Earth, Wind & Fire tijdens het concert in Gelredome in Arnhem. foto Marc Pluim
De energieke powerpop van Earth, Wind & Fire heeft dertig jaar na de eerste kennismaking met de fans nog altijd niets aan kracht ingeleverd. En dus laat een bijna vol Gelredome in Arnhem zich vrijdagavond probleemloos veroveren.
De zwoele soul met invloeden uit tal van andere muziekstijlen is niet aan bederf onderhevig. Soepele melodieën op funky baslijnen en ondersteund door perfecte meestemmige vocale partijen swingen alle kanten op, maar houden de herkenbare sound van de Amerikaanse groep scherp op de rails.
Het had niet veel gescheeld of Earth, Wind & Fire was een notering in de pophistorie misgelopen. De eerste albums deden niet veel en mede-oprichter Maurice White moest zijn muzikale plannen bijna laten varen. Met het aantrekken van jonge muziektalenten keerde echter het tij. Halverwege de jaren zeventig zette Earth, Wind & Fire zich internationaal op de kaart met nummers die het tot de status van popklassiekers schopten.
Boogie wonderland is er zo eentje. Die knalt er in Gelredome meteen lekker in. Dat maakt de weg vrij voor al die andere swingende songs. Earth, Wind & Fire maakt zo de belofte van een feest der herkenning meer dan waar en tovert Gelredome razendsnel om in een swingpaleis.
Van de originele bezetting zijn nog drie leden van de partij. Maurice White haakte begin jaren negentig al af nadat bij hem een lichte vorm van Parkinson was geconstateerd. Zijn broer Verdine bleef dat soort persoonlijk leed bespaard en maakt er op toneel als bassist een waar circus van.
Zanger Philip Bailey is zo'n andere grootheid uit de hoogtijdagen van de band. Zijn tenorstem en vooral zijn fantastische beheersing van zijn falsetstem zorgt menig keer voor tintelende hoogstandjes. Wat een geluid, wat een passie. Verbazingwekkend waar hij die superhoge noten vandaan haalt. Het levert hem in Arnhem veel uitzinnige bijval op.
Pakte de groep in het verleden vaak uit met grootse en spectaculaire stunts, dit keer blijft het visuele aspect soberder. De show geeft alle ruimte aan de muziek en het zichtbare plezier van de muzikanten.
Het dertigduizend hoofdige publiek bestaat vooral uit veertigers en ouderen. Ze hebben weinig aanmoediging vanaf het podium nodig om terug te keren naar hun eerste jeugd. Let's groove, September en Fantasy worden uitbundig meegezongen. De massa heupwiegt het onderlijf en zwaait moeiteloos minutenlang met de armen.
Na anderhalf uur lijkt het gedaan met de pret. Dat pikt het dolenthousiaste publiek natuurlijk niet. Het mist namelijk nog een aantal van die klassieke dansvloerhits. Het is natuurlijk allemaal ingestudeerd, want Earth, Wind & Fire heeft weinig gejoel uit de arena nodig om snel terug te keren naar de instrumenten. Uiteindelijk zijn het de muzikanten zelf die moeite hebben om het podium te verlaten.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
