Volledig scherm
© ANP

Pantalon

Geen skinny jeans met leren schort, geen baard en shirt met mannendecolleté met zichtbaar borsthaar. Nee, de eigenaar van dit restaurant heeft een geperste pantalon aan. Ik denk dat zijn vrouw die met een natte theedoek en de hete strijkbout heeft gecreëerd. En vandaag, het is tenslotte boven de 20 graden, een overhemd met korte mouw, ook weer met een strakke vouw over de schouder heen.

Op tafel een pot met een knolbegonia, aan de gevel hangen bakken met geraniums. De dode bloemen zijn er uitgehaald en aan het water onder de bakken te zien, zijn ze net begieterd. De stoep is geveegd en de afwas gedaan. Klaar voor een nieuwe dag.

„Twee koffie? Komt eraan, mevrouw.” De hond krijgt een aai en een bak water van de vrouw die net een praatje maakte met passanten aan de stamtafel. Niet te koud water, zegt ze erbij, daar krijgt hij last van.

We zitten buiten maar ik moet even binnen kijken. Het gebouw is eeuwenoud en de trappen kraken. Het ruikt naar boenwas en naar het eten dat gisteren hier is opgediend.

„U wilt graag een wandeling doen?” Hij komt met een map met een keur aan wandelingen naar onze tafel lopen. Als we er een uitgekozen hebben, vraagt hij binnen of van de betreffende wandeling een printje gemaakt kan worden. Met een keurig nietje in de hoek krijgen we van hem een route.

Nog even de koffie betalen. Vanachter de bar, waar hij met een theedoek de glazen nog eens oppoetst, kijkt hij naar mijn portemonnee. „Pinnen? Ja, natuurlijk kan dat. Wij kunnen ook niet meer zonder, hoor.” De moderne tijd is ook hier aangekomen, zo lijkt hij te zeggen. Toch moet ik even wachten met afrekenen. „Dan moet ik wel even kijken waar het meisje is.”

Columns