Zwanger en totaal de weg kwijt

  woensdag 30 januari 2008 | 10:00 | Laatst bijgewerkt op: zondag 07 februari 2010 | 19:03

Tekstgrootte tekst verkleinentekst vergroten
Kind tijdens de zwangerschap.

Kind tijdens de zwangerschap.

Jaarlijks kampen meer dan 20.000 vrouwen tijdens hun zwangerschap met serieuze psychische klachten. Voor hen geen roze wolk. Terwijl de zwangerschapshormonen door hun lijf gieren, worden ze depressief, droevig of angstig. „Ik dacht letterlijk gek te worden.”

Zie ook:

In het holst van de nacht rijdt Monique, 8 maanden zwanger, in paniek naar het ziekenhuis. "Het moet eruit", roept ze tussen de tranen door en wijst op haar buik. "Het kind moet er nu uit!" Het is een laatste schreeuw om hulp.

Behalve haar man heeft niemand haar angstaanvallen en slapeloze maanden serieus genomen.

De vrouw – eind dertig – wordt opgenomen, een psychiater onderzoekt haar en schrijft slaapmiddelen voor. Het is kiezen tussen twee kwaden. De medicijnen zijn niet zonder meer aan te raden voor het ongeboren kind, maar zó kan de moeder niet verder. "Als je heel lang niet slaapt, kunnen er rare dingen met je gebeuren", zegt de psychiater. Ze zou psychotisch kunnen worden. Ruim zes maanden eerder maakt haar vreugde zwanger te zijn plaats voor een opgejaagd gevoel. Waar andere aanstaande moeders kampen met misselijkheid of vermoeidheid, voelt Monique voortdurend hormoongolven door haar lijf gieren. "Van m'n tenen naar m'n kruin en terug. Het was alsof ik voortdurend werd voortgestuwd. Ik moest doorgaan, maar was doodop. Als ik eindelijk insliep, schrok ik altijd wakker in totale paniek. Ik dacht letterlijk gek te worden. Daar was ik zo bang voor, ik was mezelf niet."

Haar huisarts ziet dat het mis is, maar denkt dat de klachten na de eerste drie maanden overgaan. De verloskundige oordeelt dat ze rust nodig heeft en haar werk moet staken. Maar na de eerste drie maanden zijn de klachten niet weg. De angstaanvallen gaan gepaard met huilbuien. Soms maakt ze haar man midden in de nacht wakker. Met praten probeert hij haar kalm te krijgen. Telkens wisselende assistenten van de verloskundige praktijk opperen dat iedereen weleens niet slaapt. "Dat stadium was ik toen allang voorbij. Ik hield het niet meer en wist ook dat wat ik doormaakte niet normaal was."

Monique is niet de enige die radeloos werd van nare gedachten tijdens de zwangerschap. Meer dan één op de tien zwangeren heeft psychische klachten, zo blijkt uit wetenschappelijke studies. Rond de 12 procent maakt tijdens de zwangerschap in meer of mindere mate een depressieve episode mee. Hoeveel zwangeren daadwerkelijk lijden aan een angststoornis, is minder goed onderzocht.

Voor veel verloskundigen is het makkelijker een stuitligging te ontdekken dan een depressie, constateert verloskundige Hennie Wijnen, die gepromoveerd is op depressies en schildklierwerking. " Je moet leren er gericht op door te vragen. Vrouwen beginnen er niet snel zelf over. Of ze staan al bij de deur en zeggen dan pas dat ze de laatste tijd zo slecht slapen."

Klachten bij een normale zwangerschap, zoals vermoeidheid, energieverlies, slaap- en eetproblemen en zorgen over het kind, kunnen ook duiden op psychische problemen. Daardoor zijn veel vrouwen en sommige hulpverleners geneigd de klachten toe te schrijven aan de zwangerschap en de bevalling. Wijnen: "Met clichés als 'het hoort erbij' en 'maak je niet druk' ben je als zwangere terug bij af. Bovendien is het heel eenzaam als een serieus probleem wordt ontkend, terwijl je hulp nodig hebt."

Klachten moeten erkend worden, vindt Mijke van den Berg, psychiater van het Rotterdamse Erasmus MC en coördinator van de dagbehandeling voor zwangeren met psychiatrische problemen. Vrouwen moeten weten dat je tijdens de zwangerschap somber, angstig en depressief kunt zijn en dat behandeling mogelijk is. "Zwangerschap en het krijgen van een kind beschermen je niet tegen psychische stoornissen." Angstige of depressieve zwangeren voelen zich geïsoleerd. "Ze kaarten hun problemen aan, maar familie, vrienden of collega's geven vaak alleen pseudo-oplossingen." In de dagbehandeling, in een groep met lotgenoten, leren ze van hun hart geen moordkuil te maken. "Als ze zich rot voelen, is dat gewoon zo. Het is op dat moment echt niet leuk voor ze om zwanger te zijn."

