Het interieur van restaurant Het Lemke ademt originele historie met dikke oude houten balken, hoge muren en veel steen. foto's Eveline van Elk
Restaurant Het Lemke (links) aan de Lange Hezelstraat in Nijmegen.
1/2
Je hebt van die plekken waar de historie je pakt. Eeuwenoude panden waar je
bij binnenkomst in de geschiedenis ondergedompeld wordt. En zeker als de
tradities van het verleden zich in het heden voortzetten. Aan de, sowieso
interessante, Lange Hezelstraat in hartje Nijmegen is een mooi voorbeeld van
zo'n bouwwerk te vinden.
In de vroege middeleeuwen stond er een kapel waarvan de grondvesten
later steun gaven aan een brouwerij. Nu herbergt het historisch waardevolle
pand restaurant Het Lemke.
De ambiance van Het Lemke is door het
pand bepaald. Hoge muren, veel steen, bogen, veel oude houten balken,
trappetjes. Veel geschiedenis maar ook veel eigentijdse dingen. Grappige
schilderingen in een huiskamerachtige sfeer.
Mooi en praktisch
meubilair en een opvallend moderne, heldere open keuken.
Het is
warm, erg warm, op de avond dat ons eetteam Het Lemke bezoekt. We zijn
welkom op het tuinterras achter de zaak, maar binnen tussen de dikke muren
voelt het koeler.
De ontvangst door gastheer Wilbert is
uitstekend. Of we de tijd of juist haast hebben, wil hij weten, zodat de
avond daarop afgestemd kan worden.
De kaart oogt mooi, is
informatief en biedt een uitstekende keus. Echte hoofdgerechten ontbreken.
Er kan gekozen worden uit kleine(re) gerechten vis, vlees of vegetarisch en
nagerechten.
Overzichtelijk, net als de prima collectie wijnen die
een stevige basis in het betere Franse segment hebben. De open wijnen zijn
voorzien van een aantrekkelijk prijskaartje, de kieskeuriger genieter moet
voor een goed glas dieper in de buidel tasten.
De witte chardonnay
uit de Ardèche is lekker, oordeelt de culinair deskundige. Zeker in
combinatie met de amuses: ibericohammetje op stukje brood, beetje zalm en
goed warme garnaal in broodkruim met een sausje van knolselderij. Keurig,
maar niet echt spannend en zonder uitgesproken smaak. De garnaal bevalt ons
het best.
Lekkere broodjes, boter, olie en een karaf ijswater (€
1,50) houden de vaart er keurig in.
Mijn tafelgenoot laat voor
zijn eerste gang het oog vallen op de ganzenleverterrine met gemarineerde
appel en ('waar is dit toch goed voor?') pistachenootjes. De lever smaakt
volgens de expert goed en 'is hoog op smaak gebracht'.
Voor de,
volgens de kaart, biologisch verantwoord gegroeide lever moet € 18,50 worden
neergeteld. De begeleidende Gewürztraminer uit de Elzas vergt € 6,50 per
glas. Tintelend lekker, maar prijzig.
Ik maak een goede keus met
het driegangenmenu dat (inclusief compleet wijnarrangement) voor
€
39,50 op de kaart staat. Een, zoals later blijkt, smaakvolle selectie voor
een meer dan aantrekkelijke prijs.
Mijn eerste gang omvat een
mooie, goed gebakken scholfilet op kleine zomergroenten met een sausje van
bietjesmayonaise en wat bladsalade. Strakke, mooie presentatie waarin best
wat meer groenten hadden gemogen. Een sauvignon blanc uit de Languedoc past
wonderwel.
Uit de Minervois komt de rode wijn (shiraz en grenache)
die mijn tweede gang begeleidt. Opnieuw zijn we vol lof. Ik geniet van de
runderfilet op gemarineerde groenten, met een smaakvolle krokant van
ibericovarken en gepofte sjalotjes. Mooi gesneden en goed gegaard vlees.
Mijn overbuurman is over zijn eigen tweede gang niet zo enthousiast. De
presentatie van de zachtgegaarde heilbotfilet (€ 17,50) met citroen en
basilicum op een tomatencoulis is niet helemaal gelukkig. Dat komt door de,
op zich meer dan mooi smakende, sorbet van piccalilly die op de aanvankelijk
goed warme vis is gelegd. De sorbet smelt snel, koelt de vis veel te vlug en
vormt in het (ook nog schaalvormige) bord een wat al te vochtige
bodembedekker.
"Het is nu snel wat erg rommelig geworden"
, concludeert de kenner. Daarnaast is de heilbot aan de droge kant en al
halverwege het nuttigen te koud.
Een opvallend minnetje dat
afsteekt tegen onze overige bevindingen. Zo is de Californische sauvignon
blanc van Bernardus Pon een aanrader. Met € 7 per glas wel behoorlijk aan de
prijs.
De nagerechten van Het Lemke scoren weer uitstekend. Mijn
tafelgenoot, ex-topkok, geniet van een traditionele, maar bijna perfect
uitgevoerde crème brûlèe met in eigen huis gedraaid vanilleijs (€ 10,50). De
opmaak is wat sober. Een kleurtje (en dat hoeft echt geen Van der Valk-kers
te zijn) maakt de presentatie veel aantrekkelijker.
Mijn
zomerfruitjes zijn smaakvol, goed op temperatuur en voorzien van sorbetijs
van yoghurt dat nu eens geen al te zurige smaak heeft. Het wijnarrangement
biedt bij het nagerecht een klein glaasje met een mooi stroperige muscatwijn
uit Valencia.
We sluiten af met een uitstekende koffie die
(desgevraagd) royaal aangekleed is. Met pittige kokosmakroontjes, kleine
bakjes warme crème brûlèe (waar kennen we die van?), lekkere bonbons uit
eigen patisserie.
Deze friandises staan, inclusief de de twee
kopjes koffie, wel voor € 11 op de rekening.
De conclusie kan
kort en bondig zijn. Het Lemke biedt meer dan goed culinair vermaak waardoor
een minpuntje des te sterker de aandacht op zich vestigt.
Als de
keukenbrigade ook dat smetje weet weg te gummen, wordt het straks echt
historisch genieten in Het Lemke.
Prijs van
complete driegangenmenu's voor twee personen, inclusief wijnen, water en
koffie: € 112,00.
Restaurant Het Lemke, Lange Hezelstraat 59,
6511 CC Nijmegen.
Telefoon: 024-3602009.
Openingstijden:
woensdag t/m zondag vanaf 18.00 uur.
Internet:
www.hetlemke.nl
|
Ambiance |
8 |
|
Bediening |
8 |
|
Menukaart |
8 |
|
Voorgerecht |
7,5 |
|
Hoofdgerecht |
7 |
|
Nagerecht |
8 |
|
Prijs/kwaliteit |
7 |
|
Gemiddeld cijfer |
7,64 |
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
