Volledig scherm
Lilly Hiat - Royal Blue © PR

'Dochter van' zoekt haar eigen weg

RECENSIE - Lilly Hiatt verdient bij voorbaat respect voor de weg die ze is ingeslagen. Op zeer jonge leeftijd verloor ze haar moeder die zelfmoord pleegde en viel de zorg voor haar in handen van haar met alcoholisme en drugsverslaving worstelende vader.

Die hervond het geluk, zowel privé als zakelijk, want hij heet John Hiatt en maakt prachtige liedjes die hij zelf zingt of die door andere artiesten worden opgenomen. Maar met zo’n achtergrond en geschiedenis moet je als dochter van maar durven om ook voor de muziek te kiezen.

Tweede soloplaat
Lilly Hiatt is inmiddels toe aan haar tweede soloplaat, Royal blue, waar ze nog hoorbaar worstelt met demonen uit heden en verleden, maar wel tracht om dat allemaal een plekje te geven, want ze wil verder. Zo slaat ze een verzoenende toon aan in het aan duidelijkheid niets te wensen over latende Somebody’s daughter.

Geëlektrificeerd geluid
Over de muzikale vorm kun je wel twisten. Onder productionele leiding van Adam Landry manifesteert ze zich met een zwaar geëlektrificeerd geluid, dat haar liedjes sterk richting indie trekt en waarin haar toch al dunne stem nogal eens het onderspit delft.

Zo halverwege het album, vanaf Jesus would've let me pick the restaurant, treedt de nuance wat meer in en gaat het geluid richting country en countryrock. En dat past een Hiatt beter, ook deze.

Goed om te weten: ook pa moest in het begin van zijn carrière even zoeken naar de juiste vorm.