Volledig scherm

De mieren marcheren zo naar de keuken

Wij mensen hebben iets met schuld. Dingen móeten op iemands bordje worden gelegd. Daarbij laten we ons liefst niet hinderen door wetenschappelijke feiten.

Word je ziek? Dan heb je je jas open laten staan in de kou. Zijn er luizen op school aangetroffen? Dan hebben de ouders van die kinderen geen weet van hygiëne en laten ze hun kroost met ongewassen pluizenbollen jouw kinderen besmetten. Zijn er kakkerlakken in een restaurantkeuken in Tiel? Dan is het er vast zo vies dat de resten nog aangekoekt zitten op borden en bestek en als ik weet waar het is, zul je mij er niet vinden.

Onzin
U bent natuurlijk een van die verlichte geesten die weet dat dit allemaal onzin is. Ik dacht tot een paar zomers geleden wel dat ongedierte – wat een vreemde naam trouwens, het zijn toch duidelijk wél dieren – op een vies huis afkwam. Tot we van vakantie in ons brandschone huis kwamen en mieren aantroffen die in colonne de 9 meter van achterdeur naar keuken in marstempo liepen.

Milieuvriendelijk
Koperen munten neergelegd: ze liepen eromheen. Zelfrijzend bakmeel – we bleven milieuvriendelijk – gestrooid: de dekselse insecten gingen in een rij loodrecht naar boven om langs het plafond verder te lopen. Toen gaven we het op en gebruikten de aloude lokdoos. Dat werkte. Alleen zat ons huis nu wel onder het bakmeel. Dat is pas vies. Nu nog bedenken wie de schuld krijgt.
Margreet Terpstra