Zwanger en totaal de weg kwijt

woensdag 30 januari 2008 | 10:00 | Laatst bijgewerkt op: zondag 07 februari 2010 | 19:03

Tekstgrootte tekst verkleinentekst vergroten
Kind tijdens de zwangerschap.

Kind tijdens de zwangerschap.

Jaarlijks kampen meer dan 20.000 vrouwen tijdens hun zwangerschap met serieuze psychische klachten. Voor hen geen roze wolk. Terwijl de zwangerschapshormonen door hun lijf gieren, worden ze depressief, droevig of angstig. „Ik dacht letterlijk gek te worden.”

Zie ook:

In het holst van de nacht rijdt Monique, 8 maanden zwanger, in paniek naar het ziekenhuis. "Het moet eruit", roept ze tussen de tranen door en wijst op haar buik. "Het kind moet er nu uit!" Het is een laatste schreeuw om hulp.

Behalve haar man heeft niemand haar angstaanvallen en slapeloze maanden serieus genomen.

De vrouw – eind dertig – wordt opgenomen, een psychiater onderzoekt haar en schrijft slaapmiddelen voor. Het is kiezen tussen twee kwaden. De medicijnen zijn niet zonder meer aan te raden voor het ongeboren kind, maar zó kan de moeder niet verder. "Als je heel lang niet slaapt, kunnen er rare dingen met je gebeuren", zegt de psychiater. Ze zou psychotisch kunnen worden. Ruim zes maanden eerder maakt haar vreugde zwanger te zijn plaats voor een opgejaagd gevoel. Waar andere aanstaande moeders kampen met misselijkheid of vermoeidheid, voelt Monique voortdurend hormoongolven door haar lijf gieren. "Van m'n tenen naar m'n kruin en terug. Het was alsof ik voortdurend werd voortgestuwd. Ik moest doorgaan, maar was doodop. Als ik eindelijk insliep, schrok ik altijd wakker in totale paniek. Ik dacht letterlijk gek te worden. Daar was ik zo bang voor, ik was mezelf niet."

Haar huisarts ziet dat het mis is, maar denkt dat de klachten na de eerste drie maanden overgaan. De verloskundige oordeelt dat ze rust nodig heeft en haar werk moet staken. Maar na de eerste drie maanden zijn de klachten niet weg. De angstaanvallen gaan gepaard met huilbuien. Soms maakt ze haar man midden in de nacht wakker. Met praten probeert hij haar kalm te krijgen. Telkens wisselende assistenten van de verloskundige praktijk opperen dat iedereen weleens niet slaapt. "Dat stadium was ik toen allang voorbij. Ik hield het niet meer en wist ook dat wat ik doormaakte niet normaal was."

Monique is niet de enige die radeloos werd van nare gedachten tijdens de zwangerschap. Meer dan één op de tien zwangeren heeft psychische klachten, zo blijkt uit wetenschappelijke studies. Rond de 12 procent maakt tijdens de zwangerschap in meer of mindere mate een depressieve episode mee. Hoeveel zwangeren daadwerkelijk lijden aan een angststoornis, is minder goed onderzocht.

Voor veel verloskundigen is het makkelijker een stuitligging te ontdekken dan een depressie, constateert verloskundige Hennie Wijnen, die gepromoveerd is op depressies en schildklierwerking. " Je moet leren er gericht op door te vragen. Vrouwen beginnen er niet snel zelf over. Of ze staan al bij de deur en zeggen dan pas dat ze de laatste tijd zo slecht slapen."

Klachten bij een normale zwangerschap, zoals vermoeidheid, energieverlies, slaap- en eetproblemen en zorgen over het kind, kunnen ook duiden op psychische problemen. Daardoor zijn veel vrouwen en sommige hulpverleners geneigd de klachten toe te schrijven aan de zwangerschap en de bevalling. Wijnen: "Met clichés als 'het hoort erbij' en 'maak je niet druk' ben je als zwangere terug bij af. Bovendien is het heel eenzaam als een serieus probleem wordt ontkend, terwijl je hulp nodig hebt."

