Het klassieke interieur van La Coquerie in Velp. Foto: Marc Pluim
De markiezen geven het restaurant een gezellige uitstraling. Foto: Marc Pluim
Ganzenlever op een frisse appelsalade.
1/3
Ook de wereld van het culinair genieten is onderhevig aan modetrends. Zo maakten we eind jaren zestig, begin jaren zeventig de opkomst mee van de nouvelle cuisine: koken met verse, licht bereide ingrediënten, waarmee mensen als topkok Paul Bocuse zich afzetten tegen de klassieke Franse keuken met zijn zware, bewerkelijke gerechten.
Helaas verlieten te veel gasten met een knagend hongergevoel het restaurant,
zodat de oprechte nouvelle cuisine al snel aan de wensen en voorkeuren van
de clientèle werd aangepast.
In de jaren zeventig schoten
daarna de bistro's als paddenstoelen uit de grond. Ongedwongen eten van een
houten plank (mag niet meer van de restaurantpolitie) met in servetjes
gewikkeld bistrobestek. Rood vlees, veel sausjes en een bak sla.
En anno 2010 is in de tophoreca het moleculaire koken helemaal 'hot', is de
hoeveelheid amuses hier en daar wat doorgeschoten en zien we steeds meer
restaurants waar je vooral veel kleine gerechtjes voorgeschoteld krijgt.
Spannend allemaal en soms ook heel geslaagd. Maar toch denken we wel eens met
weemoed terug aan het klassieke restaurant, waar de zwarte brigade
onberispelijk zijn werk doet en nog de kunst verstaat om aan tafel een
tournedos stroganoff te bereiden of een zeetong perfect te fileren.
Gelukkig zijn die restaurants er nog en La Coquerie in Velp is zo'n
eetgelegenheid, waar de jongste ontwikkelingen op culinair terrein aan
voorbij lijken te zijn gegaan. 'Klassiek', 'Frans' en 'romantisch': dat zijn
zo'n beetje de steekwoorden die op het niet al te grote restaurant van
toepassing zijn.
'Knus' is de typering die zich opdringt als we
vanuit de zoveelste vrieskoude winteravond binnenstappen in het restaurant:
tafeltjes gedekt met wit linnen, Wedgwood-servies en brandende kaarsen. We
hebben zicht op de bar, waarachter zich de keuken bevindt. Een warme
uitstraling. Als we een paar minuten binnen zijn, kunnen we er echter niet
omheen, dat het interieur hier en daar wat aan slijtage onderhevig is. Er
zitten gaatjes in het tafellinnen, het meubilair kan wel een nieuwe laklaag
gebruiken en de lampenkapjes zijn wel heel erg jaren zeventig. "Niet
meer helemaal van deze tijd, maar ik voel me hier toch wel thuis", zegt
mijn tafelgenoot. 
La Coquerie is vanavond een eenmanszaak. Eigenaar René Ketels vervult
hoogstpersoonlijk de rol van gastheer, ober en kok. Dat doet hij overigens
met verve: hij is attent, vriendelijk en behulpzaam. Daar heeft hij ook alle
tijd voor, want we zijn en blijven deze avond de enige gasten. We hopen van
harte, dat deze rustige avond een uitzondering is voor La Coquerie, maar we
kunnen ons niet aan de indruk onttrekken, dat de moeilijke economische
tijden niet aan het Velpse restaurant voorbijgaan.
We drinken twee
glazen sappige frisse witte wijn uit de Gascogne als de menukaart arriveert.
Daarop staan zeven voorgerechten, vijf soepen en zes vleesgerechten,
allemaal op klassieke leest geschoeid. De viskaart biedt de gast de
gelegenheid om zelf zijn vis met bijpassende saus of garnituur te kiezen.
Vanwege het tienjarig bestaan van La Coquerie wordt er ook een
driegangenmenu voor € 25 geserveerd. "Een beetje simpele en
rommelige kaart", zegt de deskundige. Waardering is er voor de
wijnkaart: "Bescheiden, maar wel een redelijke verscheidenheid.
Prettig, dat er een aantal halfjes op staat".
Als voorgerecht
kiest de horecaman de Coquilles St. Jacques à la Lucados (€ 13,50) en neem
ik de gemarineerde ganzenleverkrullen op een frisse salade met appel (€
15,75). Als we wachten op het voorgerecht wordt een royale portie wit en
bruin stokbrood met boter, kruidenboter en verse dadels geserveerd. Ook
krijgen we een amuse van ganzenleverfilet met mangochutney en stukjes
kreeft. Lekker, maar de chutney is zo nadrukkelijk van smaak, dat de je de
kreeft nauwelijks meer proeft.
De voorgerechten vallen ons eerlijk
gezegd niet mee. De sint-jakobsschelp van mijn overbuurman is gevuld met
mosselen, stukjes zeetong, garnaaltjes, champignons én twee stukjes
coquilles, overgoten met een groenekruidensaus. Het ziet er allemaal wat
onbestemd uit. "Een ratatouille van van alles", verzucht mijn
tafelgenoot. "En de coquilles zijn te zacht. Die moeten stevig zijn."
De smaak van mijn ganzenlever moet het afleggen tegen de
appelsalade die eronder ligt. Alles smaakt nu naar appel. Ganzenlever is een
weliswaar omstreden, maar prachtig product, dat wat mij betreft liefst zo
naturel mogelijk moet worden geserveerd.
Mijn tafelgenoot houdt het
vanavond bij vis: als hoofdgerecht neemt hij de tarbotfilets met sauce
waleska (kreeftensaus met stukjes truffel, € 26,50). Ik kies een klassieker
uit de Franse keuken, de entrecôte café de Paris (€ 23,50). De tarbot valt
beter in de smaak dan het voorgerecht. "De vis is goed gebakken en het
ziet er ook smakelijk uit. Jammer dat de saus dan weer veel te zout is."
Mijn entrecôte café de Paris smaakt redelijk, maar wijkt af van
het klassieke recept door de royale hoeveelheid paddenstoelen die erbij
wordt geserveerd. De beloofde 'medium'-bereiding schurkt wel erg tegen 'well
done' aan. We worden niet echt vrolijk van het garnituur bij het
hoofdgerecht: gebakken aardappeltjes, aardappelpuree uit een pakje, haricots
verts, wortelbolletjes en gegratineerde witlof. Een beetje té klassiek en –
volgens ons – uit de diepvries. Dat misstaat wellicht niet bij Van der Valk,
maar wél in een restaurant met een prijsniveau dat culinaire pretenties
verraadt.
Helaas loopt ook het dessert niet over van creativiteit.
De Trio framboise (€ 8,50) en de Coupe straciatella (€ 8,50) zijn
samengesteld uit kant-en-klare producten die tamelijk fantasieloos worden
gepresenteerd. "Het enige verse aan dit dessert zijn de frambozen en
ook die komen uit de diepvries", zegt de expert.
Zoals
gezegd: we hebben een zwak voor dit type restaurant, dat niet met alle
winden meewaait en vast blijft houden aan de klassieke keukenbeginselen.
Maar La Coquerie staat wat ons betreft voor een fundamentele keuze: óf de
prestaties in de keuken moeten omhoog om het stevige prijspeil te
rechtvaardigen, óf die prijzen moeten naar beneden worden bijgesteld.
Prijs complete maaltijd voor twee personen, inclusief drank: € 124,45.
La Coquerie, Emmastraat 25, 6881 SN Velp. Tel: 026-3613932.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
