Chloe Moretz, de 'hit girl' in Kick-Ass. foto GPD
Hij is niet gebeten door een radio-actieve spin zoals Spider-Man, en hij is ook niet supersterk geboren op een andere planeet, zoals Superman. Nee, Dave Lizewski is een gewone tobbende scholier, die zijn enige superkracht omschrijft als 'onzichtbaarheid voor meisjes'. De Engelse acteur Aaron Johnson, die eerder overtuigde als een piepjonge John Lennon in Nowhere boy, zet met laconiek gemak een sullige Amerikaanse tiener neer.
De stripboekfan vraagt zich af waarom niemand ooit op het idee is gekomen om zijn superheldenfantasie in het echt uit te leven. Wanneer hij gehuld in een groen surferspak op een aantal schurken afstapt, blijkt al snel waarom het een slecht idee is om zonder noemenswaardige superkrachten de superheld uit te hangen. Hij wordt verrot geschopt en neergestoken, en moet maanden revalideren.
De mallotige actie van Dave's alter-ego Kick-Ass trekt echter aandacht via
YouTube, Myspace en elders op het internet. Tijdens een tweede onbekookte
reddingsactie krijgt de stuntelaar hulp van een duo gemaskerde wrekers: de
naar Batman gemodelleerde Big Daddy en zijn bijzonder fanatieke dochtertje
Hit Girl. Zij hebben evenmin superkrachten, maar zijn wel stukken beter
bewapend en voorbereid.
Het gemaskerde zootje ongeregeld krijgt het aan de stok met maffiose types die
niet weglopen voor een fikse portie bloederig stripgeweld. Ook de
vuilbekkende Hit Girl – met de juiste mix van charme en ongenaakbaarheid
neergezet door de Chloe Moretz – kijkt niet op een lijk meer of minder. Dit
messentrekkende manga-meisje doorklieft de ene schurk na de andere.
Het is duidelijk dat de makers van Kick-Ass het superheldengenre van binnen en
van buiten kennen, en dat ze er ook oprecht van houden. Juist daarom is deze
parodie zo geslaagd. De film keert neemt de conventies van het genre op de
hak, maar laat de kern ongemoeid: het oprechte puberale verlangen om als
superheld de wereld te redden én het meisje te krijgen. Kick-Ass laat zich
bekijken als een campy commentaar op de wereld van stripboekjesverzamelaars,
maar door de goed uitgevoerde actiescènes is hij net zo goed geslaagd als
Echte Superheldenfilm.
De sterk uitvergrote geweldsscènes knipogen naar Quentin Tarantino, terwijl de hoofdrollen voor lol trappende puberacteurs associaties oproept met Robert Rodriguez' onvolprezen spionageparodie Spy kids. Je kunt je alleen afvragen of er na deze smakelijke popcornfilm nog meer verhalen te vertellen zijn over Dave Lizewski. De filmmakers menen van wel en zetten de deur open naar een vervolg.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
