Volledig scherm
Een bruine labrador. © ANP

Dirk gaat straks ook naar Wadenoijen

Hoewel ik over anderhalf jaar de zestig aantik, ben ik een groentje op de redactie Rivierenland. Sinds 1981 schrijf ik al voor deze krant, maar dan vooral als sportverslaggever in Nijmegen.

Thuis zijn we eigenlijk alleen bekend met Wadenoijen. Als wij op vakantie gingen, brachten we Willem altijd naar De Bommel. Willem was onze Labrador. De Bommel een pension waar hij louter soortgenoten aantrof. De eerste keer dat we Willem naar zijn vakantieadres reden, zat hij opgewonden in de achterbak. Mijn vrouw was mee. Onze twee jongens ook. Dit werd een uitje met de hele familie!

Paradijs
Pas bij de receptie kreeg Willem argwaan. Met zijn hele gewicht hing hij in de riem, toen een medewerker hem naar zijn tijdelijk verblijf bracht. „Hij vindt het vast heel leuk”, zei mijn oudste zoon op de terugweg. Verder was het vooral stil in de auto. Maar tijdens onze vakantie zagen we hoe Willem snel zijn weg had gevonden. Op de site van De Bommel herkenden wij hem dollend met elke andere hond die hem voor de foto kwam, lag hij languit in een modderplas en was er die blik in de ogen van: dit is het paradijs.

Dirk
Toen Willem ouder werd, namen we hem de laatste jaren mee op vakantie. Geheel onverwachts ging hij vorig jaar op 27 december dood. Elf was-ie. We hadden er op gerekend dat onze trouwe vriend de dertien wel zou halen.
Drie maanden later hadden we een nieuwe pup. Weer een labrador. We noemen hem Dirk. Binnenkort gaan we een keer naar Wadenoijen. Om te wennen. Ik zal hem deze week de foto’s van Willem in De Bommel laten zien. Zodat-ie weet dat het vooral heel leuk is daar.