Klachten moeten erkend worden, vindt Mijke van den Berg, psychiater van het Rotterdamse Erasmus MC en coördinator van de dagbehandeling voor zwangeren met psychiatrische problemen. Vrouwen moeten weten dat je tijdens de zwangerschap somber, angstig en depressief kunt zijn en dat behandeling mogelijk is. "Zwangerschap en het krijgen van een kind beschermen je niet tegen psychische stoornissen." Angstige of depressieve zwangeren voelen zich geïsoleerd. "Ze kaarten hun problemen aan, maar familie, vrienden of collega's geven vaak alleen pseudo-oplossingen." In de dagbehandeling, in een groep met lotgenoten, leren ze van hun hart geen moordkuil te maken. "Als ze zich rot voelen, is dat gewoon zo. Het is op dat moment echt niet leuk voor ze om zwanger te zijn."

Veel depressieve vrouwen voelen niets bij het kind in hun buik, zijn elk gevoel kwijt. Een enkeling denkt dat de foetus schuldig is aan de sombere gevoelens. Monique kreeg te horen dat ze allergisch was voor het zwangerschapshormoon. Hoewel het voor de hand ligt te denken dat de opspelende hormonen de klachten veroorzaken, is dat nog nooit aangetoond, aldus de psychiater.

Psychische problemen worden, ook tijdens de zwangerschap, veroorzaakt door meerdere factoren: erfelijke aanleg, persoonlijkheid en sociale en economische zorgen. Mogelijk is er verband tussen de versterkte aanmaak van het stresshormoon, de cortisonspiegels, en de toegenomen angst en depressiviteit in het derde trimester van de zwangerschap.

Tijdens de intake bij de zwangerschap komen ook de medicijnen die de vrouwen slikken aan de orde. De combinatie medicatie-ongeboren kind was lang omstreden. Geneesmiddelen kunnen via de placenta en later via de moedermelk bij het kind belanden. "Bij elke vrouw moet worden gekeken of er gestart moet worden met medicatie en wat de risico's zijn", zegt Van den Berg. Maar vrouwen niets voorschrijven, is ook niet altijd verstandig. Bij een depressie maakt een moeder 'depressiehormonen' aan, die ook in het kind terechtkomen. Die kinderen huilen soms iets meer en zitten minder lekker in hun vel.

Enorme stress of angst tijdens de zwangerschap heeft ook invloed op het gedrag van het kind, blijkt uit onderzoek. De kinderen hebben iets meer kans op gedragsproblemen. De wetenschap staat op dit gebied nog in de kinderschoenen, bevestigen alle betrokkenen.

Verloskundigen moeten vooral leren vrouwen met psychische klachten sneller op te merken, benadrukt Van den Berg. "Daar valt winst te halen." Artsen hebben Monique aangeraden nooit meer zwanger te worden. Van den Berg: "Jammer dat dokters ongefundeerde adviezen geven. Dit zou ik nooit tegen een patiënt zeggen."

Monique zal haar laatste zwangerschap in ieder geval nooit vergeten: "Ik hoop van harte dat mijn dochter niets aan mijn stress overhoudt. De echoscopist zei dat ze er destijds als foetus rustig bijlag. Daar hou ik me aan vast."

