Kinderdorp Bennekom.
Volledig scherm
Kinderdorp Bennekom. © Tamara Reijers

De verdronken stilte van het kinderdorp

Het ene kinderdorp is het andere niet. Ooit timmerde ik er als kind lustig op los in een Nijmeegs bouwdorp. Uiteraard met houten bouwmateriaal, hoewel beton toepasselijker was geweest in mijn woonwijk. Het was daar allemaal wat kleinschaliger dan Bennekom, de plek waar de redactie de afgelopen week te gast was op het kinderdorp. Hier mochten we ook niet timmeren. Hooguit aan de weg. Figuurlijk. Observerende stuurlui.

Bennekom 2016 verschilt niet veel van Nijmegen in 1976. Hamers, spijkers, pallets, splinters, ehbo-tent. Hoewel het houtwerk van tegenwoordig kwalitatief een stuk beter is dan de door de zure regen aangetaste planken uit de jaren zeventig.

Alleen die muziek... Ja, muziek. De hele dag lang galmt het uitbundig uit de speakers over het terrein. Even los van de inhoudelijke kwaliteiten van de geboden klanken, wie is op dat idee gekomen? Bang dat kinderen gaan nadenken in de stilte? Dat je de kreten hoort van platgeslagen duimen? Alles verdrinkt in een zee van herrie.

In een vorig leven als sportjournalist trok ik wel eens bij een eredivisievolleybalduel zo’n stekkertje uit de speaker als het te gek werd. Waarschijnlijk hebben ze dat in Bennekom geweten, want alle speakers waren onbereikbaar hoog op palen weggezet. Volgend jaar neem ik een hark mee.

Jaap Rademaker