article
1.6203430
Een drukke dag achter de rug. Mijn telefoon is gemaakt. Maar niet in Nijmegen. Ik moest naar Kleve bij een deskundige Afghaan. „Ik wil geen geld voor de reparatie. Dit wordt mijn sponsoring van jouw goede doel. Door jou, wappert in Nijmegen de Afghaanse vlag…”, zei de bevriende eigenaar van de telefoniezaak . Ik reed terug via pittoreske heuvelachtige dorpen naar Nijmegen.
Column Qader Shafiq - De afstand is niet zo groot als je denkt!
Een drukke dag achter de rug. Mijn telefoon is gemaakt. Maar niet in Nijmegen. Ik moest naar Kleve bij een deskundige Afghaan. „Ik wil geen geld voor de reparatie. Dit wordt mijn sponsoring van jouw goede doel. Door jou, wappert in Nijmegen de Afghaanse vlag…”, zei de bevriende eigenaar van de telefoniezaak . Ik reed terug via pittoreske heuvelachtige dorpen naar Nijmegen.
http://www.gelderlander.nl/extra/specials/vierdaagse-2016/wandelen/column-qader-shafiq-de-afstand-is-niet-zo-groot-als-je-denkt-1.6203430
2016-07-19T07:49:00+0000
http://www.gelderlander.nl/polopoly_fs/1.6198736.1468745718!image/image-6198736.JPG
Nijmegen,Vierdaagse,2016
Wandelen
Home / Extra / Specials / Vierdaagse 2016 / Wandelen / Column Qader Shafiq - De afstand is niet zo groot als je denkt!

Column Qader Shafiq - De afstand is niet zo groot als je denkt!

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Qader Shafiq.
      Fotograaf
    Een drukke dag achter de rug. Mijn telefoon is gemaakt. Maar niet in Nijmegen. Ik moest naar Kleve bij een deskundige Afghaan. „Ik wil geen geld voor de reparatie. Dit wordt mijn sponsoring van jouw goede doel. Door jou, wappert in Nijmegen de Afghaanse vlag…”, zei de bevriende eigenaar van de telefoniezaak . Ik reed terug via pittoreske heuvelachtige dorpen naar Nijmegen.

    De campings zijn propvol. De hele stad straalt gastvrijheid uit. Op de radio werd over het warme weer verteld.

    Mijn gedachten reisden terug naar de Vierdaagse van 2013. Toen zou het ook een warme Vierdaagse worden. Het werd een aangenaam feest. Anders dan de voorbije jaren, begon ik dat jaar vastberaden en vol moed. Met twee ontstoken tenen en een flinke blaar onder mijn voeten, werd het mijn zwaarste Vierdaagse ooit.

    Mijn vrienden verklaarden mij voor gek. Ik verweerde me: „Als Nijmegenaar leer je zo de stad op een andere manier kennen, je moet een keer de intocht in Waterkwartier meemaken!Of: „Het is goed om eens per jaar Nijmegen lopend te verlaten. Eenmaal in Arnhem, Wijchen, Brabant of Limburg, dan ga je anders verlangen naar Nijmegen." Of: „De Vierdaagse beschouw ik als een APK van lichaam en geest" enzovoort enz.

    Maar de werkelijke ervaringen en gevoelens van de Vierdaagse zijn later niet te beschrijven. Elke deelnemer is een individu met zijn of haar specifiek publiek. Het geheel is een grote familie met familieleden aan de kant van de weg. Je schuift aan een vijftig kilometer lange tafel. Zelfs op de saaiste plekken van de extra lus waar de diehards terecht komen.

    Toen ik Overasselt aan het verlaten was, kwam ik erachter dat mijn waterfles leeg was. „Wilt u misschien water meneer", hoorde ik de jongste van de twee jochies roepen die achter het tafeltje vol bekertjes voor een boerderij zaten. Ongeveer 4 en 6 jaar waren deze aanmoedigers. Zij zagen de wereld voor hun ogen voorbij lopen. De vrolijke T-shirts, vlaggen en wijze en absurde leuzen. Joden, christenen, moslims, boeddhisten, hindoes en agnosten. Militairen en pacifisten met diverse kleuren en achtergronden. Zij juichten, klapten en moedigden iedereen aan.

    Ik gun deze eigenaren van de toekomst, een toekomst in een wereld die op de Vierdaagse lijkt. Een wereld van de grenzeloze solidariteit. Een wereld waarin iedereen, zonder onderscheid in ras, status en gender, met zweet, pijn en lach vooruitloopt. Een wereld van de vreedzaam uitgeputte militairen die door de burgers ingehaald worden.

    Een 365daagse feest.

    Ik heb er zin in!


    Tip de redactie

    Heeft u een tip? Laat het ons weten!