Robert Ellis.
Volledig scherm
Robert Ellis. © PR

Robert Ellis is de erfopvolger van Paul Simon

RECENSIE - Je kunt horen dat-ie uit dezelfde staat komt als Rodney Crowell (Texas, niet ver van Houston), maar het 27-jarige talent Robert Ellis haalt zijn inspiratie meer van de grote Amerikaanse popsongschrijvers dan van het countryrockgenre.

Twee jaar geleden brak Ellis al door met zijn prachtige derde album The lights of the chemical plant. Op de niet voor niets naar hemzelf vernoemde opvolger bewijst Ellis dat dit werk geen oprisping was. Robert Ellis is de plaat waarop de naamgever het mislukken van zijn huwelijk verwerkt. Dat doet hij in schitterend geschreven liedjes, waarin hij zijn grote voorbeelden Paul Simon en Randy Newman naar de kroon steekt, met name die eerste.

Graceland
U herinnert zich vast Graceland, het lied. Een meesterlijke, ontroerende song over een man na een scheiding, die de weg kwijt is en hem gaat zoeken in de richting van Memphis, Tennessee. Het is een hoogtepunt uit het oeuvre van Paul Simon, alleen al vanwege de magnifieke regel ‘As if I’d never noticed the way she brushed her hair from her forehead’, als de hoofdpersoon terugblikt op het moment dat z’n vrouw hem vertelt dat ze hem verlaat.

Eindje rijden
Ook in de scheidingsliedjes van Ellis gaat een wereld schuil achter terloopse zinnen. Hij maakt zijn eigen variant op Graceland, gaat een eindje rijden in Drivin’ omdat-ie niet meer weet waar-ie het zoeken moet en zingt onder meer: ‘I know that you’re upstairs and I’m down here watching television trying to make some sense out of the way it feels.’

Overspel
De uitgebluste relatie, de rol van overspel, het om de hete brij van het nakende afscheid heen draaien: het komt allemaal aan de orde, subtiel maar niet minder raak. En het is verpakt in warm gearrangeerde muziek met vleugjes country, jazz en ambient. Onder het motto ‘minder is meer’ wordt Ellis’ volgende uitdaging om nog meer woorden te schrappen en nóg raker te schieten.​