Veel depressieve vrouwen voelen niets bij het kind in hun buik, zijn elk gevoel kwijt. Een enkeling denkt dat de foetus schuldig is aan de sombere gevoelens. Monique kreeg te horen dat ze allergisch was voor het zwangerschapshormoon. Hoewel het voor de hand ligt te denken dat de opspelende hormonen de klachten veroorzaken, is dat nog nooit aangetoond, aldus de psychiater.

Psychische problemen worden, ook tijdens de zwangerschap, veroorzaakt door meerdere factoren: erfelijke aanleg, persoonlijkheid en sociale en economische zorgen. Mogelijk is er verband tussen de versterkte aanmaak van het stresshormoon, de cortisonspiegels, en de toegenomen angst en depressiviteit in het derde trimester van de zwangerschap.

Tijdens de intake bij de zwangerschap komen ook de medicijnen die de vrouwen slikken aan de orde. De combinatie medicatie-ongeboren kind was lang omstreden. Geneesmiddelen kunnen via de placenta en later via de moedermelk bij het kind belanden. "Bij elke vrouw moet worden gekeken of er gestart moet worden met medicatie en wat de risico's zijn", zegt Van den Berg. Maar vrouwen niets voorschrijven, is ook niet altijd verstandig. Bij een depressie maakt een moeder 'depressiehormonen' aan, die ook in het kind terechtkomen. Die kinderen huilen soms iets meer en zitten minder lekker in hun vel.

Enorme stress of angst tijdens de zwangerschap heeft ook invloed op het gedrag van het kind, blijkt uit onderzoek. De kinderen hebben iets meer kans op gedragsproblemen. De wetenschap staat op dit gebied nog in de kinderschoenen, bevestigen alle betrokkenen.

Verloskundigen moeten vooral leren vrouwen met psychische klachten sneller op te merken, benadrukt Van den Berg. "Daar valt winst te halen." Artsen hebben Monique aangeraden nooit meer zwanger te worden. Van den Berg: "Jammer dat dokters ongefundeerde adviezen geven. Dit zou ik nooit tegen een patiënt zeggen."

Monique zal haar laatste zwangerschap in ieder geval nooit vergeten: "Ik hoop van harte dat mijn dochter niets aan mijn stress overhoudt. De echoscopist zei dat ze er destijds als foetus rustig bijlag. Daar hou ik me aan vast."

© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.

