Jeff Bridges kreeg een Oscar voor zijn rol in Crazy heart. foto GPD/PR
De 57-jarige countryzanger Bad Blake heeft betere tijden gekend. Het eerste optreden dat hij in Crazy heart geeft voert hem naar een desolaat parkeerterrein in Nergenshuizen, Amerika. Hij stapt uit zijn rammelbak, en leegt een plastic fles vol geel vocht met een achteloosheid die impliceert dat hij de schaamte allang voorbij is.
Met gepast chagrijn constateert Bad dat zijn manager hem in een bowlinghal
geboekt heeft: zijn stem zal moeten concurreren met het geluid van vallende
kegels. Daar moet dus meteen tegen gedronken worden.
Crazy heart is gebaseerd op een roman van Thomas Cobb, en markeert het
scenario, productie en regiedebuut van acteur Scott Cooper. Het gelijknamige
boek stamt uit 1987. De film bewandelt platgetreden paden, maar maakt een
tijdloze indruk.
Zangers als Bad Blake zijn er altijd geweest en zullen er altijd zijn, op het
podium en in Amerikaanse films, die we bitterzoet noemen. Ze worstelen met
het leven, de liefde en de fles, en soms schrijven ze er een liedje over en
krijgen ze de kans om uit het dal te klimmen. Bad Blake is een zingend
cliché.
Bridges krijgt aandoenlijk tegenspel van Maggie Gyllenhaal, die als jonge
alleenstaande moeder voor Blake's charme en humor valt, maar heel goed
beseft dat ze moet oppassen.
De zanger ziet dat ze anders is dan de groupies met wie hij doorgaans het bed
deelt. Zal hij zich weer eens echt openstellen voor de liefde? Kan hij de
fles laten staan? En zal hij eindelijk weer eens een nieuw liedje schrijven?
Crazy heart laat geen vraag onbeantwoord, waarbij echte verrassingen
uitblijven. Maar de film is als karakterstudie buitengewoon geslaagd, met
dank aan Jeff Bridges, die de indruk wekt voor de rol geboren te zijn. Die
Oscar is hem van harte gegund.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
