Daniel Romano - Mosey
Volledig scherm
Daniel Romano - Mosey © PR

Kameleon Romano creëert zijn eigen genre

RECENSIE - De wereld heeft er sinds een paar jaar een schrijver van prachtige liedjes bij, maar als muzikant laat hij zich moeilijk in een hokje stoppen. De Canadees Daniel Romano leek drie jaar geleden het antwoord te zijn op Gram Parsons en Hank Williams, met zijn cowboypak en zijn schitterende countryliedjes van de oude school (op Come cry with me), al op opvolger If I’ve only one time askin’ werd duidelijk dat hij niet van plan was dat kunstje nog eens te herhalen.

**** vier sterren

Op zijn nieuwste plaat Mosey pakt Romano het weer anders aan. Dit keer heeft hij zich laten inspireren door de muziek van de jaren zestig, tijdperk van protestzanger Bob Dylan, seksmaniak Serge Gainsbourg, de rijk orkestrerende Amerikaanse producer Lee Hazlewood en Nancy Sinatra met haar laarsjes. Mosey is ook de genre-aanduiding die Romano aan zijn eigen muziek geeft. Alles wat-ie goed vindt aan de muziek uit de jaren vijftig, zestig en zeventig inspireert hem tot zijn eigen geluid.

Filmmuziek
Van de luisteraar vraagt Romano nogal wat, want zijn aanpak maakt het in eerste instantie lastig te doorgronden waar hij heen wil. Het schiet van Hollywood-achtige filmmuziek naar instrumentaal extra gevulde jarenzestigpop, pianoblues en weirde countryrock.

Geheim
Wie volhoudt Mosey te draaien, ontdekt het geheim: het is de kracht van de composities, die stuk voor stuk staan als een huis. Ontleend aan het verleden, maar daar dus toch ook weer van losgezongen. Dit is het werk van een artiest die zich niet makkelijk laat doorgronden, maar van wie je je nu al afvraagt wat zijn volgende stap zal zijn.