 
Reacties
laatste eerstSorteer reacties
Hoi,

Tijdens mijn zwangerschap heb ik er psychisch ook helemaal doorheen gezeten. Het begon al dat ik angst had het kindje te verliezen. In combinatie met hoge werkdruk, negatieve sfeer, en geen gevoel te hebben voor de baby die ik bij mij droeg, stortte ik in.
De verloskundige adviseerde mij 2 weken volledige rust te nemen, de bedrijfsarts kon ik pas later bij terecht, en mijn huisarts schreef ook "rust" voor. Op dat moment sliep ik nauwelijks meer, was ik vreselijk opgejaagd, angstig en emotioneel een wrak. Op dat moment had ik eigenlijk alleen nog maar behoefte aan rustgevende medicatie, gesprekken om mijn angst kwijt te raken en herkenning. Maar medicatie konden ze me niet geven; je bent tenslotte zwanger. Uiteraard begreep ik dat heel goed, maar thuis probeerde ik zelf iets homeopatisch, ik MOEST wat hebben, anders werdt ik GEK.
Zowel de huisarts, als de bedrijfsarts, als de verloskundige schreven de klachten toe aan overwerkt in combinatie met hormonen, drukte, zwangerschap. En alleen ik had heel sterk het gevoel dat dit wel klopte, maar niet het enige was. Via de bedrijfsarts heb ik maatschappelijk werk gekregen die als enige ook dacht aan onderliggende psychische problemen, en vond dat rust alleen niet voldoende was. Ik moest proberen om te gaan met die angst etc.
In de 2 weken rust die ik kreeg van de verloskundige ben ik echt doorgedraaid. Ik herken heel goed het gevoel: "ik dacht dat ik knettergek werdt...". De muren kwamen op mij af, ik zat van het ene op het nadere moment volledig alleen thuis, terwijl ik daarvoor drukke baan had. Ik wist niets te doen om mijzelf te vermaken, en was alleen maar moe, angstig, volledig gestressd... Ik heb 1x een paniekaanval gehad, wat genoeg was om de hele verdere zwangerschap extreem bang en angstig te zijn voor de mogelijke paniekaanval die ik zou krijgen. Doordat ik deze aanval kreeg toen ik in rust was, kon ik ook niet meer rustig zitten. Zolang ik maar bezig was, ging het wel. Heeel langzaam is dit steeds iets minder geworden. Ik ben nu 36 weken zwanger, het gaat al een heel stuk beter. Samen met maatschappelijk werk is het mij gelukt het één en ander op een rijtje te zetten. De kraamzorg zorgde voor veel rust, doordat ze mij heel erg op mijn gemak stelde, uitleg bleef geven, al waren het de lompste vragen.
Ik had behoefte aan informatie, maar niet aan de informatie die ik kreeg. Er is zo vreselijk veel aan informatie te vinden, alleen is er ook veel tegenstrijdig. Dit zorgde voor zoveel spanningen en angst, dat ik besloot geen informatie meer op te zoeken. De kraamzorg beantwoorde mijn praktische vragen beter dan ik ooit op kon zoeken via internet etc.
Achteraf gezien had ik zelf de paniekaanval willen voorkomen. Ik denk dat er zeker meer onderzoek moet komen. Je zou ertoe in staat zijn jezelf of de baby wat aan te doen, voor je gevoel draai je volledig door. Ik vind echt dat deze klachten veel serieuzer genoemen moeten worden. Ik vroeg mijn huisarts om therapie om met mijn angst etc. om te gaan. Hij adviseerde mij dat pas te doen nadat ik bevallen was omdat er nu nog veel hormonen konden opspelen. Op dat moment leek mij dat logisch. Achteraf gezien had ik toen echt psychische hulp nodig. Dat het uiteindelijk nog aardig goed is gebleven is echt te danken aan alle mensen die om mij heen stonden en maatschappelijk werk. Zonder hen had ik het echt niet gered. Ik denk dat er te vaak gezegd wordt, het zijn je hormonen de opspelen. Tuurlijk, iedereen kan wel een dagje er helemaal doorheen zitten, maar zoals dit, was niet normaal. Zelf voel en weet je dat. Je voelt je met je rug tegen de muur staan als er dan niemand is die je op dat moment kan helpen.

Ik schrijf die voor alle vrouwen die zelf ook problemen hebben in hun zwangerschap. Denk niet dat het raar is, dat het er wel bij hoort. Ik geloof er niet in. Ja, af en toe, maar je voelt echt zelf wel of het echt normaal is of niet.
Ik heb nu nog steeds last van angsten. Het paniekerige is er nu wel af, maar heeft lang geduurd. En soms komt het ineens weer boven, waarna ik dan een rustgevend pilletje (valdispert) neem, zodat het over gaat. Je moet soms kiezen tussen 2 kwade, ik doe het alleen uit uiterste noodzaak, maar ik kan mijzelf zo opfokken dat ik weer helemaal in paniek raak.
De roze wolk heb ik alleen heel aan het begin en aan het einde ervaren toen ik bijna geen klachten had. Verder kan ik niet zeggen dat ik op een roze wolk gezeten heb. Ik moet door deze dingen er ook echt niet aan denken nogmaals zwanger te zijn. Na mijn zwangerschap hoop ik hulp te krijgen, zodat ik om kan gaan met de steeds terugkomende angst en stress. Ik voel nog steeds niet in balans te zijn, ondanks dat ik weer aardig goed kan functioneren.
Ik ben benieuwd wat de bevalling weer met mijn geest zal doen. Ik krijg in ieder geval meer kraamzorg, zodat ik meer zelfvertrouwen krijg, en straks zelf voor mijn kindje te kunnen zorgen.

Ik wens iedereen heel veel sterkte toe! Degene die hier last van hebben, blijf aankloppen voor hulp, je kan echt niet zonder!

