Wekelijks schreef ik me een paar slagen in de rondte voor de Zwolse Courant, huis-aan-huisblad de Sassenpoorter en nog wat opdrachtgevers, zodat ik voor die scriptie helemaal geen tijd had.
Op een avond eind april kwam een vriend langs. Hij werkte sinds een paar maanden bij het Gelders Dagblad. Tijdens het afnemen van enquêtes voor zijn scriptie was hij in Wageningen in café De Vlaamse Reus de toenmalige chef tegengekomen, die een baantje voor hem had. Nu kwam hij in Zwolle langs om te vragen of ik interesse had in een tijdelijke klus. Wegener voerde een nieuw productiesysteem in en alle collega's moesten een week op cursus. Om de gaten, die daardoor op de redactie vielen, op te vullen, was er drie maanden ruimte voor een invaller.

Drie maandjes werkervaring opdoen, leek me wel wat. Daarna zou ik wel weer teruggaan naar Zwolle. De redactie van het Gelders Dagblad zat in Ede. Ik was wel eens in Wageningen geweest, dus de keuze voor een tijdelijke woonplaats was snel gemaakt. Op een zaterdag ging ik in Wageningen op kamerjacht.

Van eerdere bezoeken aan Wageningen kende ik café Loburg al, mijn huidige stamkroeg. Ik mocht een briefje 'kamer gezocht' ophangen. Een andere bezoeker ving het gesprek aan de bar op en zei dat hij wel iets wist. We gingen naar de Veerstraat, waar de eind 2012 overleden dichter Sjirk een kamer vrij had. Ik was nog niet binnen, of Sjirks buurvrouw kwam haar huis uitstormen. 'Jij gaat hier niet wonen, dat geeft alleen maar ellende', zei ze me cryptisch, maar zeer overtuigend. Toen ik het verhaal heel veel later eens vertelde aan een vriendin - waarmee ik jarenlang een flat zou delen - kende ze tot mijn verbazing het voorval; Sjirks buurvrouw bleek haar moeder.

Via de Kamerbalie vond ik een prachtig appartementje aan de Oude Eekmolenweg, dat ik een paar maanden kon onderhuren. Zo begon in op 26 april 1999 aan mijn drie maanden Wageningen. Nadat iedereen terug was van cursus, bleek er in de zomer ook nog genoeg werk. In september was er even geen plek voor mij, maar teruggaan naar Zwolle kwam niet in me op. Een zwangerschapsvervanging vanaf 1 januari 2000 werd na een maand omgezet in een jaarcontract, en kort daarna met terugwerkende kracht in een vast contract.

Inmiddels werk ik al weer ruim dertien jaar bij de krant. Sinds 2008 ben ik politieverslaggever op de stadsredactie van De Gelderlander in Arnhem en hou me daar bezig met 'alles waar een zwaailicht op zit'. Mijn scriptie heb ik op een paar achternamiddagen afgemaakt, voor mijn afstuderen heb ik vrij moeten nemen. Mijn 'kruiwagen' van destijds, Dolf Schellekens, is nog altijd een goede vriend en collega. De toenmalige chef die ons beiden aannam, Petra Berendsen, heeft twee dagen geleden op deze plek uitgelegd hoe zij zelf in Wageningen is beland.

Via Nieuwstraat, Bowlespark, Margrietplantsoen, 2e Kloostersteeg en Heerenstraat, ben ik op mijn huidige adres beland. Eind 2010 hebben mijn vriendin en ik ons huis gekocht. Begin 2012 is onze zoon geboren. In Zwolle kom ik helaas nog maar zelden. Waogeninger kan je niet worden, maar Wageninger voelde ik me al heel snel. Waar een klusje van drie maanden toe kan leiden!