Elk land heeft zo zijn geheel eigen referentieproducten. Producten die
fungeren als kapstok voor de identiteit van een land. Die, als ze genoemd
worden, iedereen aan dat ene land doet denken. Het is belangrijk voor een
land om referentieproducten te hebben; het is mede bepalend voor het image
en de internationale uitstraling.
In de wereld van de wijn is het
niet anders. Elk wijnland heeft zijn referentiewijnen. In Frankrijk is dat
Bordeaux en in iets mindere mate Bourgogne. In Spanje draagt Rioja de
nationale vlag, in Portugal is het port. In Italië zijn het Barolo en
Chianti, in Griekenland Retsina – de harswijn uit Macedonië. In Canada is
het ice wine, gemaakt van druiven die midden in de winter in diep gevroren
toestand worden geoogst vanwege de stroperige nectar die dan geperst wordt.
In Duitsland, Oostenrijk en de meeste landen van de Nieuwe Wereld zijn het
echter druivenrassen. Denk aan riesling (Duitsland), grüner veltliner
(Oostenrijk), sauvignon blanc (Nieuw-Zeeland), malbec (Argentinië), pinotage
(Zuid-Afrika), zinfandel (Californië), tannat (Uruguay), en shiraz
(Australië). Chili stond lange tijd bekend om merlot, een zwaktebod, want
men had geen eigen druivenras, geen eigen identiteit.
Toen in 1994
een Franse ampelograaf, Jean-Michel Boursiquot, Chileense merlot
identificeerde als carmenère, zou je dan ook hebben gedacht dat ze in het
langgerekte Zuid-Amerikaanse land een gat in de lucht sprongen. Niets was
echter minder waar. Het zorgde voor algehele consternatie: moest men het
nieuwe ras omarmen of de zaak in de doofpot stoppen?
De officiële
statistieken suggereren dat het probleem inmiddels is opgelost. Van de
115.000 hectare wijngaard in Chili zou nu 11,5 procent merlot zijn en 6
procent carmenère. Echter, experts gaan er vanuit dat 50 tot 80 procent van
alle merlot in Chili in feite carmenère is. De Chilenen zetten dat echter
niet op het etiket omdat ze bang zijn dat carmenère minder goed verkoopt dan
merlot.
Ik snap die bezorgdheid niet. Merlot is op een enkele
extreem dure Bordeaux na zelden groots, terwijl carmenère een geheel eigen
karakter heeft, met uitbundig veel fruit en een zachte, romige smaak. Uniek
voor Chili, nergens anders in de wereld na te maken. Carmenère is hard op
weg om Chili's referentiewijn te worden. Ik zou willen dat, naast Errázuriz,
meer Chileense producenten dat zouden willen geloven.
Mijn wijntip:
Erràzuriz Estate, Carmenère, Aconcagua Valley, Chili,
2009.
Verkrijgbaar voor € 9,95 bij alle Gastrovino-zaken in Nederland,
waaronder De Laak in Nijmegen en De Kaasproeverij in Veenendaal, of via
www.gastrovino.nl .
Proefnotitie: intens fonkelende paarsrode kleur
met vette tranengordel. Aromatisch, fruitintens met rood fruit, een
pepertje, lichtjes floraal. Sappig en vet in de mond met vooral zwarte en
rode bessen, bramen en bosbessen maar ook chocola en een aardse toets. Zacht
versmolten tannine en fijne houttoets. Lange finale, prachtige wijn.
Combineer bij uiteenlopend wild, entrecote of heel kruidige gerechten.
Zie ook: www.
errazuriz.com ,
www.gastrovino.nl .
Alcohol onder de 16?
Natuurlijk
niet!
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
