De basis van Earth, Wind & Fire, van links af: Verdine White, Ralph Johnson and Philip Bailey. foto Paul Bergen/GPD
'Eigenlijk is het werken en toeren met Earth, Wind & Fire nu leuker dan
in de jaren zeventig", zegt drummer van het eerste uur Ralph Johnson.
"Destijds waren we alleen maar keihard aan het werk en daar is natuurlijk
niets mis mee. Maar nu hebben we meer tijd om een beetje te genieten. Van
het spelen zelf, maar ook meer in het algemeen van het leven."
Morgen (vrijdag 14 maart) staan ze in het Arnhemse Gelredome. Earth, Wind &
Fire, de groep die in de late jaren zeventig de wereld liet dansen op
pakkende en loeistrak gespeelde hits als Fantasy, Boogie Wonderland en
September. Een door weinigen geëvenaarde melange van pop, funk, soul en
disco. Op die nostalgiegolf is het goed surfen, want de groep vulde in 2006
nog Ahoy' en stond in 2004 ook al in Gelredome.
"We zijn blij
dat we het publiek en onszelf ook nog steeds kunnen uitdagen met nieuwe
muziek", sluit bassist Verdine White bij Johnson aan. "Want we
vinden het belangrijk om niet alleen op het verleden te leunen." Het
klinkt plichtmatig, want White weet drommels goed dat het publiek amper
geïnteresseerd is in die recente albums. En hetzelfde geldt voor zanger
Philip Bailey. "We ontwikkelen ons nog steeds", zegt de man met de
vrijwel onnavolgbaar hoge tenor. "Maar wat we in het verleden hebben
gedaan, daar zijn complete generaties vertrouwd mee. En dat is natuurlijk
heel speciaal."
Earth, Wind & Fire is altijd de groep
geweest van slagwerker Maurice White, die in de jaren zestig als
sessiedrummer voor Chess Records in Chicago werkte en daarna in het jazztrio
van pianist Ramsey Lewis speelde, alvorens eind 1969 zijn eigen groep te
beginnen. Na een valse start – want te veel jazzrock – ontwikkelde White in
1972 de muzikale stijl die in 1975 met het album That's The Way Of The World
voor de definitieve doorbraak van Earth, Wind & Fire zou zorgen. Het
succes en de creativiteit duurden voort tot begin jaren tachtig. In 1983
hief Maurice White de groep op om zich geheel op productiewerk te kunnen
richten. Ruim vier jaar later bestond Earth, Wind & Fire weliswaar weer,
en verschenen er ook nieuwe platen. Maar vanaf dat moment richtte men zich
in de praktijk nog slechts op de nostalgiemarkt.
Die sfeer hangt
ook in de Amsterdamse hotelsuite, waar de nog actieve kernleden van de groep
er alles aan doen om die nostalgie een beetje geloofwaardig te verpakken.
Verdine White: "Het concept van Earth, Wind & Fire is altijd méér
geweest dan alleen maar een 'good time' band. Onze boodschap raakt nog
steeds het hart van de mensen." Wat die boodschap is – behalve een
ijzersterke uitnodiging tot dansen – wordt niet helemaal duidelijk. Al was
er in de hoogtijdagen die opmerkelijke flirt van White met Egyptische
mythologie en piramides, plus een vleugje sciencefiction.
"
Dat was echt iets van Maurice, die het ook gebruikte voor de visuele
omlijsting van de shows. Voor hem had dat ook allemaal een filosofische
betekenis", zegt Philip Bailey. "Maar de rest van de band heeft
daar nooit echt iets mee gehad. Al zijn we ooit met z'n allen eens bij de
piramide van Gizeh geweest. Gewoon als toerist."
Evenmin
mysterieus, maar buitengewoon spectaculair, was de show waarmee Earth, Wind &
Fire in de jaren zeventig en vroege jaren tachtig de wereld rondreisde.
Muzikanten die schijnbaar van het podium verdwenen of plotseling uit een
piramide tevoorschijn kwamen. Bassist Verdine White die op een gegeven
moment, solerend op zijn bas, opsteeg en leek te zweven boven de rest van de
band. Illusionisten en technici werden ingehuurd om de meest spectaculaire
rockshow te presenteren die er in die tijd te zien was.
Ralph
Johnson knikt. "Maar dat was toen. Nu richten wij ons toch meer op de
muziek. Anno 2008 gaat Earth, Wind & Fire veel meer over de band. Geen
lasershow en andere special effects meer. Maar we staan nog altijd met
twaalf muzikanten op het podium."
En hoe zit het met de
zangstem van Philip Bailey? Bij veel vocalisten schuift die bij het ouder
worden toch wat omlaag. "In mijn geval niet!", reageert de zanger.
"Mijn stem is alleen maar gerijpt en het bereik is nog groter geworden."
Ralph Johnson: "Zo introduceer ik Philip ook tijdens de concerten: Dames
en heren, een man met een stem als een goede wijn!"
-
Concert: 14 maart, Gelredome, Arnhem. Info:
www.gelredome.nl
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
