Na tien jaar voor eerst Brabants Nieuwsblad en daarna opvolger BN/De Stem te hebben gewerkt, gaat het eind jaren negentig kriebelen. Wegener zoekt een verslaggever Wageningen voor het Gelders Dagblad, een middagkrant, die later opgaat in De Gelderlander. We worden het snel eens. Het is met kleine kinderen handig als je werkt in de plaats waar je ook woont. Dus verruilen we West-Brabant voor Wageningen.

We zijn niet de enigen. De eerste de beste gemeentevoorlichter die ik spreek, is Brabander, de broer van de gemeentevoorlichter van Bergen op Zoom om precies te zijn. De gemeentearchivaris komt uit West-Brabant, de directeur van De Woningstichting, een wethouder en ga zo maar door.

De Brabantse boerenzonen en –dochters die aan de landbouwuniversiteit studeren nog daargelaten. Wageningen is kennelijk een toevluchtsoord voor Brabanders die zich boven de rivieren wagen.

Niet alleen de mensen zijn vertrouwd. De gemeenteraad heeft zich bij het uitzoeken van nieuw straatmeubilair laten inspireren door dat van Bergen op Zoom, laat ik mij uitleggen. Is er zelfs op excursie geweest.

Een andere verklaring gaat verder terug in de historie: voor het werk op de tabaksvelden in en om Wageningen – zoals die op de Eng – zouden arme, katholieke arbeiders uit Brabant hier naartoe zijn gehaald. En zijn gebleven.

In minstens één opzicht wijkt de Wageningse volksaard echter fors af va die in Brabant, ontdekken we bij ons eerste bezoek aan de zaterdagmarkt. Het is einde ochtend, mooi weer, dus de terrassen zitten vol. En wat staat overal op de tafeltjes? Koffie, thee, limonade. Geen biertje te bekennen. Dat nu, doen Brabanders toch echt anders.