volledige vermogen, toch
een bedrag van zes nullen, naar Magda gaat. Als zij eerder sterft, gaat er
overigens niets naar hem. Sinds 1 januari 2003 bestaat het wettelijk
kindsdeel van 50 procent niet meer. We zijn dus volledig onterfd."
"De notaris heeft zich niets aangetrokken van onze waarschuwingen dat
vader dementeerde. Hij is door het gerechtshof in Amsterdam veroordeeld.
Schorsen was geen optie, omdat hij toen al gepensioneerd was. Hij kwam er af
met een waarschuwing."
- Philip Kooke. Ik laat je nooit in de
steek. Uitg. Nieuw Amsterdam Uitgevers. Prijs 15,95 euro.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
