Ik ken persoonlijk weinig mensen die voor hun lol naar nieuwjaarsrecepties gaan. Tussen de usual suspects in de rij om het college van B en W een handje te geven. Maar, de nieuwjaarsreceptie van Wageningen wilde ik dit jaar niet missen. Alleen omdat gelijktijdig de aftrap was voor de de viering van Wageningen 750.
Noem het een beroepsmatige sceptische houding, maar ik moest nog zien hoeveel Wageningers de moeite zouden nemen op een druilerige donderdagavond naar het centrum te komen. Leeft dat jubileum eigenlijk wel? Ik had er in mijn omgeving nog weinig mensen over gehoord.
Toen ik aan kwam lopen via de Hoogstraat, zag ik aardig wat volk bij de fontein. Even nog dacht ik: ‘Staat het podium daar?’ Al snel bleek dat de Markt over de hele lengte en breedte  vol stond, van De Vlaamse Reus tot stadhuis.
Aan het einde van een wat onsamenhangend betoog – Wageningen moet dit jaar laten zien dat het Wageningen waard is (huh?) – kreeg burgemeester Geert van Rumund toch de handen op elkaar met een verkapt pleidooi tegen hongerige blikken van buurgemeenten met fusieplannen. Wageningen is op zijn sterkst als een gemeenschappelijke vijand opdoemt.
Het vooraf aangekondigde ‘hoge bezoek’ bleek inderdaad het al gevreesde toneelstukje met graaf Otto van Gelre als hoofdrolspeler. Sinterklaas was vroeg dit jaar. En toch had de kneuterigheid iets aandoenlijks. Dit is blijkbaar is dit de manier waarop we zoiets doen in Wageningen, realiseerde ik me.
Op het moment dat drie mannen op een podium voor een paar duizend toeschouwers een boek mochten promoten - vast prachtig, ik ga het kopen - dreigde het feest toch echt in een heuse plichtmatige nieuwjaarsreceptie te ontaarden. Ik moest even denken aan de verbazing van Saskia Wassenaar in haar eerste blogbijdrage: een markt vol volk, maar nergens bier!
Maar, de eerste lichtstralen van de lasershow kantelden de avond acuut. Het geroezemoes verstomde en ik zweer dat ik ah’s en oh’s door het publiek hoorde gaan. Dat Wageningen een stad van tegenstellingen is, kon niet beter worden geïllustreerd door het contrast tussen het goedbedoelde geneuzel op het podium en het onwaarschijnlijk professionele schouwspel dat er op volgde. Hoe Wageningen tegelijk heel klein en heel groot kan zijn.
In de kroeg na afloop, die veel voller was dan meestal op donderdagavond, merkte ik dat het 750-jarige jubileum plotseling is gaan leven. Het  was voor het eerst hét gespreksonderwerp. Mensen lijken er plots zin in te hebben. Het gevoel dat er ‘weer eens wat gebeurt in Wageningen’ overheerste. Precies dat gevoel dat ik altijd bespeur op 4 mei 's nacht en op 5 mei als de stad tegen de middag volstroomt. Had de shoarmaboer  toch niet overdreven?

Harold Schuil