Volledig scherm
© Eveline Van Elk

Marc's BarBQ in Nijmegen: liefdeloze maaltijd

NIJMEGEN - Bij Marc's BarBQ in Nijmegen is gebrek aan veel. Wat er wel is, is de overmatige drang van het management om gasten geld uit de zak te kloppen.

Bij een ribeye is een aardappel lekker. Frieten met mayonaise bijvoorbeeld, of een schaal krieltjes. Heel ingewikkeld is het niet. Maar bij Marc's BarBQ willen ze nog minder geld en aandacht aan koken besteden. Daarom trekken ze een zakje Lays-chips los en schudden die leeg op je bord.

Voetbalkantine

Volledig scherm

Een uur eerder stapte ik dit vrij nieuwe restaurant aan de Berg en Dalseweg binnen. Het beste vlees van Nederland, ronkt het op de website. De oudere broer van deze formule zou razend populair zijn in Uden, dus tijd dus om de hotspot to be eens uit te proberen. Wie echter de beelden op de website heeft onthouden, verwacht 'een niets aan de hand zaak', maar toch ook geen sfeer zoals in een voetbalkantine. En die hangt hier wel.

Cd-hoesje
De man achter de bar staat wat te grillen, knikt vriendelijk en wijst naar een tafel achterin. Aan de bar wat mensen die een biertje drinken, soul en funk schalt hard door de speakers en de ober vergeet de eerste vijf minuten dat ik binnen was gekomen. Hij geeft ons twee menukaarten, die in een lp- en cd-hoesje zijn gestoken. Dat is geinig, maar door de schittering op het plastic onleesbaar in het slecht verlichte restaurant. Ik moet bijschijnen met een waxinelichtje om kennis te kunnen maken met de keuze uit de keuken.

Een mand met stokbrood en twee laffe sausjes staan op tafel. De La Trappe Blond is smakelijk.

Koud en kaal

Het bestek dat wordt neergelegd is niet fris en het is hier koud en kaal. Laat het eten goed zijn en deze avond redden, smeek ik in mezelf.

Mijn zalm op toast blijkt een witte ontkorste boterham te zijn met een enorme lap zalm die daar weinig flatteus op is gekwakt. De zalm is wel van goede kwaliteit. Daarnaast een bakje mierzoete, stroperige dressing en een bakje pijnboompitten, waarvan ik de functie niet kan doorgronden. Mijn gast eet kikkerbillen, die hij uit een zoute sojasoep moet vissen.

Zelf naar de bar

Ik probeer de aandacht van de bediening te trekken om nog een drankje te kunnen bestellen. Na vijf minuten wenken overweeg ik om op de bar te gaan dansen om zijn aandacht te trekken, maar mijn gast is galant en loopt naar de ober toe. Ik ben nog bezig met mijn boterham met zalm, maar de bediening neemt de bijgerechten voor het hoofdgerecht maar alvast mee. Dat ik nog niet uitgegeten ben, zal hem een worst zijn.

Ribeye

De rekening

Speciaalbier 4x €21,00
Zalm met toast €8,50
Kikkerbillen €12,00
Ribeye €30,00
Tonijn €14,50
Komkommersalade €4,50
Koolsalade €3,00
Truffelpuree €3,00
Koffie/espresso €3,80

Totaal €100,30

Graag het beste vlees dat jullie in huis hebben, was de bestelling van mijn gast. De ober serveert daarop voor 30 euro een ribeye van het runderras Black Angus met een uitgestrooid zakje chips. Dat is het. En nee, het vlees maakt niet al het andere overbodig. Het is niet boven houtsvuur gegrild, want dat hebben ze in deze bbq-zaak niet. Wel een gasbarbecue met lavastenen die ze met wat olie wat rokerig laten ruiken. Dus de grilsmaak zit niet aan het vlees. De ribeye is ook niet heet genoeg, waardoor het vet al stolt. Het vlees zelf is van prima kwaliteit, maar dat is vooral te danken aan het rund zelf.

IJskoud
Als bijgerechten, die je allemaal apart moet bestellen en betalen, heb je alleen de keuze uit koolsalade of komkommersalade. De komkommersalade is lekker zoetzuur maar wel heel nat en de koolsla is teleurstellend met stukjes blikananas. Beide gerechten zijn ook ijskoud, wat de smaak niet ten goede komt.

Mijn tonijn tataki heeft weinig smaak. De tonijn is vers, maar ook hier mist de smaak die vis krijgt als het even boven een vlam wordt gehouden. Ik mis gember, knoflook of sesam in het gerecht en wat zuur van azijn. Eigenlijk mis ik van alles hier, maar het allerverdrietigst word ik van het feit dat koken voor gasten hier geen moeite mag kosten. Er heerst hier een groot gebrek aan kooklust en plezier.

Magnumijsje

Diepe zucht. Dit is echt niet goed. Ik hoop oprecht dat de desserts beter zijn. Maar nee, het mag niet zo zijn. De ober meldt dat ze geen desserts hebben. Hij is geen geboren horecatalent, maar zeker vriendelijk als hij aan tafel staat. En nogal openhartig, blijkt als hij de reden vertelt van het ontbreken van de dessertkaart. Het management wil niet dat mensen lang blijven zitten, zegt hij. Het is de bedoeling dat het blijft doorstromen en de tafels meerdere keren bezet zijn. Hij biedt ons een klein Magnumijsje aan. Ik bedank.

Lichtpunt in de duisternis is de goede koffie en het besef dat ik hier bijna weg mag gaan. Maar niet voordat ik meer dan 100 euro moet betalen voor een onverzorgde en liefdeloze maaltijd van twee gangen.

Conclusie: Ik heb alles gezegd. Ik ga hier nooit meer heen.