Carice van Houten met Waldemar Torenstra en hun baby aan haar bed in De gelukkige huisvrouw. foto Dinand van der Wal/Eyeworks
De gelukkige huisvrouw is de tweede verfilming van productiemaatschappij Eyeworks van een literaire megabestseller in korte tijd, met een hoofdrol voor de wederom uitstekende Carice van Houten. Speelde ze in de verfilming van Komt een vrouw bij de dokter van Kluun een vrouw met kanker, ditmaal worstelt ze met een jeugdtrauma, een post-natale depressie en een psychose.
Maar er mag gelachen worden, zodat we in de persmap achter het trefwoord
'genre' de omschrijving 'ironisch drama' aantreffen. We zijn hier tenslotte
in het universum van schrijfster Heleen van Royen die doorbrak (300.000
verkochte exemplaren) met dit gedeeltelijk autobiografische werk. Haar
motto: er is geen trauma zo pijnlijk of het mag niet recht in het gezicht
worden uitgelachen. Carice van Houten is Lea Meyer, een stewardess die
getrouwd is met een succesvolle architect (Waldemar Torenstra). Ze
communiceren in het soort, nou ja, ironische oneliners, waarin schrijfster
Van Royen grossiert, en het is aanvankelijk lastig om niet meteen een flinke
antipathie voor dit stel narcistische egotrippers te voelen.
Maar De gelukkig huisvrouw (het speelfilmdebuut van televisieregisseur
Antoinette Beumer) schakelt razendsnel: Lea wil een kind en voor je met je
ogen kan knipperen zitten we in een brute bevallingsscène, die ons moet
voorbereiden op de post-natale depressie, uitlopend in een gedwongen opname
in een psychiatrische inrichting.
Het is geen film over de complexiteit van de menselijke geest, hoewel het gaat
over psychische stoornissen. Geen rafelranden hier, maar een met hobbylijm
in elkaar geplakte psychose, die zich keurig laat duiden – en oplossen. De
gelukkige huisvrouw is het soort drama dat niet van aanstellen houdt:
misschien is daar de term 'ironisch drama' voor bedacht. Van de toeschouwers
wordt kennelijk niet al te veel verwacht: emoties worden tamelijk
doorzichtig gestuurd met violen, ballads en een regenbui die zich met tranen
vermengt; de klassieke kunstgrepen.
De onverwerkte zelfmoord van de vader, de slechte relatie met moeder en de
geboorte van het kind passen als puzzelstukjes in elkaar. En de film eindigt
met een scène die de toeschouwer opgelucht naar buiten moet laten gaan en
tegelijkertijd aangeeft dat Lea en haar architect de stoute draad weer
oppikken.
De film blijft overeind door de rol van Carice van Houten, die haar mentale
instorting en opkrabbelen overtuigend en genuanceerd brengt; ondanks het
scenario. Ze bewijst weer dat ze momenteel de beste filmactrice in Nederland
is.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
