Waarom gaan zieken naar Lourdes? De kans op een wonderbaarlijke genezing is
ongeveer nul, maar hoop doet nu eenmaal leven. Lourdes, na Lovely Rita en
Hotel de derde speelfilm van de Oostenrijkse Jessica Hausner, verkent het
gebied van stille wanhoop en hoop.
De film portretteert een groep zieken, die in Lourdes een laatste
strohalm zien. Als enige geldt dat niet voor Christine (sterke rol Sylvie
Testud), een aan multiple sclerose lijdende dertiger, die is meegegaan omdat
ze zin had in een reisje.
Bijna documentair toont de film het
verblijf van de groep in het bedevaartsoord, waarbij weer eens duidelijk
wordt hoe gruwelijk totale afhankelijkheid is. De verlamde Christine is voor
alles aangewezen op hulpverleners, die in Lourdes uniformen dragen, wat de
omgang een formeel karakter geeft. Voor spontaniteit is geen plaats.
Wat de film bijzonder maakt, is Hausners blik op de gelovigen. Zij vermijdt
ironie en neemt de wanhoop van de zieken serieus. Dat levert ontroerende
beelden op van mensen voor wie het geloof in een wonder nog de enige
bestaansreden is.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
