Margiet Eshuijs: "Ik word nooit gevraagd voor mijn nieuwe repertoire, hoe goed dat ook is." foto PR
De klassiekers zingt ze nog altijd met plezier. Maar voor haar jubileum neemt Margriet Eshuijs een duik in het oevre van manlief Maarten Peters.
Een poplegende? Margriet Eshuijs schuift die kwalificatie resoluut opzij. "
Lief als mensen dat over mij zeggen, maar ik ken slechts één poplegende in
Nederland en dat is Mariska Veres.
Zij staat voor mij op nummer
één. Mariska reisde over de hele wereld en had in Amerika Tina Turner in het
voorprogramma staan. Zij heeft haar succes afgedwongen met een heel goede
band en fantastische liedjes."
Overeenkomsten met Veres ziet
Eshuijs niet. "Zij kwam uit een heel ander milieu dan ik. Mariska
leidde als tiener een spannend leven. Ze was een hippie, ik wilde graag een
hippie zijn. Maar daarvoor was ik te laat geboren. Nou ja, een overeenkomst:
net als Mariska ben ik een goede zangeres en dat is nogal wat. Maar zij kwam
overal met veel bravoure. Daar ben ik nooit jaloers op geweest, hoor; ik kan
verliefd worden op iemand die iets heel goed kan."
Veres is
voor haar niet zozeer een idool, wel een voorbeeld. "Zij was ook heel
zuinig op haar stem. Daardoor kon ze doen wat zij deed. Die zuinigheid
hanteer ik ook. Daardoor houd ik het al 35 jaar vol. Ik neem consequent
zanglessen in periodes dat ik niet op het podium sta. Zo onderhoud ik mijn
stem. Door daar altijd zo mee bezig te zijn is mijn stem ook altijd pico
bello in orde."
Het succes van House for sale met haar band
Lucifer hanteert ze als startdatum voor haar carrière. "Voor die
tijd is er natuurlijk ook al een hoop gebeurd, maar mensen zitten niet te
wachten om dat allemaal te horen. Ik heb nog steeds geen genoeg van dit vak.
Dat kan ook niet. Er valt nog zoveel te ontdekken in de muziek; daar komt
geen einde aan."
Er is wel veel veranderd sinds de jaren
zeventig van de vorige eeuw. "Wat ik nu doe, heeft niets meer te maken
met hoe ik in die tijd was. De muzikaliteit blijft hetzelfde, maar daar is
zo veel meer bijgekomen. Ik ben zekerder geworden, weet nu hoe ik moet
communiceren met het publiek en ben gegroeid als entertainer. Als alle
aandacht op jou gericht is, moet je weten hoe je daarmee omgaat. Ik zoek
steeds naar mogelijkheden om ook mezelf daarmee te verrassen."
Een voorbeeld? De aanschaf van een ukelele voor de huidige jubileumtournee. "
Dat was een cadeautje voor mezelf. Als klein kind had ik al een ukelele in
mijn handen. Ik vond het leuk om daar liedjes op te spelen. Ik weet dat zo'n
ukelele bijna altijd vals klinkt en moet dus mijn uiterste best doen om er
een goed geluid uit te krijgen. De muzikanten in mijn band hebben elke dag
hun instrument in handen. Zij kijken mij met mijn ukelelel dan ook argwanend
aan. Dat voelt alsof ik me voor hen moet bewijzen."
Met haar
57 levensjaren geldt ze als een oude rot in het popvak. De opgebouwde
ervaring helpt haar bij elk concert. "Maar ik ben nooit uitgeleerd. Het
is elke keer een sport om het juiste geluid uit mijn stem te halen. Als je
jong bent, laat je dat makkelijk versloffen. Nu moet ik ervoor zorgen dat ik
de hobbels en de kuilen van het ouder worden kan ondervangen. Dat valt op
zich wel mee; je krijgt als zangeres alleen problemen als je je stem niet
goed onderhoudt. Vergelijk het met een sporter: als hij niet meer sport,
zakt zijn lichaam uit."
Tijdens het jubileumconcert zingt ze
hoofdzakelijk repertoire van de hand van Maarten Peters. Vooral liedjes die
hij niet speciaal voor haar, zijn levenspartner, schreef. "Ik houd van
een feestje en ook van dingen anders doen", legt Eshuijs uit. "Het
wordt geen standaard jubileumconcert. Maarten schrijft liedjes op maat. Voor
mij, maar ook voor anderen. Hoe hij dingen ziet en muzikaal vertaalt,
spreekt mij aan. Zijn teksten moeten gezongen worden, zijn melodieën vind ik
erg mooi. Ik wilde nu eens de mooie liedjes zingen die hij voor anderen
maakte."
Een paar jaar geleden probeerde ze dat al een keer
uit met Nu het om haar gaat dat Peters ooit schreef voor Rob de Nijs. "
Dat was zo verschrikkelijk eng", herinnert Eshuijs zich. "Het was
een zwaar lied; het ging niet over lentebloemetjes die groeien in de tuin.
Voor mij was het een sprong in het diepe, vooral omdat het Nederlandstalig
was. Maar ik vond het te gek om te doen: de mensen konden me letterlijk
verstaan."
En dus plukt ze nu de pareltjes uit het oeuvre van
manlief. "Al zijn stukken zijn als familie van elkaar", erkent ze.
Toch komen ook haar eigen klassiekers House for sale en Black pearl voorbij.
"Dat is niet raar, want dat ben ik ook. Je moet weten hoe je een liedje
fysiek verkoopt. Ga ik rechtop staan, met de billen naar achteren, dan is de
rockbitch terug. Zo werkt dat. Kijk naar iemand als Mick Jagger. Zodra hij
op het podium staat, gaat hij op een bepaalde manier lopen. Dan weet en zie
je: dat is Jagger. Als je jong bent, denk je daar onbewust over na. Als je
die eigen houding hebt gevonden, maakt dat je groter op toneel."
In die zin is Eshuijs in de loop der jaren toch echt uitgegroeid tot een
legende. Een uitstekende zangeres met een eigen stijl. "Toch blijft het
moeilijk om nieuwe nummers aan je repertoire toe te voegen", geeft ze
toe. "Daar is bijna geen ruimte voor; mensen willen het liefst
herhaling van zetten. De nieuwsgierigheid naar nieuwe liedjes is weg. Ik
word nooit gevraagd op basis van mijn nieuwe repertoire, hoe goed dat ook
is. Gelukkig heb ik twee toppers: mooie liedjes waarvan ik nooit genoeg
krijg en die mensen graag willen horen."
Margriet Eshuijs:
jubileumconcert.
Te zien: 11-02 Arnhem, 5-03 Malden, 11-03
Nijmegen, 20-03 Druten.
Info:
www.margrieteshuys.nl
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
