NIJMEGEN - Met de speelfilm Piranha uit 1978 haakte de gehaaide B-filmproducent Roger Corman in op het succes van Steven Spielbergs meesterwerk Jaws (1975).
Dankzij het talent van regisseur Joe Dante en scenarioschrijver John Sayles ontsteeg de monsterfilm de bescheiden wortels: het duo gaf een aanstekelijk ironische draai aan het platvloerse gegeven van een school vraatzuchtige vissen die een zomerkamp vol feestende tieners aanvallen.
Het rampzalige vervolg uit 1981 markeerde het regiedebuut van James Cameron, die het net als Dante en Sayles nog ver zou schoppen, en zich onlangs tegen de komst van Piranha 3D keerde. De maker van Avatar meent dat de nieuwe film een bedreiging voor de ontwikkeling van 3D-films vormt, omdat regisseur Alexandre Aja niets meer voor ogen had dan een doldrieste kermisattractie en de 3D-effecten na de opnamen aan de film liet toevoegen.
Dat laatste is te merken, want de dieptewerking in Piranha 3D laat in meerdere scènes flink te wensen over. Aja legt de lat echter zo laag dat de rammelende techniek er nauwelijks toe doet. Zijn Piranha is bovenal een 3B-film, die om borsten, beesten en bloed draait.
Een jaar na een enkel paar blote borsten in My bloody valentine 3D biedt Piranha 3D de overtreffende trap. Dat mag de ontwikkeling van serieuze 3D-films misschien schaden, de doelgroep zal niet klagen.
Op de beesten en het bloed is ook niet beknibbeld, zeker niet in het laatste half uur, waarin het meer vol dronken tieners in een enorme gehaktmolen verandert.
De absurde overdrijving levert een amusante pulpfilm op, al hadden de meeste acteurs een voorbeeld mogen nemen aan bijrolspelers Richard Dreyfuss (Jaws!) en Christopher Lloyd (Back to the future), die zichzelf noch de film serieus nemen. De makers van Piranha 3D kennen hun klassiekers: een bloederig tieten-kont spektakel is geen Shakespeare.
Trailer van de film 'Piranha'
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
