Het restaurant van De Wolfsberg.
De druilerige herfstavond is snel vergeten als we op een van de
hoogstgelegen en mooiste locaties van Gelderland hotel-restaurant De
Wolfsberg binnenstappen.Vijf jaar later maakte hij met Blackboard jungle dub
een van de eerste dubreggae-albums ooit.
Binnen in de uit 1860 stammende villa is het behaaglijk warm en we voelen
ons direct welkom. In de serre flakkeren sfeervolle gasvlammetjes.
Het uitzicht op de lichtjes van het veel lager gelegen Groesbeek is
betoverend.
Voor we het weten, zitten we in het stijlvolle en
comfortabel, modern gemeubileerde, restaurant te nippen aan een zeer
frisfruitige sauvignon blanc van het Chileense Calterra (€ 3,25 per glas).
De bediening is vlot, spontaan en keurig maar in de toch best wat rustieke en
statige ambiance misschien wat te weinig uniform qua kleding.
De
fles blauwe Sourcy staat koel op tafel maar komt wel voor € 3,75 op de
rekening.
Even vlot als de wijn verschijnt de kaart. Keurig
verzorgd, mooie brede, maar redelijk standaard selectie gerechten met
opvallend veel oog voor de vegetariër.
Handig zijn de, zo op
de eerste blik deskundige, wijnadviezen die bij elk gerecht vermeld staan.
De wijnkaart toont even later dat de adviezen ook qua betaalbaarheid heel
netjes zijn.
Ook in de wijnkeus ruimte voor het regionale karakter
met onder meer Wijnhoeve Groesbeek en de prima Regent Barrique.
Mijn tafelgenoot, die als chef-kok in menig landelijk gerenommeerd bedrijf
zijn sporen verdiende, wordt nieuwsgierig als hij ziet dat voor € 36,50 een
driegangen Proeverijmenu wordt geboden en dat voor € 12,75 bijpassende
wijnen voorbij komen.
Terwijl we als opwarmertje van een mousse van
makreel ('mooi van smaak') en wat broodjes genieten, kies ik als voorgerecht
voor de carpaccio van hert met pijnboompitjes, spekjes, dressing van witte
truffel en lekkere blokjes Bowland-kaas (€ 11,50).
De
carpaccio gaat schuil onder een net te grote portie sla en het vlees is dun,
heel dun gesneden en plakt daardoor wat aan het bord. Maar is zeker
smaakvol. Net als het glas gloedvol rode Chileense cabernet sauvignon (€
3,25) dat ik koos bij voor- en hoofdgerecht.
Mijn teamgenoot doet
het met onder meer speenvarkenfilet en een door de spekjes zeker niet flauwe
soep van bospaddenstoelen.
"Niet verkeerd, maar ik mis de
finesses. Je moet kunnen proeven wat het verschil is tussen een
speenvarkenfilet en een gewoon stukje varkensvlees."
De
chardonnay van Baron Philippe de Rothschild blijkt een perfecte keus in zijn
wijnproeverijmenuutje.
De proeverij van mijn tafelgenoot levert als
hoofdgerecht een drieluik van gegrilde zalm met een sausje van schaal- en
schelpdieren, een medaillon van mul in witte wijnsaus en een filet van
wildzwijn in een saus van rode port. Het ziet er mooi uit, maar de
temperatuur van de gerechten is al bij het opdienen aan de lage kant. "
Dit had gewoon warmer moeten zijn."
Ook over de op het bord
gepresenteerde combinatie van de vis met spruitjes is de kenner niet
enthousiast.
Zijn glas Bardolino Zenato beoordeelt hij als 'veel te
zwaar voor bij een gang die vooral vis omvat'. Voor mij is inmiddels een
mooi bord met medaillons van wildzwijn (€ 19,50) geparkeerd.
Drie forse stukken vlees, beetgare maar te koude spruitjes, meiknolletje en
een saus van scherpe jeneverbessen en wat moeilijker te traceren
speculaaskruiden.
Ook hier speelt de temperatuur een rol. Het had
warmer gemogen terwijl het zwijnsvlees toch echt aan de gare kant is.
De aardappelpartjes smaken goed en worden als extra (zoals netjes op de
menukaart vermeld) berekend (€ 2,50). De portie sla, die fris is en een
lekkere zoetzure dressing heeft, is wel bij de hoofdgerechten inbegrepen.
Terwijl we (slechts eventjes) wachten op onze nagerechten, valt het op hoeveel
leven er in het bedrijf op de Wolfsberg zit.
In een bijzaal koos
een gezelschap feestvierende Engelse militairen zijn domicilie. Het
geroezemoes dringt wat tot het restaurant door. Niet echt storend omdat die
avond veel van de tafels bezet zijn, ook de zithoek bij de bar in gebruik is
en het zo toch al een gezellige, maar niet hinderlijke, drukte is.
Ze houden bij De Wolfsberg ondanks de vele gasten het tempo er behoorlijk
in. Ook de nagerechten komen (net niet té) snel op tafel. Ik kies voor de
parfait van stroopwafel (€ 9,50) met boerenroomijs en een koude sabayon (als
keurig sausje).
De parfait ziet er mooi en ook smakelijk uit, maar
opnieuw speelt de temperatuur de keuken kennelijk parten. De parfait is
helaas veel te koud, ijskristalletjes knarsen tussen de tanden. Het geheel
is daardoor te hard waardoor ook veel stroopsmaak verloren gaat.
De
expert is zoals altijd heel duidelijk in zijn oordeel. "Dit kom je
helaas vaker tegen. Een goede parfait wordt 's morgens gemaakt en moet 's
avonds echt op zijn…"
De parfait komt ook terug in het
trio nagerechten van mijn tafelgenoot. Zijn bavarois van mango kreeg net
iets te veel gelatine en is daardoor wat stijf. En dat geldt ook voor de
kersencrème die zachter had mogen zijn. Het glaasje Muscat de Beaume de
Venise dat zijn nagerecht begeleidt, is volgens de expert, voortreffelijk.
Twee pittige, geurige en echt warme kopjes koffie (€ 4 samen) ronden ons
culinaire uitstapje op De Wolfsberg netjes af.
Prijs van de
complete maaltijd voor twee personen, inclusief alle drankjes: € 109,75
Hotel Restaurant De Wolfsberg, Mooksebaan 12, 6562 KB Groesbeek. Tel:
024–3977474
Internet:
www.dewolfsberg.nl Over de tong op internet:
gelderlander.nl/overdetong
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