Groetjes
Merie - 19-01-2012 | 12:36
Lieve Boterham,

graag zou ik je willen vertellen dat ik 20 jaar was bij mijn eerste kindje. Hij is nu 4 jaar oud en een geweldig kind! Laat jezelf niet te veel wijsmaken door andere mensen, jij bent uiteindelijk degene die je kindje zal opvoeden. En dat zal je vast geweldig goed doen.
Bij ons was het kindje niet gepland, maar wel welkom.
En nu ben ik blij om te vertellen dat ik zwanger ben van ons tweede kindje, ben nu 19 weken zwanger. De zwangerschap verloopt niet zo vlot als de eerste, maar dat nemen we er maar bij. Wij hebben nu enorm veel pech, mijn partner en ik zijn beiden onlangs werkloos geworden en ik hoop dat we natuurlijk snel weer werk vinden, want met 2 kinderen zal het niet makkelijk zijn. Ik probeer positief te blijven, maar dat is niet gemakkelijk.
Ach ja, wat ik je eigenlijk probeer te vertellen is dat het voor jou allemaal in orde komt. Je moet alleen proberen (hoe moeilijk het ook is) om zelf te aanvaarden dat dit kindje van jouw en je partner is, en dat er NIEMAND is die jullie kan vertellen hoe je alles had moeten doen. Dat is jouw keuze geweest en als dat goed voelt, dan is het een goede keuze!

Vele groetjes, van een jonge moeder
Jonge moeder - 05-12-2011 | 09:34
Hallo allemaal,

ook ik zou graag ff mijn hart luchten: ik ben 20 en 24 weken zwanger van mijn eerste zoontje. het is een gekozen zwangerschap. zelf geloof ik dat daar mijn depressie begon, izelf vond het niet nodig een verklaring af te leggen voor mijn zwangerschap; ik wilde vroeg mama worden, altijd gewild. mijn vriend is vier jaar ouder en ook hij wilde er graag voor gaan. we onderhouden een stabiele relatie, wonen samen en hebben financiële zekerheid. maar toch leek ik iedereen een verklaring verschuldigd over mijn vroege zwangerschap, ja ik was volwassen voor mijn leeftijd en ja, ik deed het goed in het leven maar toch... er ontstonden roddels dat ik gewoon een ongelukjebhad gehad maar dit niet toe wou geven. Toen de negen maanden beurs, vreselijk was dat. vriendinnen van me hadden twee vrouwen horen praten over het feit dat ik nog zo jong was, geen enkele stand houder feliciteerde mij met mijn zwangerschap. terwijl die dertig jarige naast me wel keihard gefeliciteerd werd. Die dag heb ik helemaal niet als leuk ervaren en ik realiseerde mij ineens dat niemand mij mijn wondertje gunde. ik woon in een klein dorp en elke jonge moeder die ik tegenwoordig
spreek is perongeluk zwanger geraakt. ziels gelukkig was ik toen een meisje van 19 sprak die op haar 18de was getrouwd en vier maanden daarna zwanger was geraakt, nu moeder van een drie maanden oude dochter. Mijn vriend zijn kant van de fam steunt ons enorm en vind het geweldig dat ik zwanger ben van ons eerste kindje, mijn familie is ook wel enthousiast maar ik merkte dat ze een uitleg erbij gaven waarom ik zwanger ben.
Daarnaast gingen we verhuizen, daar zijn we nog mee bezig maar alles loopt tegen. telkens loop ik naar binnen en word ik shagerijnig. Ook heb ik een ruzie met mijn verhuurder van ons huidige appartement die constant loopt te zeuren en ons geld verschuldigd is. ik huil veel en kan ook zo ineens ontzettend kwaad worden, ik irriteer mij mateloos naar mijn vriend en scheld hem veel uit (om dingen die ook hij niet kan helpen) en vloek veel. Mijn familie en vrienden noemen me een heks en dat doet erg veel pijn want zo ben ik helemaal niet!! ik ken mijzelf niet meer en dat jaagd mij angst aan. desondanks haat ik mijn kindje absoluut niet, ik kan niet wachten tot ik hem in mijn armen kan sluiten. ik houd nu al ziels veel van hem. het is het zwanger zijn wat totaal voor mij verpest is.
ik durf niets tegen mijn verloskundige of huisarts te zeggen. ik heb nameljk mijn moeder op jonge leeftijd verloren en ook ben ik op mijn zeventiende zslfstandig gaan wonen. nu gaat alles echter goed. ik zie er altijd netjes en verzorgt uit, geen tattoos of piercings (niet dat ik daar iets tegen heb maar mensen lijken dat beeld van mij te hebben) en altijd vriendelijk en sociaal. En toch vond mijn verloskundige het nodig om mij nu al aan te stippen als iemand die in de gaten moest worden gehouden. bij mijn laatste gesprek ging ze uitleggen wat de bij verschijnselen voor mijn kindje waren als ik drugs zou gebruiken!! terwijl dit niet eens aan de orde is!? alsof ik mijn kindje dat aan zou doen.
Ik ben doodsbang dat mijn kindje wat van mij depressie overhoud daarom wil ik graag hulp. Maar ik durf niemand iets te vertellen over hoe ik me voel, ik ben doodsbang dat ze zeggen “Zie je wel?“ En mijn wondertje van mij af nemen.

