Neil Young geeft concert buiten iedere categorie

Neil Young, zondagavond in de RAI in Amsterdam. foto Robert Vos

"De mensen hebben veel geld betaald voor een kaartje en jullie storen hen met je klikkende camera's en je gepraat. En mij nog meer." De boosdoeners bleken echter niet de fotografen, maar een paar dronken bezoekers, die even later de zaal uit werden gezet.

Er was vooraf veel gepraat over de toegangskaartjes. De prijzen waren exorbitant, van 115 euro voor een plekje op het balkon (inclusief bespreken) tot 175 euro vooraan in de zaal. Maar dat kun je ook in perspectief zien. Duurdere concerten zijn een trend, nu artiesten minder verdienen aan cd's. The Eagles, begin april in Ahoy in Rotterdam (vanaf 149 euro), zijn niet veel goedkoper dan Young in de RAI, terwijl de RAI een veel betere ambiance biedt. Ook Anouk in Gelredome en Kane in de Kuip kosten minder.

Wat prijs-kwaliteitverhouding betreft zullen ze Young nauwelijks kunnen overtreffen. Een buitencategorie entreeprijs, maar daarvoor krijg je ook een buitencategorie concert. Hij begon solo. Zittend op een stoel, omringd door een tiental gitaren, slaagde hij erin een mooi evenwicht te vinden tussen het bespelen van de nostalgie bij de fans en het prikkelen met het onbekende. Het op banjo gespeelde Mellow my mind van het album Tonight's the night wordt opgedragen aan de Nederlandse journalist Constant Meijers, wiens artikel over Young destijds, in 1975, bij de elpee werd gevoegd. Journey through the past wordt uitgevoerd aan de honky-tonkpiano en A man needs a maid aan de vleugel.

Afgezien van het al genoemde From Hank to Hendrix, omvatte het door melancholie gedomineerde solodeel allemaal liedjes uit de eerste helft van de jaren zeventig. Ook de drie songs die voor menige bezoeker nieuw waren omdat ze op geen enkele plaat staan: Sad movies, No-one one seems to know en Love/Art blues. De nummers waren ooit bestemd voor albums die er destijds, in de jaren zeventig, nooit zijn gekomen: Chrome dreams I en Homegrown.

En dat is ook de schakel naar het tweede, elektrische concertdeel, waarin Young rockt met zijn oude maten Ben Keith op gitaren en orgel, Rick Rosas op bas en Ralph Molina op drums. Nu staat het meest recente album Chrome dreams II centraal, waarvan vier stukken worden gespeeld. Aangevuld met nog meer pre-1975 rock. Alsof de periode 1976-2006 voor Neil Young niet bestaan heeft. In messcherpe solo's laat hij zich kennen als meester van de gierende Gibsongitaar. Na onder meer nog zo'n fraai obscuurtje uit de seventies, Bad fog of loneliness, en het prachtig melodieuze, aan zijn overleden muziekvriend Danny Whitten opgedragen Winterlong, stapelt hij in de finale solo op solo naar een climax in het zeventien minuten achtereen doorjagende No hidden path. In No-one seems to know had hij eerder op de avond al gezongen: 'Time is better spent searching than finding.' Bij Young lijkt iedere gitaarpartij weer een zoektocht naar die ene noot die alle andere noten overbodig maakt.

Meer Kunst

• 05:17 Joan in halve finale Eurovisiesongfestival
• wo 23-05 Hargrove en Gambarini treden lekker toch op
• wo 23-05 NOS pakt uit tijdens EK voetbal
• wo 23-05 Radio 538 wil groot EK-event op Museumplein
• wo 23-05 Kunstcollectie Sachs brengt 44,5 miljoen op
• wo 23-05 Edison Klassiek voor Jaap van Zweden
• wo 23-05 Laag btw-tarief voor kunst
• wo 23-05 Matteo van der Grijn weer Soldaat van Oranje
• di 22-05 Eerste tien songfestivalfinalisten bekend
• di 22-05 Rosenthal wil zich inzetten voor concert Sag

Sorteer reacties

Reageren

Naam: E-mail: Reactie:

Reacties van bezoekers op artikelen op deze site zijn meer dan welkom.

Echter: reacties die kwetsend, onnodig grof of beledigend zijn worden niet

geplaatst.

Klik voor de uitgebreide versie van de spelregels