Een mediterraan interieur waarin je je in de Provence waant.
Brasserie 't Koetshuis, een culinaire verrassing in een 'boerenschuur'. foto's René Vervoort/De Gelderlander
De op de huid gebakken forel met ibericoham.
1/3
Het dorp hebben we al een hele poos achter ons. Het is stil op de akkers, de boeren zijn naar huis. In de verte is boven het terracottakleurige landschap nog net een streep blauw te zien van de zee.
Zo tegen de schemer geuren lavendel en rozemarijn het sterkst. De zon
is bijna onder als we het landweggetje inslaan dat naar onze bestemming
leidt. Voor ons lokt kaarslicht van achter het raam van een boerenschuur.
Nee, zo was het natuurlijk niet. Die boerenschuur klopt, maar Zuid-Frankrijk
zitten we ter plekke uit onze duim te zuigen. In het pikkedonker, de Betuwe
wegdenkend, dient zich op het erf van De Hucht de Provence echter als
vanzelf aan.
Brasserie 't Koetshuis, onderdeel van deze
gerestaureerde herenboerderij plus bijgebouwen uit 1859, ligt in oud Elst.
Het interieur is meditteraan. Knapperend haardvuur, warme aardkleuren, een
balkenplafond, plavuizen, houten tafels en aan de muren brandende fakkels.
De verwelkoming is hartelijk, maar een tikkeltje gejaagd. Alsof ze het
knetterdruk hebben. Toch is er binnen nog maar een enkel tafeltje bezet.
Bij het aperitief valt ons
het enigszins ordinaire servies op. Waterglazen uit een populair warenhuis,
wijnglazen van de groothandel. 't Koetshuis verdient beter.
Buiten
het ontbreken van wijnen, hebben we over het menu niks te mopperen of het
moesten de vetvlekken zijn die voorgangers erop hebben achtergelaten. De
vegetariër heeft zelfs de keus uit meerdere voor- en hoofdgerechten. De
vlees- en viseter die z'n sporen heeft verdiend als chef-kok in diverse
keukens, humt goedkeurend: "Frans georiënteerd, maar met flink wat
fantasie."
Ik begin met een knapzakje met bospaddenstoelen
met een saus van morieljes (€ 7,75). De ander neemt de forel met ibericoham
en een brandade (puree) van kabeljauw en tomaat (€ 8,75). Het wachten wordt
veraangenaamd met een amuse, een gekonfijt cherrytomaatje. Eénhaps, zoals
het hoort. Even later verschijnt er een aardewerk schaal met lekker grof
brood, tapenade en boter. Die boter, zo leert de ervaring, geldt steevast
als lakmoesproef of er in de keuken oog is voor detail: is ie smeerbaar of
moet er een hakbijl aan te pas komen? Dat laatste dus.
De op de
huid gebakken forel, komt niet helemaal uit de verf, meldt mijn disgenoot. "
Goed van smaak, maar hij is een beetje kromgetrokken. Ze hadden 'm in de pan
platgedrukt moeten houden met een paletmes. Dan krijg je een mooi egaal
krokant korstje. Nu zijn alleen de randjes bruin. En de combinatie met de
ibericoham maakt alles wel erg hoog op smaak." Oftewel: nogal zout.
Mijn knapzakje oogt precies zoals de naam doet vermoeden: een grappige tuut
van deeg, afgesloten met een 'deegkoordje'. Hij laat zich lastig openen. Het
bros gebakken deeg springt alle kanten op waardoor ik verschrikkelijk zit te
knoeien. De paddenstoelen met room zijn verrukkelijk. "De saus zal van
gedroogde morieljes zijn gemaakt", weet de criticaster. "Verse heb
je alleen in het voorjaar."
Over het deeg van het knapzakje,
waarvan hij een reepje aan een inspectie onderwerpt, is hij niet te spreken.
" Loempiadeeg en bovendien niet gelakt, waardoor het anders een mooi
kleurtje had gekregen. 't Is zelfs deels ongaar."
Wijn voor
bij het hoofdgerecht krijgen we opnieuw mondeling en nogal rap geadviseerd.
Een glas rode Collection (à € 3,50). Ik hoor als toevoeging 'Médoc', mijn
gezelschap houdt het op 'merlot'. Opnieuw weten we niet precies wat we
zitten te drinken. Inmiddels raken de tafeltjes bezet en heeft er een groot
gezelschap plaatsgenomen van een man of tien. De ober loopt z'n benen uit
z'n lijf. "Niet goed", oordeelt de horecakenner. "Bij het
serveren loopt hij twee, drie keer op en neer. Ondertussen koelen de eerste
schotels af. Bovendien komt alles stil te liggen als zo iemand even naar de
wc moet."
De kalfsentrecote met lintnoedels (€ 20,75) ziet er
prachtig uit en smaakt identiek, meldt de andere kant van de tafel. En over
mijn spinazietaartje met brie (€ 18,25) eveneens niets dan lof. Het
garnituur – ook weer zo'n graadmeter – bestaat uit heerlijke krokante
'luie-wijven'-gebakken aardappels, in de schil dus.
Als we de
kaart raadplegen voor een nagerecht, zien we dat de desserts opmerkelijk
genoeg van een wijntip zijn voorzien. Des te vreemder dat dat bij de andere
gerechten niet het geval is. De cake van zuidvruchten en een sorbet van
kweepeer (€ 7,25) vindt de horecaman 'niet erg bijzonder'. "
Bovendien ligt er bijna uitsluitend wit op het bord." Net als de boter
van het begin, komt mijn sorbet van kersen (€ 6,75) linea recta met glas en
al uit de vriezer. De smaak valt zodoende onmogelijk volledig te bepalen.
Die paar vlekjes op het blazoen laten echter onverlet dat we 't Koetshuis een
mooie ontdekking vinden. Des te meer als we de naar verhouding bescheiden
rekening onder ogen krijgen. Als extraatje dient vermeld dat de auto kan
thuisblijven bij dit culinaire bezoek aan de Betuwe – de trein stopt op
loopafstand. Wel zo handig als de wijn goed smaakt.
Prijs voor een complete maaltijd plus drank: € 92,45.
Het
Koetshuis, Stationsstraat 24, Elst. 0481-351970.
www.dehucht.nl
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
