Toen ik afgelopen week bij Phlip mijn eerste slok van deze illustere wijn nam,
vlogen er dan ook twee gedachten door mijn hoofd. Allereerst, dat het de
duurste drank moet zijn geweest die ik de afgelopen 47 jaar langs mijn
papillen heb geleid, en ten tweede dat ik geschiedenis aan het drinken was.
In 1961 trouwden mijn ouders en kwam ik tot stand. Hoe vluchtig ook, maar deze
Pessac-Léognan bracht me even met die tijd in contact.
Wellicht denkt u dat mijn leven één grote aaneenschakeling is van verticale
proeverijen, maar dat is allesbehalve het geval. (Een aantal proeverijen
eindigt horizontaal, maar dat is een ander verhaal).
Nee, ik krijg niet vaak de kans deze oude dames te proeven. Het overgrote deel
van wat ik professioneel slik of spuug, is gemaakt voor onmiddellijke
consumptie. Sterker nog, ik heb ergens gelezen dat 80 procent van alle
wijnen binnen 48 uur na aankoop wordt gedronken. Nog maar weinig mensen
hebben namelijk een eigen kelder, en degenen die dat hebben, stallen er
vaker hun oude fietsen en ladekasten dan kisten Bordeaux. Ook is het aantal
specialisten dat nog oude jaargangen verkoopt op één hand te tellen.
En de supermarkten?
Die beschouwen de jaren negentig al als prehistorie, laat staan de jaren
zeventig en zestig. Op zich is daar ook helemaal niks mis mee, ik drink
wijnen ook graag jong. Mede omdat ze steeds jonger op dronk zijn dankzij de
moderne wijnstijl ingezet door de Nieuwe Wereld. Zelfs Bordeaux is zachter
en toegankelijker dan ooit tevoren; crus classés zijn nu al na drie, vier
jaar drinkbaar terwijl ze vroeger het dubbele nodig hadden.
Consumenten willen zacht, rijp fruit in hun glas en wel onmiddellijk. Ik neem
ze dat niet kwalijk, al ontnemen ze zichzelf een unieke kans: de
flesontwikkeling mee te maken van alcoholisch vruchtensap tot complex
elixir. En dat niet elke fles uit een kist dezelfde ontwikkeling laat zien,
vindt de liefhebber niet erg; sterker nog, dat onvoorspelbare is deel van
zijn genot.
Tja, mensen, oude wijnen spreken tot mijn verbeelding en de Haut Brion uit
1961 deed me echt iets. Iets wat deze zes maanden jonge verdejo nooit teweeg
had kunnen brengen. Hoe goed hij ook is.
Mijn wijntip:
Condesa Eylo, Verdejo, Rueda, Spanje.
Verkrijgbaar voor € 6,99 bij de Wijnproevers (in Gelderland: De Rank
Overasselt, De Blauwe Druif Nijmegen, Wijnhandel 't Pleintje Doetinchem,
Wijnhuis Zevenaar Zevenaar, Wijnhuis Sonsbeek Arnhem, v.d. Voort van
IJsseldijk Bennekom en Ede, Wijnhandel Bleekmolen Lunteren). Voor andere
adressen www.wijnproevers.nl
.
Proefnotitie: medium strogeel, briljant fonkelend met traag vloeiende tranen.
Exotisch parfum, hele fruitmand vol, met groene appeltjes, kruisbes en
passiefruit, een vleugje gember en ook wat gras. Ideale mix van mineraliteit
en rijpe kruisbessen, rabarber en de wilde frisheid van limoenen. Zuiver en
lang van smaak. Ideale en originele voorjaarswijn, voor bij salades, schelp-
en schaaldieren, en niet te vergeten gewokte asperges met frisse dressing.
(Jaargang 2009 zal nu langzaam aan de 2008 aan het vervangen zijn; beide
zijn niet te versmaden).
Alcohol onder de 16? Natuurlijk niet!
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
