Waar begin je überhaupt als je een land wilt beschrijven dat meer dan een
vijfde van de hele wereldproductie voor zijn rekening neemt?
Welnu, het eerste dat je moet weten, is dat Italië wijnen voortbrengt die,
net als de Franse, tot de absolute wereldtop behoren. Daar staat echter
tegenover dat er eveneens de grootste bagger van de planeet vandaan komt.
Mocht je ooit een Italiaanse rosso uit een fiasco mandfles (zo'n naam verzin
je niet...) in een slecht verlichte trattoria hebben gedronken, dan begrijp
je wat ik bedoel. Maar hoe kan dat ook anders in een land met meer dan
660.000 wijnboeren en 1.000 verschillende inheemse druivenrassen?
Wat voor advies ik zou geven aan iemand die graag meer van Italiaanse wijnen
zou willen leren? Om te beginnen, zou ik de witte wijnen overslaan. De
meeste bianchi zijn internationaal vergeleken nogal slapjes (met een paar
uitzonderingen in Veneto, Trentino, Campania, Sicilië en Friuli). En de
Italianen zelf beschouwen ze ook slechts om hun mond te spoelen voordat ze
aan het echte werk gaan.
Ben je gewend aan Nieuwe Wereldwijnen zul
je Italiaanse rode wijnen anders moeten benaderen want ze zijn hoog in
tannine en met frisse zuren. Zonder eten, kunnen ze bitter overkomen.
Vandaar dat ik adviseer om ze altijd aan tafel te drinken.
De
meest exclusieve Italiaanse wijnen komen uit Piemonte, Toscane en Veneto en
zijn bijna net zo duur als de duurste Bordeaux. Maar een paar treden lager
op de reputatieladder biedt Italië enorm veel waar voor je geld. En het
biedt ook smaken en geuren die uniek zijn, van druivenrassen die je nergens
anders op de planeet zult aantreffen zoals lagrein, dolcetto, sagrantino,
montepulciano of negroamaro. Wijnen die nog nooit zo goed hebben gesmaakt
als nu dankzij recente verbeteringen in de wijnkelder en denkwijze van de
wijnmakers die niet langer tevreden meer zijn met volume.
Italiaanse wijnen leren kan overkomen als onbegonnen werk op zijn tijd. Met
hun onbekende smaken en namen, hun onduidelijke aanduidingen en hun schier
onbegrensde diversiteit. Maar hou vol! Zoals na het lezen van Á la recherche
du temps perdu zul je uiteindelijk beloond worden , met of zonder
zwemkleding.
Mijn wijntip: Fattoria del Cerro,
Rosso di Montepulciano, Italië.
Verkrijgbaar voor € 10,99 bij
Gall & Gall, www.gall.nl
Robijnrode kleur met trage tranen en een aanstekelijk herfstboeket met
gedroogd rood fruit en walnoten. In de mond veel body en fruitvet, met
opnieuw veel zwarte kersen en rijpe pruimen, noten en kruidige tannine.
Lichte houttoets, enorme lengte en toch heel fris. Combineer bij wild, uw
zelfgemaakte truffelrisotto en gevogelte.
Alcohol onder de 16?
Natuurlijk niet!
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
