Volledig scherm
© DG

Proeve van talent staat na zestien jaar nog overeind

RECENSIE - Zijn bandje Whiskeytown was net op de fles gegaan, zijn verkering eveneens. Voor Ryan Adams tijd om te reflecteren, om zichzelf opnieuw uit te vinden. Het levert in 2000 Heartbreaker op, een intense soloplaat vol Americana op waaraan al het andere dat de Amerikaanse singer-songwriter met zijn soms hevige buien van productiviteit doet nog steeds wordt afgemeten.

Nu, zestien jaar later, verschijnt dat album opnieuw, in een luxe versie, met onder andere sessie-opnamen en demo’s die het maakproces onder leiding van bassist en drummer Ethan Johns illustreren en een dvd met een in de Mercury Lounge in New York opgenomen live concert.

Nieuwe liedjes
Johns, ook al betrokken bij Pneumonia, de zwanenzang van Whiskeytown die pas twee jaar na de opname verscheen, haalt bij de heruitgave van Heartbreaker herinneringen op aan de samenwerking met Adams in Nashville. Die schudde tientallen nieuwe liedjes uit zijn mouw en vond in Gillian Welch en Dave Rawlings twee partners die hem bij de opnamen – in twee weken tijd – tot grote hoogte stuwden.

Verdriet
De producer hoefde het karwei eigenlijk alleen maar af te maken. Het echte werk, het schrijven van een aantal geweldige songs, had Adams al gedaan. De artiest verwerkt zijn verdriet en hartzeer en de luisteraar is er deelgenoot van, zoals in het even hartverscheurende als oorspronkelijke Come pick me up. En wat zo aardig is: we hoeven geen medelijden met hem te hebben, want verdriet hoort bij het leven en kan ook iets moois opleveren. Dat is gebleken.