article
1.6265711
Jarenlang heb ik op de sportredactie van deze krant gewerkt. Een van de aardigste dingen vond ik naar wedstrijden van de dorpsclubs in ons verspreidingsgebied te gaan. Geen idee, hoe het tegenwoordig gaat, maar vroeger wachtte je als verslaggever altijd een waardige ontvangst in de bestuurskamer van de club.
Win je eens wat, ga je met lege handen weg
Jarenlang heb ik op de sportredactie van deze krant gewerkt. Een van de aardigste dingen vond ik naar wedstrijden van de dorpsclubs in ons verspreidingsgebied te gaan. Geen idee, hoe het tegenwoordig gaat, maar vroeger wachtte je als verslaggever altijd een waardige ontvangst in de bestuurskamer van de club.
http://www.gelderlander.nl/extra/blogs/de-vallei-blog-t-1.4161896/win-je-eens-wat-ga-je-met-lege-handen-weg-1.6265711
2016-08-15T07:56:33+0000
http://www.gelderlander.nl/polopoly_fs/1.4271903.1395096909!image/image-4271903.jpg
De Vallei blog(t)
Home / Extra / Blogs / De Vallei blog(t) / Win je eens wat, ga je met lege handen weg

De Vallei blog(t)

Afbeelding
Onderwerp
Hier houden 8 redacteuren u in persoonlijke blogs op de hoogte van het reilen en zeilen in De Vallei.
Auteur
Door onze redacteuren
Terug naar Blog overzicht

Over dit blog

Welkom op de blog over het dagelijks reilen en zeilen in de Vallei.

Hier brengen 8 van onze redacteuren u op de hoogte van alles dat in de regio speelt. De volgende redacteuren houden deze blog bij:

Leon van Wijngaarden, Albert Heller, Jaap Rademaker, Arnold Winkel, Eric Wijnacker, Margreet Terpstra en Pouw Jongbloed.

Leon van Wijngaarden Albert Heller Arnold Winkel Eric Wijnacker Margreet Terpstra

Win je eens wat, ga je met lege handen weg

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    Jarenlang heb ik op de sportredactie van deze krant gewerkt. Een van de aardigste dingen vond ik naar wedstrijden van de dorpsclubs in ons verspreidingsgebied te gaan. Geen idee, hoe het tegenwoordig gaat, maar vroeger wachtte je als verslaggever altijd een waardige ontvangst in de bestuurskamer van de club.

    Voor de wedstrijd schonk een gastvrouw (meestal dan) koffie, soms vergezeld van een plakje cake of een andere lekkernij. In de rust herhaalde dit ritueel zich. Na de wedstrijd werd het nog mooier. Dan was iemand van het clubbestuur vaak in hoogsteigen persoon de gastheer. In sommige gevallen hoefde hij zich alleen maar om te draaien om nog een borrel of biertje uit de koelkast te halen. In andere gevallen liep hij met plezier naar de kantine om met een vol dienblad terug te komen. Worst, kaas en bitterballen maakten de fijne nazit compleet.

    Bij veel clubs trok de voorzitter ook de winnende lootjes, die eerder voor de wedstrijd aan de man waren gebracht. „Meneer, wilt u lootjes kopen? 50 cent, voor de jeugd…” Natuurlijk kocht ik altijd een of meerdere lootjes. Ik gunde alle jeugdafdelingen van alle clubs het allerbeste. Maar winnen? Nooit.

    Nou ja, een keer dan. Ik weet het nog. Het was bij SDS’55 in Wekerom, na een wedstrijd tegen Otterlo. De prijzen waren al voor de naborrel getrokken. En zowaar, mijn nummertje was in de prijzen gevallen. Ik mocht een bos bloemen, meen ik me te herinneren, ophalen in de kantine. Maar ja, er moesten eerst spelers en trainers geïnterviewd worden.

    Iedere club wil natuurlijk op maandag wel wat van de hoofdrolspelers van het weekeinde ervoor in de krant lezen. Dus daarna op pad naar mijn bloemen. Ik ging echter zonder bosje huiswaarts. „We dachten dat ze niet meer afgehaald zouden worden….”

    Arnold Winkel



    Overledenen in de regio

    Meer informatie overlijdensadvertenties

    Tip de redactie

    Heeft u een tip? Laat het ons weten!