Volledig scherm

Broussard op herhaling, maar wel lekker

RECENSIE - Bij ons in de wijk zijn huizen gebouwd die eruit zien als Amsterdamse grachtenpanden of als huisjes uit een vestingstadje van voor de oorlog. En die woningen zijn amper tien jaar oud. Menig architect moet er niets van hebben, maar die retrobouw heeft toch wel iets gezelligs.

In de muziek zijn er ook mensen die het mooie kunstje van een ander uit een ver verleden nog eens dunnetjes over doen. Zoals de Amerikaan Marc Broussard. Die coverde op zijn tweede album uit 2007 een aantal soulklassiekers, en niet onverdienstelijk. Nu doet hij dat nóg een keer, alsof-ie op een Droste-effect uit is. Op SOS – Save Our Soul II: Soul on a mission waagt Broussard zich aan nummers van onder andere Solomon Burke, Sam Cooke, Otis Redding en Stevie Wonder.

Naschilderen
Hij voegt daar niets aan toe, hij schildert die meesterwerken gewoon na en schaamt zich daar niet voor. Want waarom zou je aan een geniaal arrangement iets veranderen? Broussard heeft een punt: de 34-jarige blanke zanger brengt met soulvolle stem en met frisse zin klassiekers uit de jaren zestig en zeventig ten gehore, kraakhelder opgenomen dankzij de moderne techniek.

Feest der herkenning
Hij ontsluit daarmee het originele repertoire voor jongere generaties, die misschien nu ook eens op Google gaan zoeken naar wie die meneer Sam Cooke dan wel was, van wie hij dat leuke liedje Twistin’ the night away zingt. En voor de ouderen onder ons is het een feest van herkenning.

Leuke voetnoot: Broussard doet onze Alain Clark - kent u die nog? - ook nog even na, door zijn pa Ted op zijn album mee te laten spelen.

  1. Vakman Jeffreys kijkt terug
    Recensie

    Vakman Jeffreys kijkt terug

    Garland Jeffreys (73), die de laatste jaren productiever is dan ooit, blikt op zijn nieuwe plaat 14 Steps to Harlem terug op zijn leven en zijn carrière. De multiculturele New Yorker maakte de uitgave van het album weer mede mogelijk via crowdfunding, zoals hij dat ook deed bij voorganger Truth serum. Deze opvolger is overtuigender, al haalt-ie niet het hoge niveau van The king of in between, waarmee Jeffreys zich vijf jaar geleden weer echt op de kaart zette.