het is mijn lieve knul, en het doet erg pijn dat het me niet word gegund, waarom ben ik een mindere moeder dan en ander? waarom word ik toch zo raar aangekeken? ik ben 21 als ik beval, ik hoop dan dat het anders klinkt in de oren van mensen, het hypocriete is ook dat het van mijn vriend prima word geaccepteerd. zodra hij zegt dat ik 20 ben, vallen mensen weer stil.
ik oordeel ook niet over vrouwen die hun carriere voor het krijgen van een kind zetten, als ik zeg tegen deze vrouwen wanneer ze 35 zijn en niet meer natuurlijk zwanger kunnen worden ‘eigen schuld dikke bult‘ doet
toch ook vreselijk veel pijn? en dat word absoluut niet geaccepteerd!!! maar mensen mogen wel mijn capaciteiten beoordelen als een moeder, gebaseerd op mijn leeftijd?


boterham - 05-05-2011 | 02:26
voel me precies zo...ga mn 20 weken in en voel me met de dag ellendiger..dacht juist dat het nu juist een leuke, 'relaxte' periode van de zwangerschap moest zijn?

Met 8 weken kreeg ik van mn man te horen dat ie verliefd is op een ander. Dat was t. We zijn officieel nog getrouwd maar dat boeit m niet. Hij onderhoudt mij en ons ongeboren kindje helemaal niet. Hij heeft alle contact met mij verbroken en ik werk me kapot, ik studeer, ik moet alles in mijn eentje doen. Ik woon bij mijn ouders thuis, maar zij worden ook gek van mij. Ze vinden dat ik niet zo moet zeuren, ik kan elke dag alleen maar janken en chagrijnig doen..Ik kan geen kant op, ik verdien nix, ik ben druk bezig met afstuderen en maak me heel erg zorgen om het ongeboren kindje in mn buik.

Ik weet niet waar ik terecht kan, woon in regio Amsterdam. Ik heb echt het gevoel dat ik of mijn baby doodgaan als ik zo door blijf 'leven'. Ik rook weer, ben veels te gestresst om te stoppen.
.... - 11-10-2010 | 15:44
Ook ik ben eindelijk, na vele jaren proberen, zwanger. Pas 8 weken, de echo is pas over 2 weken, dan weet ik pas zeker hoever ik ben en of alles goed gaat.
Ben mijn hele leven al depressief en heb hier 10 jaar geleden goede medicijnen voor gekregen, die ik nu op laagste dosis doorslik, maar ook ik ben dodelijk depressief.
De vader heeft het kind al dood gewenst, omdat ik zo sjaggie ben...wat ook lekker helpt, zo'n meelevende k..partner. Ik lees hier gelukkig dat meerdere vrouwen zich zo lieflijk gesteund voelen..schandalig, het zal aan mijn hormonen liggen, maar ik haat momenteel alle mannen!
Ik ben moe, opvliegerig(lees moordlustig) en kan de hele dag door janken en dan zit ik pas op de 8 weken.
Ik ben zo bang dat mijn gevoel het kindje schaadt.
Ik kan dan wel gezond eten, accuut gestopt zijn met roken en drinken(lees leven), maar heb echt dagelijks de gedachte dat dit gevoel ook niet goed kan zijn voor het kindje.
De gedachte dat mijn moeder ook depressief was en ik alles behalve een laag IQ heb troost mijn angsten een beetje, maar wat nou als mijn kindje depressief geboren wordt?
Net als mama, oma en opa en de halve familie met psychische klachten moet strijden om het hoofd maar boven water te houden.
Hoe haalde ik het in mijn hoofd zwanger te raken?!?!
Hoe kon ik zo stom zijn te denken dat ik het wel aan zou kunnen, dat ik anders zou zijn door zwangerschapshormonen..alles is gewoon versterkt in tienvoud.
Ik heb het gevoel met mijn rug tegen de muur te staan niet wetend of ik dit wel 9 mnd vol ga houden en daarna? Zal ik daarna ook wel een postnatale depressie krijgen...
Waar ben ik aan begonnen?
Gelukkig zegt iedereen dat ik rustig aan moet doen...
Luna - 29-05-2010 | 01:13

Reageren

blij blozend boos cool verrast droevig egaal gemeen huilend vertwijfeld knipoog lachen rollendeogen tongeruit wijdogig

Reacties van bezoekers op artikelen op deze site zijn meer dan welkom.

Echter: reacties die kwetsend, onnodig grof of beledigend zijn worden niet

geplaatst.

Klik voor de uitgebreide versie van de spelregels