Een scène uit The lovely bones van regisseur Peter Jackson. foto GPD
In 1994 verraste Peter Jackson met het hartverscheurend mooie Heavenly creatures, waarin hij een roemruchte moordzaak uit het Nieuw Zeeland van de jaren vijftig reconstrueerde. De film leverde hem en zijn vrouw Fran Walsh een eerste Oscar-nominatie op, werd een droomdebuut voor actrice Kate Winslet en toonde aan dat Jackson niet voor één gat te vangen was.
De regisseur maakte eerder drie bloederige komedies, en ontdeed zich met
het drama over de wanhoopsdaad van twee tienermeiden in een klap van het
horrorstigma.
Die voorgeschiedenis geeft Jacksons nieuwe film The
lovely bones het aanzien van een weloverwogen carrièrestap. Opnieuw wordt
een schokkende halsmisdaad aan de belevingswereld van een tienermeisje
gekoppeld, en krijgt de verbeelding van haar emotionele gestel een
plastische en fantasierijke uitwerking. Na The lord of the rings en King
Kong staat Jackson te boek als een spektakelfilmer met een groot talent voor
creatieve filmtrucages, en dan kan het geen kwaad de wereld eraan te
herinneren dat hij meer in zijn mars heeft.
Het Hemelse Schepsel in
The lovely bones is de Amerikaanse Susie Salmon, die de toeschouwer vertelt
dat ze in 1973 op veertienjarige leeftijd vermoord werd en vervolgens vanuit
een tussenwereld kon toezien hoe de achterblijvers met dat verlies omgingen.
Het scenario van het Oscar-winnende Rings- trio Jackson, Walsh en Philippa
Boyens is gebaseerd op het gelijknamige boek van Alice Sebold, die het
nodige aan de verbeelding van haar lezers overliet.
Jackson doet
het tegenovergestelde, al waakt hij ervoor de moord te tonen. Hij zocht een
balans tussen het hartverscheurende en het hemelse.
Dat de
kindermoord buiten beeld blijft neemt echter niet weg dat The lovely bones
om een gruwelijke halsmisdaad draait, en dat scènes met een lichtvoetig
karakter daardoor misplaatst overkomen. Wanneer Jackson heen en weer snijdt
tussen de hemelse speeltuin en het aardse verdriet van de nabestaanden,
schuurt en wringt de film aan alle kanten. Voeg daar een uitvoerige schets
van de levens en werkwijze van de akelige seriemoordenaar aan toe en we
kijken naar drie films die elkaar lelijk in de weg zitten.
Aan de
inzet van de acteurs ligt het niet, waarbij de jonge Ierse actrice Saoirse
Ronan na haar Oscar-nominatie voor Atonement opnieuw grote indruk maakt. Het
is dan extra pijnlijk om te zien hoezeer een innemend en getalenteerd
filmmaker als Jackson de plank kan misslaan, vooral omdat het verwante
Heavenly creatures op alle fronten slaagde. Het is jammer, maar Jackson
heeft nog altijd tien goede films op zijn naam staan, dus deze misstap komt
hij ongetwijfeld te boven.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
