Veel volle stoelen blijven er bij de PvdA niet over
Volledig scherm
Veel volle stoelen blijven er bij de PvdA niet over

Al die lege stoelen, dat doet de PvdA'ers pijn

Het nieuw gekozen PvdA-Kamerlid Kirsten van den Hul loopt besmuikt via de trap naar de fractiekamer van de PvdA. Ze wordt niet herkend door cameraploegen. Zij is nummer acht van de ooit zo trotse sociaaldemocratie. Vóór Lilianne Ploumen, die op tien staat. Wat moet dat een dubbel gevoel geven.

Ze voelen zich zwaargewond, de negen Kamerleden van de PvdA die nog op een blauwe zetel mogen plaatsnemen. Hun ziel bloedt, is open gekerfd en door de kiezer met azijn besprenkeld. Bijna dertig zetels eraf, een grotere afranseling door de kiezer kent de parlementaire geschiedenis niet.

,,Ik ben wakker geworden met een kater, maar niet van de drank'', zegt nummer drie Jeroen Dijsselbloem.

Daar komt financieel specialist Henk Nijboer de trap opgelopen. Had hij durven dromen dat hij met de hakken over de sloot Kamerlid zou blijven? ,,Het is geen tijd om te dromen. Ik ben aangeslagen. Kiezers hebben heel beperkt hun vertrouwen gegeven.''

De grote vergaderzaal

Spierwit, als geesten dolen ze door de gangen van het oude ministerie van Koloniën op het Binnenhof waar de PvdA nog zijn tientallen werkkamers heeft. Ze zijn op weg naar de fractiekamer op de vierde verdieping waar het negental in een nu idioot grote vergaderzaal plaatsneemt.

De aanblik van al die lege stoelen doet pijn. Ze weten ook: van de vier verdiepingen zijn er drie weggeslagen, die binnenkort naar winnende fracties gaan.

Om 11.07 uur stapt Lodewijk Asscher uit de lift. ,,Ik heb vandaag geen perfecte analyse over hoe het verder moet. Ik heb verkiezingen gewonnen. Deze heb ik verloren. Dat is moeilijk.''

Partijvoorzitter

Quote

Ver­schrik­ke­lijk. Je hoopt op vijftien zetels. Négen! Dan toch negen!

Angelien Eijsink

Over de hang naar bijltjesdag - de afdeling Enschede wil een stemming over de positie van partijvoorzitter Spekman - zegt Asscher: ,,Ik weet niet of we afscheid moeten nemen van personen. We hebben iedereen hard nodig.'' Dan beent hij weg naar de fractiekamer en vergist zich: het is een verdieping hoger.

Daar is het sowieso vertrekkende Kamerlid Angelien Eijsink. De verkiezingsnacht is haar aan te zien. ,,Verschrikkelijk'', zegt ze. ,,Je hoopt op vijftien zetels. Négen! Dan toch negen! Je kunt er allerlei theorieën op loslaten, maar het is wat het is. Ik ga nu naar de medewerkers.''

Toekomst

Op de gangen zoeken zij troost bij elkaar. Ouderen herinneren zich nog de dreun van 2002. Deze verwoestende klap is nóg heftiger. Rode ogen, er wordt op zachte toon gesproken. Enkelen zagen de mokerslag aankomen en hebben een andere baan. Verreweg de meesten hebben geen idee wat de toekomst hen brengt.

Na ruim twee uur vergaderen komt Asscher van de trap en informeert de toegestroomde pers. ,,Zo en zo gaan we het doen, dat is niet geloofwaardig, de ochtend na zo'n uitslag. We hebben even tijd nodig, maar we zullen er staan. Op zo'n dag als deze ga je bij jezelf te rade waarom je ook alweer lid werd van de PvdA. Daar put ik mijn kracht uit.''