article
1.6083510
Een interview voor de krant? Ze vond het wel leuk, maar eigenlijk ook een beetje eng. „Ik weet niet zo goed wat ik dan moet vertellen”, fluisterde ze tegen haar leidinggevende. „Maar dat hoef je niet te verzinnen”, zo stelde hij haar gerust. „Deze meneer gaat je wat vragen en dan kun je gewoon het antwoord geven dat jij wilt.” Ze knikte.
Interview? Beetje eng, maar toch wel leuk
Een interview voor de krant? Ze vond het wel leuk, maar eigenlijk ook een beetje eng. „Ik weet niet zo goed wat ik dan moet vertellen”, fluisterde ze tegen haar leidinggevende. „Maar dat hoef je niet te verzinnen”, zo stelde hij haar gerust. „Deze meneer gaat je wat vragen en dan kun je gewoon het antwoord geven dat jij wilt.” Ze knikte.
http://www.gelderlander.nl/extra/blogs/rivierenland-blog-t-1.4507121/interview-beetje-eng-maar-toch-wel-leuk-1.6083510
2016-06-06T10:53:00+0000
Rivierenland blog(t)
Home / Extra / Blogs / Rivierenland blog(t) / Interview? Beetje eng, maar toch wel leuk

Rivierenland blog(t)

Afbeelding
Onderwerp
Hier houden 6 redacteuren u in persoonlijke blogs op de hoogte van het reilen en zeilen in Rivierenland.
Auteur
Door onze redacteuren
Terug naar Blog overzicht

Over dit blog

Hallo beste lezers,

Op dit blog houden de 8 redacteuren van het Rivierenland u op de hoogte van het reilen en zeilen in de regio. De redacteuren zijn Suzanne de Winter, Margreet Terpstra, Menno Provoost, Danny van den Broek, Rinke den Os en Eric Wijnacker. 

 

Interview? Beetje eng, maar toch wel leuk

Reacties
Reageer
Een interview voor de krant? Ze vond het wel leuk, maar eigenlijk ook een beetje eng. „Ik weet niet zo goed wat ik dan moet vertellen”, fluisterde ze tegen haar leidinggevende. „Maar dat hoef je niet te verzinnen”, zo stelde hij haar gerust. „Deze meneer gaat je wat vragen en dan kun je gewoon het antwoord geven dat jij wilt.” Ze knikte.
Haar uitdrukking bleef wat verlegen, maar het krullen van haar mondhoeken verraadde iets van positieve spanning, een beetje trots misschien wel. Ze besloot de stoute schoenen dan toch maar aan te trekken. Net wel, net niet aan de hand van haar baas schuifelde ze mee naar buiten, waar het terrasje in de zon langzaam vol liep.
 
Daar schoof ze aan, recht tegenover fotograaf Raphaël, schuin tegenover mij. Aarzelend, met haar ogen op de tafel gericht, vertelde ze over het werk dat ze doet. „Ik ben bediende”, zei ze zachtjes. „Nog maar drie weken en ik heb het nooit eerder gedaan. Maar ik vind het zo leuk, omdat het hier Brownies & Downies heet. Dat is leuk, want ik kan er dus werken.” Daphne – een 23-jarige vrouw met downsyndroom – ontdooide langzaam, toen ze doorkreeg dat het helemaal niet zo moeilijk was, zo’n interview.
 
Na een paar minuten zat haar taak erop en dat had ze maar mooi doorstaan. Opgelucht stond ze op van tafel, nu was de lach definitief doorgebroken. „Kijk”, riep ze naar haar collega, „ik heb weer een nieuwe vriend gemaakt.”


Overledenen in de regio

Meer informatie overlijdensadvertenties

Tip de redactie

Heeft u een tip? Laat het ons weten!