Foto: Wouter Klootwijk
Het speklapje houdt zich rustig en de worst maakt ook geen herrie. Toch belooft de veehouder per ongeluk op zijn website www.heldervarken.com dat het vlees zal huppelen. We kunnen bij hem een ’vleespakket bestellen van overheerlijke, rondhuppelende en wroetende gekleurde varkens.’
Het staat er nogal komisch. Alsof de varkens nog leven en je ze zelf moet
slachten. Maar het is bevroren vlees. Het wordt aan huis bezorgd door heel
Nederland. Van biologische varkens van een Achterhoeks ras dat Helder wordt
genoemd, van boerderij ’t Helder bij Winterswijk. Dick en Berdy Sloetjes
geven de beesten biologisch voer uit de omgeving en van eigen akkers en de
varkens krijgen alle ruimte, vooral ook buiten.
De meeste varkens in Nederland mogen maar 100 kilo worden, dan gaan ze naar
het slachthuis. De Helders van Sloetjes krijgen iets meer tijd van leven en
worden 120 kilo zwaar. Dat alles bij elkaar, biologisch, langer gelukkig
geweest en iets vetter geworden, maakt dat het vlees beter smaakt dan nat
varkensvlees uit de supermarkt en van de kiloknaller. Althans, dat wordt er
over gezegd en de Sloetjes sturen me een half varken, in lapjes en worst, om
het zelf te kunnen vaststellen en het dan aan u door te vertellen.
Nou had ik eerder een kippenproeverij meegemaakt met een stuk of vijftig
zorgvuldige en eigenwijze proevers die niet wisten wat voor kip ze kregen
voorgeschoteld. En een van de vragen was: kun je proeven of dit een kip is
die bij leven geluk heeft gehad of is het een plofkip waarvan men aanneemt
dat zij het in haar korte leven ellendig heeft gehad?
Nee, de meeste proevers konden het geluk er niet in terug vinden en tot mijn
verbijstering vond de helft van de kritische proevers de plofkip het
lekkerst. Ikzelf was helemaal weg van een kip uit Brabant die veel langer
had geleefd in een paradijs, maar die kip werd door de meeste proevers
afgedaan als ouwe taaie.
Met dat in mijn achterhoofd begon ik aan het varken. Geen blindproeverij,
want ik wist wat het was en bovendien zat er een foldertje bij met
hartveroverende fotootjes van de varkens. Het kan niet anders, deze beesten
moeten het geweldig naar hun zin hebben, als tenminste hun darmen het goed
doen en het niet hagelt.
Ik denk daarom dat ik dit vlees gewoon lekkerder vind en dan is het dat ook.
Je moet jezelf soms iets wijs maken voor je dagelijkse rantsoentje geluk.
Wat in elk geval heel zeker is: wie dit vlees koopt heeft het van beesten
die het goed hadden. En ze hebben mensen gezien, ook vreemden. Ik weet uit
eigen ervaring dat ze dat goed doet. Het zijn niet zulke zenuwlijders als
varkens in een afgesloten stal die alleen de voederautomaat persoonlijk
kennen en zich dood schrikken als een deur open gaat. Varkens die onder de
mensen zijn gaan ook zonder morren met ze mee op reis. Naar het slachthuis.
Jazeker is het vlees van Sloetjes duurder. Voor een assortiment van 10 kilo
moet men ongeveer 100 euro betalen en daarvoor wordt het gratis bezorgd. Zo
duur is dat eigenlijk niet eens, maar daar ritselt de folder van de
supermarkt weer door de brievenbus, met aanbiedingen van kilo’s varkensvlees
voor de prijs van een halfje knipwit en een glas cola.
Dan is Sloetjes opeens schreeuwend duur, denk je. Dat lijkt maar zo. De
boeren die varkens hielden voor de supermarkt die er zo royaal mee stunt,
verdienen er niks aan, sommige zijn randje failliet. Wie wil dat beesten en
boeren het goed hebben moet beginnen met daarvoor te betalen. Graag, boer
Sloetjes.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