 
Reacties
laatste eerstSorteer reacties
Ook ik ben eindelijk, na vele jaren proberen, zwanger. Pas 8 weken, de echo is pas over 2 weken, dan weet ik pas zeker hoever ik ben en of alles goed gaat.
Ben mijn hele leven al depressief en heb hier 10 jaar geleden goede medicijnen voor gekregen, die ik nu op laagste dosis doorslik, maar ook ik ben dodelijk depressief.
De vader heeft het kind al dood gewenst, omdat ik zo sjaggie ben...wat ook lekker helpt, zo'n meelevende k..partner. Ik lees hier gelukkig dat meerdere vrouwen zich zo lieflijk gesteund voelen..schandalig, het zal aan mijn hormonen liggen, maar ik haat momenteel alle mannen!
Ik ben moe, opvliegerig(lees moordlustig) en kan de hele dag door janken en dan zit ik pas op de 8 weken.
Ik ben zo bang dat mijn gevoel het kindje schaadt.
Ik kan dan wel gezond eten, accuut gestopt zijn met roken en drinken(lees leven), maar heb echt dagelijks de gedachte dat dit gevoel ook niet goed kan zijn voor het kindje.
De gedachte dat mijn moeder ook depressief was en ik alles behalve een laag IQ heb troost mijn angsten een beetje, maar wat nou als mijn kindje depressief geboren wordt?
Net als mama, oma en opa en de halve familie met psychische klachten moet strijden om het hoofd maar boven water te houden.
Hoe haalde ik het in mijn hoofd zwanger te raken?!?!
Hoe kon ik zo stom zijn te denken dat ik het wel aan zou kunnen, dat ik anders zou zijn door zwangerschapshormonen..alles is gewoon versterkt in tienvoud.
Ik heb het gevoel met mijn rug tegen de muur te staan niet wetend of ik dit wel 9 mnd vol ga houden en daarna? Zal ik daarna ook wel een postnatale depressie krijgen...
Waar ben ik aan begonnen?
Gelukkig zegt iedereen dat ik rustig aan moet doen...
Luna - 29-05-2010 | 08:14
Hallo Allemaal,

Op dit moment ben ik 17 weken zwanger van mijn tweede kindje. Mijn eerste kindje wordt over een maand 1 jaar. Ze gaven al aan dat het zwaar zou worden, maar qwel leuk zo dicht op elkaar. Tja ondanks dat ze erg ondernemend is en overal zich aan optrekt en steeds meer stapjes langs van alles en nog wat zet, zal ik haar ook nog veel moeten dragen. Ze is geweldig, fantastisch, een onwijs lief en makkelijk kindje. Tijdens haar zwangerschap is het vooral erg druk geweest. Ik had mijn werk dat veel afleiding gaf, vond de aandacht die ik kreeg geweldig. Was ook ontzettend blij en nieuwsgierig wat er allemaal op mij af zou komen. Makkelijk is het niet geweest, emotioneel zat ik soms erg in de put, maar ik had mensen om mij heen waar ik terecht kon. Ondanks dat ik niet misselijk ben geweest heb ik wel erg veel last gehad van brandend maagzuur en lag ik niet alleen 's nachts met mijn benen omhoog maar ook met mijn hoofd. Een soort dubbelgeklapt. We hebben toen ook nog een huis gekocht en daar moest ook nog van alles aan gedaan worden. Ik heb veel geklust en kreeg daar ook veel commentaar op. Maar al die afleiding en de verbouwing de schuld kunnen geven van mijn wisselende buien maakte dat het verder goed verlopen is. De roze wolk viel een beetje tegen en ik had, gezien het gegeven dat mijn moeder een postnatale depressie heeft gekregen van mij, dat toch ook zou kunnen krijgen. Maar mijn kraamtranen waren vooral van geluk. Ik was zo blij met haar en vond haar zo mooi, maar moest er ook erg aan wennen. Plots gaat alle aandacht die ik kreeg tijdens de zwangerschap naar mijn kindje. Het ruzie maken over wie haar vast mocht houden en dat het bij werd gehouden hoe lang ze door wie werd vastgehouden daar werd ik echt gek van. Ik heb ook al besloten dat ik nu voor een kraamfeest ga. Dan zijn er zoveel mensen dat ons kindje lekker bij mij mag blijven;)
Maar ik praat nu over het probleem heen. Ik herken wat er gezegd wordt. Ik hoopte dat als ik de 16 weken door zou zijn het beter zou gaan (eigenlijk al na de 12 weken die ze meestal aangeven als mindere periode) dat ik weer wat fitter zou zijn en wat meer zou gaan ondernemen. Helaas is dat niet zo. Het werd/wordt alleen maar erger. Ik heb nergens zin in, geen fut om uberhaupt iets te ondernemen, zelfs tegen de meest kleine huishoudelijke klusjes zie ik enorm op. Ik kan niets hebben en dat doet mijn werk zeker niet ten goede. Ik wil dat het over gaat. Ik ben zodoende gaan zoeken op internet. Het is zo'n taboe dat je je emotioneel niet goed voelt tijdens je zwangerschap. Het is al zo geweest dat ik gezegd heb, haal het kind maar uit mijn buik, ik wil zo niet zijn. Ik heb het gevoel alsof iedereen er onder lijdt. Het is fijn om verhalen te lezen dat ik niet de enige ben die dit heeft. En waar het ook vandaan mag komen, of het de hormonen zijn of niet, het is niet erg! Dat blijf ik mezelf zeggen om me er door heen te slepen. En soms is het even flink uit huilen en dan weer die schop onder je kont om door te gaan.

