article
1.6695779
Bent u boos, teleurgesteld of juist tevreden over hoe we het hebben geregeld in Nederland? Op deze pagina krijgt u het woord. Vandaag Ed Holtzhuizer, 71 jaar uit Beers. Was zanger van Nijmeegse band The Dukes (1962- 1969.), dat grote hit scoorde in 1966 met ‘Friday on my mind’ van de Easy Beats. Holtzhuizer was daarna muziekleraar, muzikant en chauffeur op bibliobus.
Ja! Ik ben ook boos, heel erg boos
Bent u boos, teleurgesteld of juist tevreden over hoe we het hebben geregeld in Nederland? Op deze pagina krijgt u het woord. Vandaag Ed Holtzhuizer, 71 jaar uit Beers. Was zanger van Nijmeegse band The Dukes (1962- 1969.), dat grote hit scoorde in 1966 met ‘Friday on my mind’ van de Easy Beats. Holtzhuizer was daarna muziekleraar, muzikant en chauffeur op bibliobus.
http://www.gelderlander.nl/extra/dossiers/nu-wil-ik-wat-zeggen/ja-ik-ben-ook-boos-heel-erg-boos-1.6695779
2016-12-01T06:07:00+0000
http://www.gelderlander.nl/polopoly_fs/1.6696034.1480537599!image/image-6696034.jpg
Gelderland,Opinie,Nu wil ik wat zeggen
Nu wil ik wat zeggen
Home / Extra / Dossiers / Nu wil ik wat zeggen / Ja! Ik ben ook boos, heel erg boos

Ja! Ik ben ook boos, heel erg boos

Foto's
2
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Ed Holtzhuizer
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Ed Holtzhuizer als zanger/gitarist van Nijmeegse band The Dukes (tweede van rechts).
      Fotograaf

    nwiwz

    Bent u boos, teleurgesteld of juist tevreden over hoe we het hebben geregeld in Nederland? Op deze pagina krijgt u het woord. Vandaag Ed Holtzhuizer, 71 jaar uit Beers. Was zanger van Nijmeegse band The Dukes (1962- 1969.), dat grote hit scoorde in 1966 met ‘Friday on my mind’ van de Easy Beats. Holtzhuizer was daarna muziekleraar, muzikant en chauffeur op bibliobus.

    Ik ben boos op al die mensen die zo nodig boos moeten zijn.
    Boos op de schreeuwlelijkerds met hun grote bek.
    Boos op de ontevredenen die zich niet in kunnen houden.
    Boos op de mensen die daarom hun wil aan anderen willen opleggen.
    Boos op de hufterigheid van tegenwoordig.
    Boos op het grote graaien.
    Boos op alle narcisme, waarbij niemand nog een stapje opzij wil doen.
    Boos op het vandalisme en de agressie waar je tegenwoordig zo veel mee te maken hebt.
    Boos op het gebrek aan empathie.
    Boos op de populisten die ons schijndemocratie beloven.
    Boos op de machthebbers die elkaar bevechten bovenop de apenrots.
    Boos op de rijkdom die armoede kweekt, voedselbanken noodzakelijk maakt en ouderen vergeet.
    
    Ik ben van 1945, opgegroeid in de jaren 50 en 60.
    De jaren van wederopbouw en later ‘make love, not war’.
    Geloof in voedsel en vrede en vooral in een betere wereld, waarin alles eerlijker verdeeld zou worden.
    Natuurlijk mochten we wel wat assertiever worden, niet alles hoef je je te laten aanleunen.
    Maar die assertiviteit is verworden tot een ongekende hufterigheid en bovenmenselijke egocentriciteit.
    Vanaf de eighties verwonderde ik me al aan de opkomst van ‘Nieuw Rechts’.
    Het verval van ons idealisme, ons vertrouwen en onze hoop.
    Die verwondering is langzaam aan in een soort van boze gelatenheid verworden.
    Dat idealisme, dat vertrouwen, die hoop is me afgenomen.
    Dat ligt niet zozeer aan onze leiders, als wel aan onze verwende door reclame gestuurde maatschappij.
    Hoe is het mogelijk dat juist die mensen die ‘genoeg’ hebben, vinden dat ze ‘tekort’- komen.
    De mens moet zelf weer openstaan voor normen en waarden.
    Waarden als: beschaafdheid, bescheidenheid, zuinigheid, vriendelijkheid enzovoorts.
    Ik heb geleerd dat er buiten mij miljarden mensen op de wereld zijn.
    Ik doe er dus niet zo toe in het grote geheel.
    De huidige maatschappij redeneert precies andersom: ‘Ik ben het centrum en de anderen moeten rekening houden met mij.’
    Wanneer iedereen zo blijft doen, komen we er nooit uit.

    En daarom ben IK boos.
    Vooral boos op mezelf, dat ik daar boos om moet zijn.
    Alleen: mijn boosheid helpt niet.
    En misschien is het ook geen boosheid, maar bovenal onmacht. Het doet soms echt pijn.
    Ik ben verschrikkelijk teleurgesteld, en misschien nog erger: eigenlijk heel erg verdrietig.

    Nu wil ik wat zeggen

    We wonen in een van de rijkste landen ter wereld, maar Nederland is niet voor iedereen het paradijs. Ben je boos, teleurgesteld of juist tevreden over hoe we het hebben geregeld in Nederland? Op deze pagina krijg jij het woord. Mail je verhaal naar onze verslaggever Niek Opten via redactie@gelderlander.nl. Hij maakt dagelijks een selectie. De meest bijzondere of opvallende bijdrages verschijnen vanaf volgende week elke woensdag op een speciale pagina in de Gelderlander.
    Een bijdrage leveren kan alleen via bovenstaand mailadres.

    Eigen bijdrage of reageren?






    Overledenen in de regio

    Meer informatie overlijdensadvertenties

    Tip de redactie

    Heeft u een tip? Laat het ons weten!