'Clash of the titans' mist iedere bezieling

Auteur: door Bart van der Put | donderdag 08 april 2010 | 06:48 | Laatst bijgewerkt op: vrijdag 09 april 2010 | 17:04

Tekstgrootte

Sam Worthington (voorgrond) is Perseus in Clash of the titans. foto GPD

De mythologische spektakelfilm Clash of the titans ontleent zijn bestaansrecht voornamelijk aan trucagetechnieken waarover de makers van het origineel niet konden beschikken. In de oorspronkelijke film uit 1981 waren elementen uit de Griekse mythologie ondergeschikt aan de fraaie bijdragen van animatiepionier Ray Harryhausen, die er een lange en vruchtbare loopbaan mee afsloot.

Harryhausens veredelde poppenanimaties mogen nu naïef ogen, de handwerker gaf al zijn creaturen een onmiskenbaar eigen persoonlijkheid mee.

De nieuwe Clash of the titans is geregisseerd door de Fransman Louis Leterrier, die twee jaar geleden The incredible Hulk maakte, en duidelijk minder affiniteit met de aanpak van Harryhausen heeft. Held Perseus strijdt nu tegen monsters die vloeiender bewegen en realistischer ogen dan hun inspiratiebronnen, maar door het legioen anonieme computerprogrammeurs eerder adequaat dan aansprekend tot leven zijn gewekt. Het is exemplarisch voor een film die geen moment meeslepend wordt, met dank aan een rommelig scenario dat de romantische motieven van Perseus vervangt door een identiteitscrisis en wraakexercitie.

Als vanouds benutten de schrijvers de Griekse mythologie als een grabbelton, waaruit naar believen wat spektakelstukken, exotische namen en leuke ideetjes zijn gehaald. Op de Olympus zijn de goden Zeus (Liam Neeson) en Hades (Ralph Fiennes) verwikkeld in een broedertwist, en in de stad Argos keren de mensen zich tegen de goden.

Bij een afstraffing door Hades verliest Zeus' bastaardzoon Perseus zijn adoptievader, waarop hij wraak zweert en zijn status als halfgod verwerpt. Het maakt de spil van de film tot een hedendaagse superheld die met zijn gaven en lotsbestemming worstelt, maar in de vlakke vertolking van Sam Worthington komt dat nauwelijks uit de verf.

Na vergelijkbaar flets spel in Terminator salvation en Avatar rijst de vraag of de Australiër zijn beperkingen als acteur nog te boven kan komen.

Het succes van Avatar laat in Clash of the titans bovendien desastreuze sporen na. De film is als normale 2D-variant opgenomen en voltooid, en omwille van winstmaximalisatie in slechts twee maanden met een computerprogramma tot 3D-film bewerkt. Avatar-regisseur James Cameron keert zich tegen deze werkwijze, die de ontwikkeling en acceptatie van de 3D-techniek ernstig kan schaden.

Hij heeft gelijk: Clash of the titans is in technisch opzicht de slechtste 3D-film van de huidige golf. Met dat laatste ondermijnt de beroerde 3D-conversie het bestaansrecht van deze herverfilming.