Veel succes met de zwangerschap!
Net
Net - 25-03-2010 | 14:03
in amsterdam zit een gespecialiseerde afdeling voor zwangeren of aanstaande zwangeren met psychische klachten en medicijnen, zij kunnen een gefundeerd advies geven over jouw zwangerschap , jouw situatie en de consequenties van wel of geen medicijnen.
een aanrader voor velen?
is - 07-02-2010 | 19:39
Ik ben nu 6 weken zwanger(ongepland,maar zeer welkom)van de derde,ben erg moe,en kan niets hebben op het moment van de andere kids van 4 en 5,ik ben enkele dagen voor mijn menstruatie hetzelfde als ik nu al weken ben,heb ik kans op een depressie?
Mijn kids doen niets goed in mijn ogen,ik mopper op ze en als ze hard roepen kan ik daar niet tegen,zucht....
Bij de eerste een zoontje was ik heel lief en erg emotioneel en moe,bij de tweede een meisje was ik fit,niet moe,maar ook lief,en nu ben ik totaal mezelf niet,alsof ik ek moment mijn menstruatie kan krijgen zo voel ik me,ben meteen geiiriteerd en heb een kort lontje,herkent iemand dit,en ik maak me ontzetten druk omdat ik carpaccio met kerst heb gegeten,omdat ik niet wist dat ik zwanger was,zucht......,ben benieuwd of alles met het kindje wel goed is,
want ik ken mezelf zo helemaal niet!
Is dit herkenbaar Ze zeggen wel eens dat als je zwanger bent van een meisje je chagrijnig maakt ha ha,maar zoals ik nu al enkele weken ben,zo ken ik mij niet!
karin - 08-01-2010 | 19:40
Ik zit dit met tranen in mijn ogen te lezen. Vanaf de 20 weken echo voel ik mij ook behoorlijk ellendig. Kan de hele dag wel huilen. Ik heb ontzettend veel pijn aan bekken en banden. Maar niemand die mij help. Mijn man zegt dat ik niet moet zeuren. Hij doet nog net zoveel als voor de zwangerschap. Ouders heb ik niet. Mijn schoonzusje is ook zwanger. Mijn schoonmoeder doet alles voor haar. Bij mij is het volgens mij nog moeilijk om te vragen hoe het gaat. Ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld. Ik heb nog nooit zoveel gehuild. Voel me schuldig voor mijn 3 jarig dochtertje. Ik ben op dit moment echt geen leuke moeder. Doe mijn best, maar ik ben op.
Ik moet nog 11 weken tot de uit gerekende datum. Ik weet niet of ik het wel ga trekken. Ben kapot. Was er maar iemand die eventjes een arm om mij heen legede en alleen maar zij: ' het komt allemaal goed'.
Esther - 22-12-2009 | 09:25

Reageren

blij blozend boos cool verrast droevig egaal gemeen huilend vertwijfeld knipoog lachen rollendeogen tongeruit wijdogig

Reacties van bezoekers op artikelen op deze site zijn meer dan welkom.

Echter: reacties die kwetsend, onnodig grof of beledigend zijn worden niet

geplaatst.

Klik voor de uitgebreide versie van de spelregels