Fijngehakte ei, augurk en paprika, ingredienten van de Thousand Islands dressing. Foto Karel de Vos
Soms dicht je een gerecht of saus ten onrechte een exotische herkomst toe. Neem nou de Thousand Islands dressing. Iedereen met (klein)kinderen kent deze oranjeroze slasaus wel van McDonald’s. Lekker fris bij salade of kipnuggets. Ik had zijn geboortegrond ergens in het Caribisch gebied gedacht.
Anders Hawaï, of misschien Polynesië. Maar nee, hij komt van een stuk
noordelijker; het eilandenrijke grensgebied tussen de staat New York en
Canada, waar de rivier St. Lawrence ontspringt vanuit Lake Ontario.
Rond 1900 trokken vermogende New Yorkers naar dit gebied, als ze de hitte en
de stress van de grote stad wilden ontvluchten. Ze bouwden er prachtige
buitenhuizen en organiseerden Great Gatsby-achtige feesten. Eén van hen was
de puissant rijke George Boldt, eigenaar van onder andere het Waldorf
Astoria Hotel op Manhattan, waarover ik al eerder schreef. Hij en zijn vrouw
Louise bezaten er zelfs een heel eiland, waarop ze een heus kasteel lieten
bouwen; Boldt Castle. Het bestaat nog steeds, vlakbij het plaatsje Clayton
(NY).
Behalve met feesten en eten hielden zij en hun vrienden zich ook graag bezig
met varen en vissen. Organisator van dit soort uitstapjes was niet zelden de
plaatselijke herbergier George LaLonde. Zijn vrouw Sophia bereidde met de
dagvangst de heerlijkste lunches. Beroemd was zij om haar fantastische roze
saus, die zo perfect smaakte bij gegrilde baars, gerookte forel en salades.
De actrice May Irvin, tevens kookboekenschrijfster, schijnt haar het recept
rond 1912 te hebben ontfutseld. Zij doopte de tot dan toe naamloze saus
Thousand Islands dressing, en vertelde het door aan Oscar Tschirky, maître
d’hôtel (hoofd bedieningsbrigade) van het Waldorf Astoria, die regelmatig op
Boldt Castle verbleef. Hij nam het recept mee naar de stad en zette de saus
letterlijk en figuurlijk op de internationale kaart. Niet geheel terecht
wordt de uitvinding van de wereldberoemde dressing aan hem toegeschreven.
Nazaten van de LaLondes claimen de naam ook en noemen hun herberg in Clayton
tegenwoordig de Thousand Islands Inn. Succes heeft vele vaders/moeders.
Zeker in Amerika.
Het oorspronkelijke Waldorf Astoria Hotel moest in 1929 plaatsmaken voor de
bouw van het Empire State Building. Het stond aan Fifth Avenue en werd
gevormd door twee gebouwen; het Waldorf (13 verdiepingen) en het Astoria
Hotel (19 etages), met daar tussenin een prachtige, overdekte marmeren gang
die Peacock Alley werd genoemd. Hierdoor paradeerden, opgepoetst als pauwen,
beroemde en minder beroemde gasten. De officiële spelling is
Waldorf=Astoria, waarbij de = staat voor de verbindingsgang.
In oktober 1933 heropende het hotel, geheel in Art Deco stijl, aan Park
Avenue, destijds als grootste ter wereld, met 42 verdiepingen en 2.000
kamers. Een stad in een stad. De groten der aarde hebben hier gelogeerd,
sommigen woonden er zelfs permanent.
Ik kreeg er ooit een rondleiding. Zag met eigen ogen de enorme balzaal (vier
verdiepingen hoog) en de Presidential Suite; een mega-appartement met aparte
slaapkamers voor familie en bewaking, een vergaderzaal en uiteraard een
eigen lift. Ik at in Peacock Alley, nu de naam van het
specialiteitenrestaurant. Wel heel lekker, maar helaas geen Waldorf-salade
of Thousand Islands dressing. Die stonden niet meer op de kaart.
Wat nog de meeste indruk maakte? De ’stad’ onder de grond; enorme,
productiekeukens, koelcellen, opslagruimtes, bakkerijen, wasserijen,
werkplaatsen, personeelskantines, liftschachten, machinekamers, hallen vol
met stoelen, buffetten, serviesgoed, kroonluchters en blinkend tafelzilver.
Wat een operatie!
RECEPT
Thousand Islands dressing
2 eetlepels mayonaise
2 eetlepels yoghurt
2 theelepels tomatenketchup
1 mini-augurk, ragfijn gehakt
kwart rode paprika, ragfijn gehakt
half sjalotje, ragfijn gehakt
half hardgekookt ei, fijngehakt
versgemalen peper en zout
Vermeng mayonaise met ketchup, voeg yoghurt toe zodat een vloeibare saus
ontstaat. Vermeng met fijngehakte augurk, paprika, sjalot, hardgekookt ei.
Breng op smaak met peper en zout. Zet minimaal 1 uur koel weg om smaken te
laten vermengen.
Lekker op sandwiches, bij gegrilde steaks, hamburgers of kip. Of over
maaltijdsalade, bijvoorbeeld met ijsbergsla, paprika- en wortelreepjes,
gedroogde tomaatjes en stukjes gerookte forel.
Tip: Deze dressing is goed afgedekt twee dagen houdbaar in de koelkast.
Zonder ei wel vijf dagen. Voeg ei vlak voor gebruik toe.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
