Volledig scherm

Sandy Denny op haar puurst

RECENSIE - Sandy Denny schreef geschiedenis in het folkgenre met Fairport Convention, Fotheringay en als solo-artiest. Een begenadigde liedjesschrijfster en zangeres, die de aandacht van een groot publiek wist te vangen. Ze zou dit jaar 69 zijn geweest, als ze in 1978 niet van de trap was gevallen, met de dood tot gevolg.

Tot op de dag van vandaag is ze inspiratiebron voor andere artiesten en wordt haar werk geroemd door navolgers, tijdgenoten en bewonderaars, onder wie Linda Peters (voorheen mevrouw Richard Thompson) en Denny’s biograaf Mick Houghton.

Schoonheid
Naar diens boek I’ve always kept a unicorn is het dubbelalbum met akoestische opnamen, demo’s en andere bijzonderheden vernoemd dat de aandacht moet vestigen op de pure schoonheid die Denny als muzikant in haar eentje bezat.

Linda Peters vond al in de jaren 60 dat Denny nog beter tot haar recht zou komen als solo-artiest in intieme, akoestische sfeer, maar de hoofdrolspeler zelf hield juist van het spelen met andere muzikanten en de vriendschappelijkheid die daar bij hoorde. En ze gaf er de voorkeur aan de mogelijkheden van verschillende instrumenten (ook elektrisch) optimaal te gebruiken voor het opnemen van een plaat, liever dan een akoestische soloplaat te maken.

Betovering
Het is allemaal te lezen in de tekst die Houghton schreef bij deze uitgave, aangeprezen als de beste akoestische plaat die Denny nooit maakte. Het is niet al goud wat er blinkt, maar temidden van al deze akoestische demo’s, live opnamen en radiosessies vind je inderdaad het bewijs van de betovering die Denny bezat door slechts haar stem en een akoestische gitaar of een piano te gebruiken.

Plus nog wat door Houghton opgedoken opnamen die nooit eerder op plaat verschenen, zoals een duet met Linda Thompson in When will I be loved en een akoestische versie van Learning the game van Buddy Holly.