Volledig scherm
Mozart - Le Nozze Di Figaro

Klassiek: Sopranen doen je smelten in Mozart-opera

RECENSIE - Yannick Nézet-Séguin, de opvolger van James Levine in The Met in New York en vanaf 2018 eredirigent van het Rotterdams Philharmonisch Orkest, bouwt op Deutsche Grammophon gestaag verder aan zijn operacyclus met de grote theaterwerken van Mozart.

Zwakke schakel
Na Die Entführung aus dem Serail, Così fan tutte en Don Giovanni was het vorige maand de beurt aan Le nozze di Figaro (De bruiloft van Figaro). De opname vond plaats juli vorig jaar, live in het Festspielhaus van Baden-Baden. Opnieuw is de tenor Rolando Villazón van de partij. Dit keer zingt hij een kleinere rol: die van de intrigant Basilio. Prima, want de sympathieke, door stemcrises geteisterde zanger is in feite de zwakke schakel in de verder luxe uitgevallen cast. Hij mist stijlgevoel en allure en probeert dat te compenseren door hyperactief zijn partij in te vullen. Ik snap dat Deutsche Grammophon loyaal is ten opzichte van de tenor die in 2005 als een raket omhoogschoot aan de zijde van Anna Netrebko maar vraag me af hoelang die promotie van een illusie nog stand kan houden.

Gouden vertolkingen
De sterke troeven worden uitgespeeld in de damespartijen, met name door de sopranen Sonya Yoncheva (gravin Almaviva) en Christiane Karg (Susanna). Wat een gouden vertolkingen horen we in beroemde aria's als Porgi amor en Deh vieni, non tardar. Samen laten ze je smelten in de zogenaamde 'Briefscène'. Mezzo Anne-Sofie von Otter overtuigt volop als de oude vrijster Marcellina.

Titelrol
Bij de mannen steelt Luca Pisaroni de show in de titelrol. Deze bas-bariton (schoonzoon van de bas Thomas Hampson, die hier een routineuze graaf Almaviva zingt) sprankelt als een van de beste Figaro's ooit. Alleen voor Pisaroni - ook regelmatig in Amsterdam te horen in de Nationale Opera - zou ik dit album al aanschaffen.

Tegenspel
Maar met die opmerking doe ik de dirigent en het fantastisch spelende orkest te kort. Het Chamber Orchestra of Europe schittert al in de fonkelende ouverture en biedt de solisten prachtig homogeen en inlevend tegenspel. Nézet-Séguin houdt de touwtjes strak in handen en maakt een feest van de ensembles en dan vooral de twee grote finales. Hier evenaart de dirigent het onvergetelijke album van Sir Colin Davis die in 1971 (ook voor Universal) de standaard zette met zijn legendarische cast vol toppers als de sopranen Jessye Norman en Mirella Freni.

Order or stream the album here: https://DG.lnk.to/Villazon-LeNozzeDiFigaroYD After “Don Giovanni”, “Così fan tutte” and “Die Entführung aus dem Serail” this is the forth of Deutsche Grammophons series of seven Mozart operas conducted by Yannick Nézet-Séguin, and initiated by Rolando Villazón, in collaboration with U-Live and Festspielhaus Baden Baden. Subscribe: http://bitly.com/YTDeutscheGrammophon