Walvis

In de wachtkamer van de tandarts las ik een glossy met daarin een interview - zo'n flinterdun journalistiek vluggertje. Een BN-mevrouw mocht zeggen welk dier ze het liefst wilde zijn. De mevrouw ging blijkbaar graag voor spiritueel door en zei dat ze een walvis wilde worden die in een rustige, doodstille zee zwemt.

Waarom zou die mevrouw dat willen? Omdat ze als Bekende Nederlander iets leuks of interessants wil zeggen? Want voor BN'ers zijn dat soort dingen geboden, ook al komen ze op regelrechte aanstellerij neer. Hoe zou je van buitenaf kunnen weten wat een walvis van binnenuit is? Hoe hij zich voelt? En wat hij ervaart? Vecht hij misschien voor zijn bestaan? Komt hij voedsel tekort? Is zijn maag voortdurend van streek omdat kilo's afval en vuil in zijn binnenste terechtkomen?

Zoiets kun je niet weten. Zelfs het doen en laten van je huiskat is, op de keper beschouwd, een ondoorgrondelijk raadsel, hoezeer je ook op haar gesteld bent. En wees eens eerlijk: ken je degene met wie je al tientallen jaren samenleeft? Ben je in staat met zijn of haar ogen naar jou te kijken? Of vanuit zijn of haar innerlijk de wereld te ervaren? En ken je jezelf? Ben je er ooit in geslaagd in je eigen onderbewustzijn door te dringen?

De BN-mevrouw had natuurlijk ook tegen de interviewer kunnen zeggen dat ze graag serieus genomen wil worden en daarom alleen maar antwoord geeft op vragen die ertoe doen. Dat is het gekke van al die BN'ers: ze beantwoorden met alle soorten van genoegen vragen waarop geen antwoord mogelijk is. Ze zijn bereid alles wat in hen opkomt hardop te zeggen mits er natuurlijk een microfoon, een camera of een journalistiek opschrijfboekje in de buurt is. Voor een beetje aandacht verkopen ze hun innerlijk, dat meestal uit niet veel meer dan een hoeveelheid poses en praatjes bestaat, aangelengd met wat inkijkjes in hun zelfbedachte ego.

Al lezende in die glossy begreep ik dat de meeste BN'ers zich met alle liefde als bladvulling laten gebruiken. Wat in veel gevallen hetzelfde is als voetveeg. Of soms als risee. En dus zwemt er ergens een BN-mevrouw in de rustige en doodstille zee van haar eigen zelfvoldaanheid rond. Als walvis.

Trouwens, welk dier zou ik zelf willen zijn? Net toen die vraag zich aan mij opdrong, riep de tandarts en had ik opeens heel andere dingen aan mijn hoofd.

  1. Het vermorgen

    Het vermorgen

    Er zijn nog steeds dingen die mij naar de keel kunnen grijpen. Zoals de brief die de Amerikaanse schrijfster Amy Krouse Rosenthal naar de New York Times schreef. Daarin laat ze weten dat ze terminaal ziek is en dat haar man Jason na haar aanstaande dood een lieve en toegewijde vrouw nodig heeft. Amy is gelukkig geweest met haar Jason en haar drie kinderen. Jason heeft niet alleen het recht op voortgezet en blijvend geluk, maar ook de plicht naar dat geluk op zoek te gaan. 

Columns