Satévlees in de magnetron

Ik ben het net even nagegaan. Ik heb tussen mijn zestiende en begin twintiger jaren in vijf horecazaken gewerkt. Dat was leerzaam.

Horror was de tijd als afwasser in een vrij sjieke zaak in mijn geboortedorp. De bediening schraapte niets van de borden af, maar kwakte alles op stapels op een rek. Ik stond aan de andere kant van het rek in een heel klein hokje al die borden af te schrapen, schoon te spuiten en in de vaatwasser te stoppen. Tegen twaalf uur zat de keukenbrigade en de bediening aan het bier in de zaak; ik was nog bezig met de afwas terwijl het zweet over m'n rug liep. Ik heb deze vernedering precies drie weken volgehouden.

Het langst heb ik in een eetcafé gewerkt in de studentenstad waar ik toen woonde. De zaterdagavonden bestonden uit bladen volladen met bier en verkopen maar. En o ja, gezellig doen. En zorgen dat niet jij degene was die na afloop de urinoirs moest schoonmaken.

De middagen waren erger. Vanaf drie uur stond ik op dinsdag achter de bar biertjes te tappen en jonge jenevers in te schenken. Ik herinner me de immense verveling en de lege gesprekken met de weinige gasten die hier op dinsdagmiddag hun borrels dronken.

Tegen vijf uur kwam de hartige trek bij de gasten meestal opzetten, godzijdank, en mocht ik de keuken in om iets te eten te maken. Koken is een groot woord en hier niet op zijn plek.

De kroegeigenaar voerde dan het gesprek over de plaatselijke politiek of erger en ik haastte me door de klapdeuren naar de keuken. De bestellingen kwamen op bierviltjes gekladderd binnen.

Een sateetje met stokbrood, een stokbroodje ham/kaas uit de oven en een sateetje met friet. Van enige voorbereiding was nooit sprake. Het satévlees was altijd nog half bevroren, dus dat moest eerst de magnetron in. Het vlees ging half gegaard door de magnetronstralen op een bakplaat, waarbij ik ondertussen de pan aangekoekte satésaus moest opwarmen. Als je stevig roerde, verdween de uitgedroogde bovenlaag wel.

Op het stokbrood ging een plak van zo'n enorme brok kaas. Ik heb nog steeds afkeer van te grote stukken kaas. En een tosti met ham eet ik al helemaal nooit meer sinds ik die hompen heb moeten hanteren.

Veel geleerd, dat wel.