Vleugje Parijs in bos Wolfheze

Auteur: door Dorine Steenbergen | donderdag 12 november 2009 | 06:51 | Laatst bijgewerkt op: donderdag 12 november 2009 | 14:30

Tekstgrootte

Fraai gedekte tafeltjes in Brasserie Le Paris, maar het is allemaal wel erg krap. foto's Marc Pluim

Buiten nog echt een hotel, binnen verdwijnt dat gevoel.

1/2

De kunstenaars die halverwege de 19e eeuw hun weg vonden naar de fraaie natuur rond Wolfheze hadden er wel raad mee geweten.

Na gedane arbeid – het ter plekke vereeuwigen van de monumentale Wodanseiken – zouden zij zich met graagte hebben laten verleiden tot een ballon rouge in Brasserie Le Paris. Vooral bij weer zoals vanavond: slagregens en herfststorm. Dit vleugje Parijs in de Wolfhezense bossen maakt deel uit van het Bilderberghotelconcern. Maar eenmaal binnen vergeet je makkelijk dat dit een hotel is. Al valt de horecadeskundige er direct over dat het ontbijtbuffet, in open verbinding met de brasserie, hel verlicht is. " Dat kan toch veel sfeervoller."

We nemen plaats aan een fraai met wit linnen gedekt tafeltje, met de nadruk op het verkleinwoord. Terwijl wij beginnen met een biertje (€ 3,50) en een glas chardonnay (€ 4,50), zorgen Françoise Hardy, Charles Aznavour, Edith Piaf en Julien Clerc voor de achtergrondmuziek. De bediening, in de persoon van een vriendelijke ober, laat zich omschrijven als losjes formeel, inclusief zijn uit de broek hangende overhemd en scheef zittende stropdas.

De menukaart, die om een professionele lay-out schreeuwt, is uiteraard Frans georiënteerd. Veel vis, krapjes vlees en wild. Vegetarisch ontbreekt. Als ik dit meld aan de ober, volgt er een verrassing: "Ik ga even de vegetarische kaart halen." En hij keert terug met een uitgebreide keuze aan koude en warme voorgerechten en een hele reeks hoofdgerechten. Ik ben aangenaam verrast en vraag me af waarom Bilderberg hier niet meer ruchtbaarheid aan geeft. Op de website bijvoorbeeld.

Ik kies de romige courgettesoep (€ 6,75), de ander neemt de coquilles St. Jacques met rode grapefruit en vanilleolie (€ 12,25). Terwijl we daarop wachten, smikkelen we van donkerbruin brood dat vergezeld gaat van olie, grof zeezout, tapenade en boter. De wijnkaart, zo stellen we vast, ziet er pico bello uit. Op advies van de ober bestelt mijn gezelschap bij zijn voorgerecht een witte sancerre. (€ 6,50).

De soep is heerlijk. Aan de andere kant van de tafel klinken complimenten aan het adres van de twee Sint Jakobsschelpen. "Prima kwaliteit, mooi lauwwarm. Maar waarom moet dat € 12,25 kosten? Ik meen dat de dagprijs momenteel € 2,50 per stuk is..."

Voorafgaand aan ons hoofdgerecht – een amandelaardappelkoekje met ratatouille, blauwaderkaas en tomatencoullis (€ 19,75), een salade riche met aan tafel te bereiden kreeft voor de ander (€ 32,50) – wordt een amuse geserveerd: een hapje gerookte zalm waarover de ober uit een 'parfumflesje' whisky spuit en een plakje brie met een drupje balsamico. Geen hoogstandjes, maar wel precies zoals een amuse hoort te zijn: éénhaps.

Mijn gezelschap zit zich ondertussen te verheugen op de kreeft van straks die, zoals de kaart belooft, aan tafel zal worden bereid. Gezien de krappe tafelschikking vraagt hij zich af hoe ze dat gaan klaarspelen. Maar dan volgt de deceptie. De ober komt aanzetten met een dienblad waarop een bak onaangemaakte sla prijkt. Daarnaast een hele reeks kleine bakjes met zaken als haricots verts, champignons, tomaat, etcetera. Of daar wellicht iets bij zit wat de gast niet lust? Als het antwoord negatief is, trekt de ober zich terug naar een werktafel zo'n vijf meter bij ons vandaan. Daar bewerkt hij de bak sla tot de rijk gevulde salade, giet er dressing over en schikt er de kennelijk al klaargemaakte kreeft op. Teleurstelling straalt af van het gezicht van de horecakenner. "Waarom noemen ze dat tafelbereiding?", vraagt hij zich af. "Dat houdt in dat onder je neus de scharen worden gekraakt. Nu zit ik er van een afstandje naar te kijken en de kreeft is kennelijk al klaar."

Weliswaar is het schaaldier prima gekookt, moet hem na de eerste hap van het hart. Maar voor het overige is de salade riche – een maaltijdsalade in gewoon Nederlands – naar zijn mening onvoldoende aangemaakt. Het feit dat dit gerecht € 32,50 moet kosten, vindt hij verbijsterend. Een doodenkele keer noopt een hoge prijs nog tot het terugrekenen naar de gulden om aldus de absurditeit weer te geven. Dit ís zo'n geval: deze maaltijdsalade kost circa 70 gulden!

Met mijn gerecht is niets mis. De pittige kaas vormt een mooie combinatie met de zachte aardappelamandelsmaak. Al mis ik enig begeleidend 'groenvoer'. Het glas sancerre dat we hier beiden bij nuttigen, loopt prachtig in de maat.

Als toetje kiezen we voor perenparfait, gepocheerde peer met amarettoschuim en sorbetijs; de overkant van de tafel wil het chocoladetaartje met pecannoten en kaneelijs (beide € 7,75) proberen. Het amarettoschuim dat ter plekke bij mijn dessert wordt gespoten, schuimt niet – de fles is onvoldoende geschud. De parfait, die hoort weg te smelten in de mond, is uitgesproken waterig en dus mislukt. En ook het chocoladetaartje krijgt een onvoldoende. "Hard Wenerdeeg, chocoladevulling van slechts een halve centimeter."

Ook al hebben we hier verre van slecht gegeten, de rekening vinden wij exorbitant. "Een pilsje van € 3,50, een glas sancerre van € 6,50. Asjemenou!", sputtert mijn disgenoot. Eén gerecht pakt echter goedkoper uit dan de kaart vermeldt. Voor de salade riche is geen € 32,50 maar € 29,50 in rekening gebracht. Hoe dat zo? "Voorheen zat er ook foie gras in die salade. Maar vanwege de dieronvriendelijke wijze waarop die tot stand komt, hebben we de ganzenlever onlangs uit principe van de kaart gehaald", luidt de verklaring van de ober.

En laat dát nou een daad zijn naar het hart van de vegetariër.

Prijs van een complete maaltijd voor twee personen, met wijn en koffie: € 130,40. Brasserie Le Paris, Wolfhezerweg 17, Wolfheze. Tel: 026-3337852.