Een klassieke inrichting met moderne accenten.
De Schat is terug op de oorspronkelijke locatie aan de Lage Markt in Nijmegen. foto Do Visser
1/2
Ik wil een Michelin-ster’. Chefkok Jurgen Eikholt van restaurant De Schat in Nijmegen is de afgelopen jaren altijd verrassend eerlijk en openhartig geweest over zijn culinaire ambities.
Wij kunnen de openhartigheid van Eikholt wel waarderen. Want verwoordt hij immers niet hardop de heimelijke wens van bijna elke kok die zich in het hoogste culinaire segment beweegt? Die Michelin- ster is er helaas voor Jurgen en zijn vrouw Rian Eikholt - (nog) niet van gekomen, maar de ambitie is er nog steeds. Dat streven probeert hij vanaf 1 mei van dit jaar weer te verwezenlijken in het mooie, historische pand aan de Lage Markt, waar het restaurant in 1996 van start ging. Met de verhuizing naar de oorspronkelijke locatie kwam een einde aan het vijf jaar durende ‘ uitstapje’ naar de grotere, modernere behuizing aan deWaalkade op een steenworp afstand - waar voorheen restaurant De Fusie was gevestigd.
Ook de reden van de verhuizing naar de Lage Markt maken ze niet mooier dan het is. „Door de economische crisis liep vooral het aantal zakelijke gasten terug en werden huurlasten steeds moeilijker op te brengen. Daarom zijn we teruggegaan naar dit pand, dat ons eigendom is”, zegt gastvrouw Rian Eikholt.
De Schat mag dan misschien qua schaalgrootte een veer hebben moeten laten, het nieuwe/oude onderkomen mag er beslist zijn. Menig restaurateur zou jaloers zijn op de sfeervolle ruimte met uitzicht over de Waal. Zware balken schragen het eeuwenoude plafond van de eetzaal, die verder opvalt door het niveauverschil: het merendeel van de tafeltjes bevindt zich op de entresol. De inrichting is klassiek met strakke, moderne accenten.
We arriveren bij De Schat aan het eind van een prachtige zomerdag. En dus strijken we voor het aperitief buiten neer neer op het tweezitsbankje aan de straatkant. Een pilsje (€3,00) voor de expert en een glas sauvignon blanc (€5,75) voor mij. We krijgen er huisgemaakte chips, knabbelnootjes en heerlijke in honing gemarineerde olijven bij. Als we de menukaart inzien, krijgen we alvast een amuse geserveerd: rillette van geplukte verse vis met huisgemaakte mayonaise. Heel verfijnd van smaak.
De menukaart ziet er prachtig uit. Strak en voornaam vormgegeven. Geen uitgeschreven gerechten maar trefwoorden, die de belangrijkste ingrediënten aanduiden. De kaart telt acht voorgerechten en zes hoofdgerechten. Verder serveert De Schat nog een viergangen-menu (€49,50) en een zesgangen-menu inclusief wijn (€95,00).
Om jongeren over de drempel te helpen is er tenslotte het jonge gastronomen-menu: vier gangen inclusief wijn, water en koffie voor €49,50. Heel mooi is de uitgebreide wijnkaart. „Wel pittig geprijsd, allemaal”, mompelt mijn tafelgenoot. Als voorgerecht kiest hij de drie bereidingen van sint jacobsmossel ( €18,50) en bestel ik de kwartel met ibericoham en zomerpaddenstoelen ( €16,00. De voorgerechten zijn een lust voor het oog en smaken voortreffelijk. De expert is enthousiast over zijn gemarineerde, gebakken en gegrilde coquilles: „Heel smakelijk. Mooi gegrild en gebakken à pointe”. Dat zeg ik hem graag na over de kwartel met ibericoham. De zachte smaak van kwartelborst en -boutje combineert subliem met het hartige accent van de Spaanse ham.
Piepkleine cantharellen verlenen de finishing touch. We maken gebruik van het wijnarrangement ( gemiddeld €6,40 per glas) en dat betekent voor mijn tafelgenoot een Oostenrijkse Grüner Veltliner en voor mij een strakke rosé uit de Provence. Mijn tafelgenoot vervolgt het menu met reebok met pastinaak en zomertruffel ( €29,50) en ik met de gegrilde Ierse ossenhaas met meloesuitjes en rösti (€ 27,00). Erg lekker en uitstekend gekookt, maar qua creativiteit blijven de hoofdgerechten net iets achter bij de voorgerechten. „Heel malse filet en mooi rosé gebakken”, zegt mijn overbuurman over de reebok. Zijn gerecht gaat vergezeld van rode biet en cantharellen, die precies goed (niet te gaar) zijn.
Mijn Ierse tournedos had ik ‘medium’ besteld, maar is naar mijn gevoel toch wat ‘rare’ gebleven. Geeft niets, want het supermalse vlees kan dat prima hebben. Complimenten ook voor de smakelijk rösti. Het is aspergeseizoen en dus treffen we bij beide hoofdgerechten een paar asperges aan. Nu zijn we dol op dit ‘witte goud’, maar de combinatie met deze vleesgerechten vinden we wat minder gelukkig. De deskundige verbaast zich enigszins over de wijn die hij bij de reebok geserveerd krijgt: een (Duitse) Dornfelder uit de Pfalz. Daar had volgens hem beter de stevige Minervois bij gepast, die ik bij mijn tournedos krijg.
Na al dit culinaire moois vallen de desserts wat tegen. Het chocoladetaartje met roquefort en dadels (€ 12,50) vindt mijn tafelgenoot niet zo’n geslaagde combinatie. „De sterke smaak van de roquefort overheerst te veel”. Mijn aloë vera met yoghurtsorbet en abrikoos (€ 11,50) mist juist een uitgesproken smaakcomponent.
De lichte teleurstelling over de desserts zijn we echter snel kwijt als we afsluitend een kopje koffie drinken. Daar zit zoveel zelfgemaakt lekkers bij, dat het op zichzelf als dessert niet zou misstaan.
Of Jurgen Eikholt ooit nog de felbegeerde ster in de wacht sleept weten we niet. De wegen van de Michelin-inspecteurs zijn immers ondoorgrondelijk en de criteria van de Franse bandenfirma zijn in nevelen gehuld. Wel weten we, dat De Schat één van de betere restaurants in Nijmegen is waar met passie en liefde wordt gekookt. Tegen een niet geringe vergoeding, dat wel?
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
