Buiten eten kan zowel op het terras pal voor de deur, als aan de andere kant van de (stille) Maasstraat, met zicht op de rivier. foto: Theo Peeters
Het moderne, kleurige interieur doet de naam van de zaak eer aan. foto: Theo Peeters.
Veel bermuda's en teenslippers bevolken deze hoogzomeravond het straatbeeld
van Grave, Oost-Brabants stadje aan de Maas. Ook op het terras van
restaurant Colori (Italiaans voor 'kleuren'), waar wij zijn neergestreken,
tellen we nogal wat blote herenbenen en -voeten. Maar wat wil je ook, in
zo'n pittoresk middeleeuws stadje als Grave krijg je als vanzelf een
vakantiegevoel.
Terwijl we op ons aperitief wachten – een Spa rood (€ 2) en een glas Franse
witte wijn Domaine de Sarret (€ 3,20) – verbazen we ons erover dat de
bediening van Colori er automatisch vanuit is gegaan dat wij buiten willen
eten. Want daar was ons gereserveerde tafeltje gedekt. Nu is daar niks mis
mee op zo'n fraaie zomeravond met een riant uitzicht over een lomige rivier
waar een enkel bootje op spelevaart. Maar graag hadden wij de keus gehad.
"Spa keurig netjes uit het flesje", prijst mijn tafelheer als de
bestelling arriveert. "Hoe vaak gebeurt het niet dat je Spa bestelt en
dan alleen een glas krijgt, waarbij je je moet afvragen of de inhoud ook wel
echt Spawater is."
Ik geniet van een voortreffelijke witte
wijn. Het tafeltje, daar zijn we het over eens, oogt keurig. Inclusief de
kunststof korenbloem. Even later arriveert er als appetizer een warm
breekbroodje met olijf en tomaat vergezeld van een smakelijk sausje.
Heerlijk. Mijn tafelgenoot, die oog heeft voor detail, knikt afkeurend naar
het boerenbontgeblokte papieren servetje dat onder het broodje ligt. "
Dat geeft je een cafetariagevoel."
En nu hij toch kritisch
bezig is, moet hem van het hart het niet correct te vinden dat om ons heen
wandelaars aanschuiven voor een kopje koffie of een ijscoupe. "Dat
geeft een rommelig beeld. Ze zouden de gasten voor het diner en de ijseters
niet zo door elkaar heen moeten laten plaatsnemen."
Ook de
beleefdheidsvormen van het personeel – louter vriendelijke jonge mensen –
kunnen wel een oppeppertje gebruiken. We zitten nu eenmaal niet in de
snackbar om de hoek en dus is het niet zo gepast gasten te begroeten met
'hallo' en ze te vragen 'heeft het jullie gesmaakt?'.
De menukaart
ziet er prima uit, vindt mijn disgenoot. "Acht voor- en acht
hoofdgerechten en drie menu's. Een Italiaans georiënteerde kaart, die
verzorgd is en schoon." Ik ben minder enthousiast. Het aanbod dat
Colori voor de vegetariër heeft, is met slechts één voor- en één
hoofdgerecht bedroevend. Dat draait dus uit op een dikke onvoldoende voor
dit onderdeel.
Mijn gezelschap kiest om te beginnen de carpaccio
met eendenleverkrullen en frambozen (€ 15,50). Als ik mij tegenover de ober
bekendgemaakt heb als vegetariër, vraag ik of er een voor mij geschikt
verrassingsmenu (€ 23,50) te bedenken valt. "Dat komt helemaal goed
", reageert hij geruststellend. "Ze zijn zó creatief in de keuken
", voegt hij daar veelbelovend aan toe.
We vragen om de
wijnkaart en die ziet er schitterend uit met wijnen uit alle windstreken en
in alle kleuren en soorten. Alleen de huiswijn gaat per glas. We vragen om
een advies voor bij de door ons gekozen gerechten en zeggen 'ja' tegen de
enthousiast aangeraden witte Spaanse Montejo (à € 4,20).
