Volledig scherm
De cover van de CD van Hannes Minnaar.

Klassiek: Bloemlezing van fijnzinnige piano-romantiek

RECENSIE- Voor pianist Hannes Minnaar (1984) zijn het mooie tijden. Op 1 oktober overhandigde minister Bussemaker hem in het Amsterdamse Concertgebouw de Nederlandse Muziekprijs en in de winkels ligt zijn nieuwste release voor het label Challenge Classics (5 oktober door AVROTROS uitgekozen tot CD van de week).

Pluspunt
Minnaar, in 2010 derde prijswinnaar op de Koningin Elisabeth Wedstrijd, blijkt niet alleen een begenadigd Beethovenvertolker. Ook de fijnzinnige romantiek van Gabriel Fauré is bij hem in prima handen. Op een schijfje met meer dan vijf kwartier muziek - tijdelijk onderdeel van de kortingsactie Aangenaam Klassiek - presenteert hij een aantrekkelijke bloemlezing met vooral veel Barcarolles, Nocturnes en Preludes. Aardig pluspunt: in het cd-doosje bevindt zich ook een dvd met een concertregistratie van het repertoire. Deze is in Schiedam gemaakt, op 29 januari van dit jaar, een dag na de beëindiging van de cd-opnamen.

Verhaal achter de noten
Belangrijk in deze muziek is het verhaal achter de noten. Dat biedt de interpreet eindeloze mogelijkheden tot een persoonlijke invulling. Hannes Minnaar weet als weinig anderen van zijn generatie het wezen van de muziek bloot te leggen. Hij schildert zijn betoog in romantische tinten, introvert peinzend, zonder zoet of week over te komen. Hij is daarbij heel helder te volgen, zeker wanneer je eerst zijn boeiende programmatoelichting (ook in het Nederlands afgedrukt!) tot je neemt.

Intrigerend
De Eerste Nocturne in es is meteen een intrigerende binnenkomer. Na een relaxte opening als geparfumeerd nachtstuk treden opwinding en onrust binnen. Het grijpt je bij de strot voor je het weet. Vervolgens eist de intensiteit van de Derde Barcarolle in Ges de aandacht op. Voor een macabere luisterervaring tekent de Dertiende Nocturne in b uit 1921 (het sterfjaar van Fauré's collega Saint-Saëns). De pianist noemt het 'een soort muzikale angstschreeuw', alsof de componist vooruitloopt op zijn eigen moment van sterven. Heftig. Zeker in de vertolking van Hannes Minnaar.

Jampotjes
En dan te bedenken dat de vrouw van één van Fauré's uitgevers heel wat bladen met diens niet verkochte pianomuziek gebruikt zou hebben om er etiketjes voor jampotjes van te maken. Wat een misselijke streek zeg.