Volledig scherm
De albumcover van het album Hell Yeah van Rene SG. © PR

Rock-'n-roll op Red Bull van Rene SG

RecensieEnergie

Als je nog nooit van speedrock hebt gehoord, moet de kennismaking met de muziek van Rene SG een bijzondere zijn. Dit Amsterdamse trio speelt al een jaar of tien rock ’n roll in de zesde versnelling, samengebald in ultrakorte nummers die soms maar 20 seconden duren en waarvan de teksten op zijn zachtst gezegd bondig, om niet te zeggen stompzinnig zijn te noemen, omdat ze louter uit een paar oerkreten bestaan.

Bij speedrock gaat het evenwel niet zozeer om de artistieke of intellectuele waarde, maar om de energie die vrijkomt. De liefhebbers nemen het gulzig tot zich, als Red Bull voor de oren en voelen zich er verkwikt door. Dat zal met het nieuwe, vierde album Hell Yeah! ook wel lukken. Opnieuw vliegen de krachttermen je om de oren op loeiharde rockgitaren en een stuiterende beat. Het is hell, fuck, shit en nog eens hell wat de klok slaat. En fuck!, nog een keer shit!

Oerpunk

Wie daar even doorheen kijkt, kan evenwel waarnemen dat ook deze stroming teruggrijpt op wat de hardrock de afgelopen decennia heeft opgeleverd. We horen toch warempel de oerpunk van The Stooges en de betonrock van ACDC terug. En in Hellpizza, een nummer van wel tweeëneenhalve minuut, horen we Rene SG de band van Angus Young kruisen met de Beastie Boys.

Goeie zin

De allerlangste track is het bijna drie minuten durende bluesrocker Ah shit…, een beetje saai moppie à la ZZ Top, al past de treurige groove perfect bij de louter uit de herhaling van de titel bestaande tekst. Het best tot zijn recht komt de band toch als het tempo omhoog gaat, zoals in Hard as hell en Overdrive. Verdraaid, het werkt: je krijgt er goeie zin van, je wil meedoen!