De eendenleverkrullen lijken wel een beetje op pastalinten. Het bord van
mijn gezelschap ziet er prachtig uit. En genoemde krullen gaan erin als
koek, zo demonstreert hij. "Alleen zit er wel erg veel sla bij en had
er wat meer dressing over gemogen. Jammer ook dat de tomaat niet geplisseerd
(geschild) is."
Ik verorber een romige venkelsoep,
geraffineerd afgemaakt met een scheutje pernod.
De komst van het
hoofdgerecht voor mijn disgenoot – zalmcarpaccio met wokgroenten en
kappertjessaus – is voor hem aanleiding tot een korte beschouwing. "
Opnieuw tomaat. Dat had ik ook al in het voorgerecht. Terwijl elk onderdeel
maar één keer in het menu zou moeten voorkomen. Ook de bieslook en de
basilicum ben ik al tegengekomen in het voorgerecht. Al smaakt het perfect."
Ik zet mij aan een in bladerdeeg gebakken Val Dieukaasje (afkomstig
van een kloosterkaasboerderij in de Voerstreek, zo weet ik, omdat ik 'm daar
ooit ter plekke heb genuttigd) met gemarineerde oesterzwammen en een
honing-dragonsaus. Het gerecht is geen verrassing noch de beloofde grote
uiting van keukencreativiteit, want dit is simpelweg het enige vegetarische
hoofdgerecht dat Colori volgens de kaart te bieden heeft. Het smaakt
heerlijk, maar is door de combinatie van kaas en zware saus, wel erg
machtig.
Het bijbehorende garnituur bestaat uit frites, geserveerd
in een olijke puntzak in een standaard alsmede een schaaltje salade. Als
groot fritesliefhebber ben ik altijd benieuwd of die voldoet aan mijn hoge
eisen: helemaal zelfgemaakt van echte aardappels en bij voorkeur gebakken in
zonnebloemolie. Dat laatste zou best kunnen, maar dat eerste zit er helaas
niet in. "Kant-en-klaar", luidt het onverbiddelijke oordeel van de
horecaman. "En niet eens van het beste merk. Kijk maar eens, er zitten
wel heel veel kleine korstjes tussen. Dat kun je geen frites noemen."
Beiden zijn we het erover eens dat de Spaanse witte wijn een geweldig accent
geeft aan ons maal.
Als dessert kiest de een crème flambée met
verse Hollandse aarbeien (€ 7). De afsluiting van mijn verrassingsmenu
bestaat uit frambozenijs, chocolademousse en – we kunnen allebei een kreet
van teleurstelling niet onderdrukken – slagroom uit de spuitbus. "
Wat is dat nou toch jammer", moppert de horecaman. "Bijna overal
kom je dat tegenwoordig tegen. Terwijl echte zelfgeklopte slagroom zoveel
lekkerder is. En wat is dat nou voor moeite?"
En opnieuw valt
hem een detail op. "Bij mijn dessert hoorden volgens de kaart
aardbeien. Ik zie er maar eentje."
Onze koffie gaat vergezeld
van enkele heerlijke zoetigheden. "Maar in dit kannetje zit geen room,
maar gewoon koffiemelk", aldus de kenner. "Bovendien zit er een
vette rand in het kannetje. Trouwens, waarom hebben ze het menagestelletje
(olie, peper, zout) nog niet opgeruimd? Dat oogt zo onverzorgd als dat
tijdens het dessert blijft staan."
Prijs van een complete
maaltijd voor twee personen, inclusief wijn en koffie: € 91,30.
Colori, Maasstraat 22, Grave.
Internet:
www.restaurantcolori.nl
|
Ambiance |
7 |
|
Bediening |
6,5 |
|
Menukaart |
6,5 |
|
Voorgerecht |
7 |
|
Hoofdgerecht |
7 |
|
Nagerecht |
7 |
|
Prijs/kwaliteit |
6 |
|
Gemiddeld cijfer |
6,71 |
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.






Sorteer reacties

















