Martine de Klein en haar kinderen Karlijn (links) en Marloes aan de vegetarische maaltijd. Foto: Charel van Tendeloo/GPD
Woensdag, 3 januari 2007 - Geen rollade of gevulde kalkoen maar pompoensoep en een bal gehakt van champignons en cashewnoten. In steeds meer gezinnen staat een vegetarische maaltijd op tafel.
De tijd dat vegetariërs raar werden aangekeken, is allang voorbij. Het is zelfs trendy om geen vlees te eten. Toch stuiten ouders die hun kinderen vegetarisch opvoeden, nog steeds op onbegrip.
‘Oma, vind jij dat niet zielig voor de diertjes“, vraagt vijfjarige Marloes
aan haar oma, als deze een stuk vlees op haar bord schept. „Maar deze
diertjes zijn toch al dood“, zegt oma, die vervolgens snel een ander
gespreksonderwerp aansnijdt. Ook het driejarige zusje van Marloes weet
regelmatig verongelijkte reacties op te roepen. In de supermarkt
bijvoorbeeld. Dan loopt ze langs het schap met vlees en roept ze keihard:
Bah, vlees. Dat is vies! „Het is soms wel lastig de kinderen onze
diervriendelijke principes uit te leggen“, zegt Martine de Klein uit
Enschede. „Ik wil ze ervan bewust maken waarom wij geen vlees eten, maar het
is ook niet mijn bedoeling vleeseters te kwetsen“, zegt ze.
Steeds meer mensen besluiten geen of minder vlees te eten. Nederland telt
inmiddels circa 600.000 tot 700.000 vegetariërs en ook de groep
semivegetariërs is groeiende. Echte vegetariërs eten geen vlees, vis,
schaaldieren en gevogelte. Daarnaast kiest een groot aantal Nederlanders, de
parttime vegetariërs of vleesverminderaars, ervoor meerdere keren per week
vegetarisch te eten.
Martine de Klein en haar man Edwin Alstede
voeden hun dochters Marloes en Karlijn vegetarisch op. Ondanks het toenemend
aantal vegetariërs moeten ze zich nog vaak verdedigen. „Soms krijg ik
ronduit negatieve reacties op onze vegetarische levensstijl. Dan schilderen
ze me af als onverantwoorde moeder, want ‘kinderen in de groei hebben vlees
nodig’.
„Ik denk dat de afkeurende reacties voortkomen uit
kennisgebrek en vooroordelen over vegetarisme. Het voorlichtingsbureau Vlees
houdt die graag in stand met zijn campagne om de vleesconsumptie te
stimuleren. Toen Marloes pas op school zat, kwam ze thuis met een brochure
Twintig leuke traktaties. Ik vond het een leuk initiatief. Totdat ik zag dat
alle traktaties vlees bevatten en het vrolijke boekwerkje afkomstig was van
het voorlichtingsbureau Vlees. Gevolg was dat de kinderen op school
vleeshapjes gingen trakteren. Gelukkig was er snel een klasseavond voor
ouders, waar ik mijn zegje kon doen. Iedereen houdt nu rekening met Marloes.“
Steeds meer mensen zien het vegetarisme als iets vanzelfsprekends, zo merkt
Martine. „Op het consultatiebureau bijvoorbeeld reageren ze heel positief.
De kinderen mogen van mij trouwens gerust een spekje of een dropje aannemen
waar gelatine in zit. Ik wil niet dat ze altijd een uitzondering zijn. Of
dat ze het gevoel krijgen dat ze zich fijne dingen moeten ontzeggen door het
vegetarisme. Maar zelf koop ik geen snoep of toetje met gelatine.“
Het zijn vaak meisjes die spontaan roepen dat ze geen vlees meer willen eten
als ze ongeveer twaalf jaar oud zijn. „Ja, dat zie je vaak“, beaamt Martine.
„Zelf wilde ik op die leeftijd ook ineens geen vlees meer hebben. Maar mijn
ouders vonden dat destijds niet verantwoord.“
Het is in deze
tijd niet moeilijk vegetariër te zijn. Diervriendelijk eten wordt steeds
populairder. De keuze aan vleesvervangers in de supermarkt is groot. Ook de
horeca is steeds vegetariërvriendelijker. Bij de meeste restaurants staat
wel een vegetarisch menu op de kaart. In Londen en Berlijn wemelt het van de
vega-restaurants. In de Randstad hebben veel trendy restaurants al een ruim
deel van hun kaart gereserveerd voor vegetarische hoogstandjes. Zelfs in
cafetaria’s kun je terecht voor een vegetarische snack.
Martine: „Voor jonge gezinnen zijn de pannenkoekenrestaurants en pizzeria’s
natuurlijk ideaal. Onze dochters zijn daar dol op. Thuis eten we hartige
taart, salades, soep, heerlijk.“
Vroeger was het overigens
veel moeilijker de kinderen vegetarisch op te voeden, weet ze „Vrienden van
ons hebben hun kinderen in de jaren vijftig vegetarisch opgevoed. Ze waren
vooral aangewezen op de groente van het seizoen. In die tijd werd je ook
veel meer aangekeken door de omgeving’.
Zo nu en dan krijgen
ook Martine en haar man nog wel te horen dat zij het vegetarisme opdringen
aan hun kinderen. Ze vinden dat onzin. „Iedere ouder maakt in de opvoeding
keuzes voor zijn of haar kind. Vlees eten is een gangbare keuze, maar wij
kiezen bewust voor het vegetarische alternatief. Wij zijn vegetariërs in
hart en ziel, maar we respecteren ook andere meningen. Dat lijkt ons een
mooie basis om onze kinderen mee te geven.“
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
